16.10.2011

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως

Το 2003, ανάμεσα στα υποψήφια ντοκιμαντέρ για το βραβείο Όσκαρ ήταν και το The Weather Underground. Το περίφημο ντοκιμαντέρ ήταν μια καταγραφή της δράσης του θρυλικού -ομώνυμου- κινήματος, που έδρασε τις δεκαετίες ’60-’70 στις ΗΠΑ, με στόχο να δοθεί τέλος στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Το ντοκιμαντέρ δεν πήρε το Όσκαρ. Παραμερίστηκε για χάρη της ταινίας The Fog of War: Eleven Lessons from the Life of Robert S. McNamara, όπου καταγράφεται η ζωή και το έργο του πρώην Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, μαζί και οι θέσεις του για τη φύση των πολεμικών επιχειρήσεων σήμερα. Και τι έχει να πει περί αυτών σήμερα ο Bill Ayers, ιδρυτικό μέλος των Weather Underground; Ο άνθρωπος που βομβάρδισε το Πεντάγωνο το 1972; Ο Αμερικανός “τρομοκράτης”; Τίποτα ουσιαστικότερο από το “Love & Peace” που ανέκαθεν υποστήριζε.

Ο Bill Ayers βρισκόταν τις τελευταίες μέρες στην Κύπρο, ως ένας από τους ομιλητές της ημερίδας “Έρευνα Προφορικής Ιστορίας και η Προφορική Ιστορία της Κύπρου, Μνήμες και Βιώματα” [τα αποτελέσματα της οποίας αναφέρει δίπλα η δρ Νικολέττα Χριστοδούλου]. Ο κ. Ayers είναι ο έμπειρος ερευνητής του πρότζεκτ προφορικής ιστορίας της Κύπρου και αυτή ήταν η τρίτη φορά που επισκέφτηκε τη χώρα για τις ανάγκες του πρότζεκτ. Διακεκριμένος καθηγητής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, ο Bill Ayers είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην Αμερική, με πολλούς εχθρούς και πολλούς φίλους. Ανάμεσά τους ο Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος παραλίγο να χάσει την εκλογή του στην προεδρία της χώρας για αυτή τη “φιλία με έναν τρομοκράτη”, όπως διακήρυσσαν οι συντηρητικοί. Η συζήτησή μας ξεκίνησε, στα γραφεία της εφημερίδας Πολίτης, από την προφορική ιστορία.
“Έχω ασχοληθεί με την προφορική ιστορία, την έχω διδάξει για πολλά χρόνια. Ξεκίνησε προ ετών, όταν ασχολήθηκα με εργασίες για τις εθνογραφικές αναμνήσεις. Για μένα είναι ένα μέσο προς τον εκδημοκρατισμό. Θεωρώ ότι η προφορική ιστορία είναι η φυσιολογική έκφραση μιας ιδέας που έχει καθοδηγήσει την πολιτική μου στάση για όλη μου τη ζωή. Κι αυτή η ιδέα δεν είναι άλλη από το ότι οι άνθρωποι είναι οι μόνοι που μπορούν να μιλήσουν για τις ζωές τους. Το σύνθημά μας στη Νέα Αριστερά ήταν “ενσωματώστε τους φτωχούς και αφήστε τον κόσμο να αποφασίσει”. Βεβαίως τότε θεωρούμασταν ριζοσπαστικοί υπερασπιστές της συμμετοχικής δημοκρατίας και η προφορική ιστορία ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό το σκεπτικό. Ως δάσκαλος, ένα από τα παιδαγωγικά εργαλεία στην τάξη μου ήταν να ζητώ από κάθε παιδί να πει την ιστορία του. Και κατά ένα τρόπο είναι μια υπέροχη αφετηρία για την παιδαγωγία: να ξεκινήσει με την ιστορία του καθενός. Τι χρωστάς στους άλλους, με ποιους τρόπους είσαι μέρος των άλλων; Τι κοινά και τι διαφορές έχουμε; Αυτά είναι ζητήματα που πάντα κινητοποιούσαν τις πολιτικές μου θέσεις και τη διδασκαλία μου.”

Ο Bill Ayers ζητά -εντός και εκτός τάξης- να μάθει τις ιστορίες των ανθρώπων που συναντά. Η δική του ιστορία ποια είναι; Η σύζυγος και τα τρία παιδιά του, για τους οποίους μιλά ακατάπαυστα: για τα ονόματά τους και τη σημασία τους, για το πώς παντρεύτηκε τη σύζυγό του, όταν εκείνη ήταν στη φυλακή για ένα χρόνο επειδή αρνήθηκε να δώσει κατάθεση σχετικά με τη δολοφονία των γονιών τού παιδιού που υιοθέτησαν. “Ασκούσε το δικαίωμά της στη σιωπή, γι’ αυτό τη φυλάκισαν μέχρι να μιλήσει.” Για τα υπόλοιπα, διαβάστε τη Βικιπαίδεια.

Πίσω στην προφορική ιστορία: “Είχα μια φοιτήτρια, λοιπόν, από την Κύπρο. Κρατήσαμε επαφή και το 2008, κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, όταν βρέθηκα, παρά τη θέλησή μου, στα εθνικά και διεθνή φώτα της δημοσιότητας ως φίλος του Ομπάμα, επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε να έρθω να δώσω μια διάλεξη εδώ. Και ήρθα, αμέσως μετά την εκλογή του Ομπάμα. Αυτή ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στην Κύπρο και έκτοτε η γνωριμία μου με τη χώρα είναι ένα “νόστιμο” ταξίδι.

Έμεινα στην Κύπρο για μία βδομάδα και έδωσα μια διάλεξη με θέμα τη δημοκρατία και την παιδεία στην εποχή του Ομπάμα. Όλοι λοιπόν με ρωτούσαν πώς μπορεί να διδαχθεί η ιστορία της Κύπρου. Δεν ήξερα την ιστορία της χώρας, ωστόσο πάντα έλεγα πως το θέμα δεν είναι μια οριστική ιστορία αλλά η συλλογή ιστοριών. Δεν προωθούσα κάποια θέση. Έλεγα απλά ότι το κόλπο είναι να πάρεις τους ανθρώπους-κλειδιά και να γράψουν αυτοί τις ιστορίες τους οι οποίες θα μείνουν για πάντα. Η προφορική ιστορία έχει αποτελέσματα: είναι εκεί για να τη μελετήσεις, να τη διαβάσεις ξανά και ξανά και να την ερμηνεύσεις με πολλούς τρόπους. Επέμενα σ’ αυτό. Το θέμα είναι να ακουστούν οι ιστορίες όλων. Και όσο οι συζητήσεις αναπτύσσονταν, τόσο εγώ μιλούσα για την προφορική ιστορία. Όλο αυτό οδήγησε μια ομάδα από ακαδημαϊκούς στην Κύπρο να δημιουργήσουν το πρότζεκτ της προφορικής ιστορίας. Και μου ζήτησαν να έρθω και να συμμετέχω σ’ αυτό. Επιστρέφοντας, έδωσα ένα σεμινάριο για την προφορική ιστορία και ένα από τα πράγματα που τους έλεγα ήταν πως -μιλώντας για την Αμερική που ξέρω καλύτερα- το 1920, υπήρχαν δύο εκατομμύρια Αμερικανοί σκλάβοι. Κάποιος είχε τη λαμπρή ιδέα να καταγράψει τις ιστορίες τους ώστε να έχουμε σήμερα 20 χιλιάδες ιστορίες ανθρώπων που κάποτε υπήρξαν σκλάβοι. Τι λέει αυτό, όχι μόνο στη συλλογική μας μνήμη αλλά στη μελέτη του Εμφυλίου Πολέμου, της σκλαβιάς και της εποχής του παλιού Νότου; Μας παρέχει ένα αρχείο πολύτιμο το οποίο κανένας ιστορικός δεν μπορεί να αγνοήσει. Αν σκεφτούμε την Κύπρο και δούμε μπροστά δύο ή τρεις δεκαετίες, και αναλογιστούμε τα εγγόνια μας, το τι θα ξέρουν σχετικά με τα γεγονότα του ’63 και του ’74, θα είναι ό,τι θα “ρητορεύει” η επίσημη ιστορία τη δεδομένη στιγμή. Αν όμως έχουμε ένα αρχείο, την πραγματικότητα των προγόνων, θα είναι πολύ διαφορετικό.

Πώς μπορεί όμως να ενταχθεί στο επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα;

Δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί. Ας δούμε ξανά το παράδειγμα της δουλείας. Όταν ήμουν στο Λύκειο στα τέλη του ’50, στο Βορρά, διδασκόμασταν ότι η δουλεία δεν ήταν κάτι καλό, όχι όμως και κακό. Ότι οι άνθρωποι ζούσαν καλά και κάποια στιγμή αυτό τελείωσε και τώρα ζούμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι. Αυτό βεβαίως είναι μεγάλο λάθος, μια τεράστια διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Σιγά σιγά, οι αφηγήσεις των σκλάβων έγιναν γνωστές και προσβάσιμες και τώρα κανείς δεν μπορεί να αφηγηθεί την ιστορία τους χωρίς να αφηγηθεί τη σκληρότητα, τη βιαιότητα που εμπεριείχε. Αυτές οι ιστορίες μπαίνουν στον επίμαχο χώρο της ιστορίας. Πάντα θα δέχεται διαφορετικές ερμηνείες η ιστορία. Κι αυτό είναι γεγονός, με τον ίδιο τρόπο που δέχεται διαφορετικές ερμηνείες η λογοτεχνία. Το “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” ερμηνεύεται από τους ανθρώπους της εκάστοτε εποχής γιατί αφορά σε παγκόσμιες ανθρώπινες αξίες.

Φτάσατε σε κάποια συμπεράσματα σε σχέση με την Κύπρο μέσα από το πρότζεκτ;

Έχω τις δικές μου θέσεις και απόψεις σχετικά με το θέμα. Θεωρώ λοιπόν πως παρά το ότι δεν βρίσκεστε σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και χρόνια, η Κύπρος εξακολουθεί να αιμορραγεί. Εξακολουθεί να νιώθει τις συνέπειες των γεγονότων. Και θα έλεγα πως μαζί με την ιστορία του καθενός, υπάρχουν και τα δεδομένα: για παράδειγμα, συγκεκριμένος αριθμός στρατιωτών εισέβαλε στη χώρα. Αυτά είναι δεδομένα και θα πρέπει βεβαίως να ληφθούν υπόψη. Μαζί με αυτά όμως έρχονται οι ερμηνείες. Οι οποίες είναι αναγκαστικά ποικίλες και συχνά διαφορετικές. Το βλέπουμε στην Κύπρο συνέχεια στη γλώσσα. Αν πάω σε ένα μέρος και παραγγείλω ελληνικό καφέ και μετά σε ένα άλλο και παραγγείλω τουρκικό, θα βρω τον μπελά μου. Έχω λοιπόν -ως ένας άνθρωπος που ξόδεψε την ενέργειά του πολεμώντας τον νεοϊμπεριαλισμό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό- μια σκοτεινή εντύπωση για το ρόλο της Αγγλίας στην Κύπρο και νομίζω πως σε όποιο σημείο του κόσμου αυτή η χώρα πάτησε το πόδι της, άφηνε πάντα συνθήκες διαμάχης όταν έφευγε. Εγώ λοιπόν, κατηγορώ τους Άγγλους, για πολλά πράγματα.
Αυτό είναι πολύ εύκολο να το πει κανείς.

Μοιάζει εύκολο, σε ένα πρώτο επίπεδο. Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ρουάντας όπου έζησα για ένα διάστημα μιλώντας στους ανθρώπους για τις εμπειρίες τους. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Γαλλία τοποθέτησε αυτή τη “βόμβα” στη Ρουάντα. Οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, οι Βρετανοί, οι Αμερικάνοι, θέλουν να θεωρούν ότι είναι οι πολιτισμένοι και ότι οι “βάρβαροι” δεν κάνουν τίποτα σωστό. Στις ΗΠΑ σήμερα, στην ανάγκη να διαβάσει ο κόσμος εφημερίδες σχετικά με τους πολέμους όπου εμπλέκονται, οι παράμετροι της φαντασίας μας στενεύουν σκόπιμα. Για το βομβαρδισμό της Λιβύης, στις ΗΠΑ υπάρχουν δύο επιλογές: είτε είσαι υπέρ των βομβαρδισμών, είτε υπέρ του Γκαντάφι. Δεν είμαι υπέρ των βομβαρδισμών, ούτε για ένα λεπτό. Ούτε υποστήριξα ποτέ τον Γκαντάφι. Δεν έχεις επιλογές λοιπόν, εκτός αν θελήσεις να σπάσεις τον αυταρχικό τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ορίζουν τα προβλήματα. Δεν ανέχομαι άλλο αυτά τα πράγματα γι’ αυτό λέω πως δεν μπορείτε να αφήσετε την Αγγλία να γλιτώσει. Φαίνεται ως ένα πρόβλημα ανάμεσα στους Ε/Κύπριους και τους Τ/Κύπριους όμως δεν μπορείτε να προσποιηθείτε ότι η Αγγλία δεν έβαλε το βρόμικο χεράκι της σ’ αυτή την κατάσταση.
Δεν είναι όμως οι Βρετανοί που έχασαν τους ανθρώπους τους…

Είναι αλήθεια. Αλλά θεωρώ ότι οι ιμπεριαλιστές έχουν ένα τεράστιο χρέος που θα πρέπει να πληρώσουν. Όπως θεωρώ ότι η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα και όχι το αντίστροφο. Οι Βρετανικές Βάσεις δεν έχουν θέση εδώ, δεν είναι μέρος της παράδοσής σας και θα πρέπει να φύγουν. Όπως οι ΗΠΑ πρέπει να εγκαταλείψουν το Γκουντάναμο, όπως δεν θα πρέπει να αφήσουν μια βάση στο Ιράκ. Θεωρώ επίσης πως το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί με την παραμονή στρατευμάτων στην Κύπρο. Πώς το διαπραγματεύεσαι αυτό; Σίγουρα με έναν πολύ περίπλοκο τρόπο που δεν θα μπορούσα να σκεφτώ. Νομίζω όμως ότι η εισβολή και η κατοχή -“σήμα κατατεθέν” της Αμερικής- είναι μεγαλύτερο πρόβλημα. Η λύση δεν είναι τα στρατεύματα, η λύση βρίσκεται κάπου αλλού.

Τη δεκαετία του ’60, όμως, δεν θα ήταν σωστό να πούμε πως εσείς επιλέξατε να πολεμήσετε τη βία με βία;

Δεν νομίζω. Το Students for a Democratic Society [SDS] ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αντιπολεμικά, αντιιμπεριαλιστικά φοιτητικά κινήματα και ηγετική δύναμη ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Πραγματοποιήσαμε το πρώτο αντιπολεμικό συλλαλητήριο το 1965 σε μια μαζική -χωρίς βία- αντίσταση στον πόλεμο. Μέχρι το 1968, η πλειονότητα των Αμερικανών ήταν αντίθετοι στον πόλεμο. Και όταν ο Λίντον Τζόνσον ανακοίνωσε πως δεν θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία της χώρας, θεωρήσαμε πως είχαμε κερδίσει. Πέντε μέρες μετά, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν νεκρός, τέσσερις μήνες μετά, ο Ρόμπερτ Κένεντι ήταν νεκρός. Τότε καταλάβαμε πως ο πόλεμος δεν θα τελειώσει. Εκείνη την περίοδο, η κρίση δεν αφορούσε μόνο τη δημοκρατία αλλά και το αντιπολεμικό κίνημα. Και τότε διχαστήκαμε σχετικά με το πώς θα προχωρούσαμε. Πώς σταματάς τον πόλεμο όταν έχεις ήδη πείσει την πλειοψηφία του κόσμου πως είναι ένας λανθασμένος πόλεμος; Και όταν δύο χιλιάδες άνθρωποι τη βδομάδα δολοφονούνται; Πώς το σταματάς αυτό; Εν τέλει, αποφασίσαμε να περάσουμε στην παρανομία και να επιδοθούμε σε ό,τι θεωρούμε ως “ένοπλη προπαγάνδα” [σ.σ. δημιουργώντας τους Weather Underground]. Δεν είχαμε καμιά πρόθεση να κάνουμε κακό σε οποιονδήποτε. Όμως προκαλέσαμε καταστροφή ιδιοκτησίας. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Την ημέρα που οι Weather Underground βομβάρδισαν το Πεντάγωνο [1972] προκάλεσαν ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων και κατέστρεψαν έναν από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που ήλεγχαν τις αεροπορικές επιδρομές στο Βιετνάμ. Την ίδια βδομάδα, 2500 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στο Βιετνάμ, από Αμερικανούς, από τον αέρα. Ό,τι κάναμε, δεν μπορεί να συγκριθεί στην προσπάθειά μας να σταματήσουμε τον πόλεμο. Μπήκα σε ένα γραφείο το 1965 και έκαψα τους φακέλους και έριξα αίμα παντού στο χώρο. Αυτό θεωρείται βία; Εγώ δεν το αποκαλώ βία. Το ονομάζω στρατιωτική αντίσταση στη βία. Ο αδελφός μου, όταν ήταν στρατιώτης, έβαζε ζάχαρη στο ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων. Μπήκαμε στα αεροδρόμια και σπάσαμε το σύστημα απογείωσης των B52. Αυτές ήταν πράξεις βίας;

Ναι.
Ήταν, αλλά δεν μπορούν να εξισωθούν με το θάνατο τόσων ανθρώπων.

Έχει όμως σημασία; Εξακολουθεί να είναι πράξη βίας. Ας μεταφέρουμε το παράδειγμα στην Κύπρο: είναι δίκαιο ένας Κύπριος να δολοφονήσει έναν Τούρκο επειδή άλλοι Τούρκοι σκότωσαν άλλους Κύπριους;
Αν υπονοείς μια καθαρά ειρηνική αντίδραση, τη σέβομαι. Δεν ξέρω όμως σχεδόν κανέναν που να έχει ζήσει μ’ αυτό τον τρόπο.
Και οι άνθρωποι που προωθούν αυτό τον τρόπο και μας λένε πως είμαστε βίαιοι, είναι οι πολιτικοί. Μα τα χέρια τους στάζουν αίμα. Και λένε “μπορείτε να έρθετε στην Ουάσινγκτον αλλά δεν μπορείτε να είστε βίαιοι”. Μην μας λέτε πώς να διαμαρτυρόμαστε, προωθείτε καθημερινά τη βία, διαχειρίζεστε στρατιωτικούς προϋπολογισμούς τρισεκατομμυρίων, στέλνετε όπλα καθημερινά σε όλο τον κόσμο. Και μας λέτε πώς θα σας αντιμετωπίσουμε! Όχι, δεν σας ακούμε. Δεν σας πιστεύουμε.
Σέβομαι την ιδεολογία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ακόμη κι εκείνος όμως έχει παρερμηνευθεί. Εκείνο που ο κόσμος θέλει να αγνοεί για τον ίδιο, για παράδειγμα, είναι οι φωτογραφίες του το ’55-56 στην Αλαμπάμα, στο σπίτι του. Πίσω του κάθονται δύο άντρες με όπλα στα χέρια. Τι κάνουν εκεί; Στο σπίτι του άγιου Μάρτιν Λούθερ Κινγκ; Λοιπόν, ο Κινγκ δεν ήταν ακόμη αυτός που έγινε μετά και η Κου Κλουξ Κλαν θα έβαζε φωτιά στο σπίτι του. Είναι καλό ή κακό να έχει κάποιος προστασία στο σπίτι του; Εγώ νομίζω πως είναι εντάξει.
Νά λοιπόν πώς το βλέπω, και για την Κύπρο και για παντού: η βία δημιουργείται σε συγκεκριμένες συνθήκες και σχέσεις. Μια σχέση σκλάβου-αφεντικού είναι ένα σαφές παράδειγμα. Όσο καλό κι αν είναι το αφεντικό, η σχέση χαρακτηρίζεται από βία. Όταν ο σκλάβος αποφασίσει να φύγει, τότε ξεκινά η βία; Όχι, η βία ήταν ήδη εκεί. Και ενώ κάθε πράξη του σκλάβου δεν θα ήταν κάτι που θα στήριζες, όμως θα την κατανοούσες ως αντίδραση σε μια σχέση βίας. Εγώ βλέπω τη βία παντού. Κι αν πεις “εγώ δεν έκανα τίποτα, εγώ καθόμουν στον καναπέ”, για μένα κι αυτή είναι μια πράξη βίας.

Δεν τελειώνει ποτέ;
Όχι. Αλλά, ξέρεις, είναι δύσκολο να μπουν σε ένα πλαίσιο το τι είναι και τι δεν είναι βία. Κι αυτό γιατί δεν γνωρίζω κανέναν -και οπωσδήποτε όχι εγώ- που να αρέσκεται στη βία. Μπορεί να υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις αλλά εγώ δεν αντέχω τη βία. Δεν αντέχω να δω κάποιον να χτυπά κάποιον άλλο. Δεν θα άντεχα να με χτυπήσουν. Είμαι δειλός για όλα αυτά. Αλλά έτσι νιώθουμε όλοι. Οπότε το ερώτημα είναι: ποιες είναι οι δυνάμεις που συστημικά δημιουργούν έναν βίαιο κόσμο; Ποιος κατασκευάζει πιστόλια στο Σικάγο; Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό. Να φτάσεις στη ρίζα του κακού.
Έχετε δηλώσει κομουνιστής με μικρό “κ”.

Επειδή δεν είμαι μέλος του κομουνιστικού κόμματος. Γιατί θεωρώ ότι τα αριστερά κόμματα σε Αμερική και Ευρώπη δεν είναι πραγματικά αριστερά. Είναι πιο κοντά στις δεξιές θέσεις. Θεωρώ τον εαυτό μου κάποιον που πιστεύει στη λαϊκή εξέγερση. Και στη λαϊκή συνείδηση.

Την επόμενη μέρα, συναντηθήκαμε με τον Bill Ayers στα σουβλάκια Ορφέας. Είχα μία ακόμη ερώτηση. Είναι ο Bill Ayers εκδικητικός τύπος; Μιλήσαμε για τη συγχώρεση. Πιστεύει σ’ αυτήν χωρίς προϋποθέσεις. Και αυτό κράτησα.

You May Also Like

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΘΟΚ – ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ : Κάλλιο αργά παρά ποτέ

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως Οι πρόεδροι των διοικητικών συμβουλίων του Εθνικού Θεάτρου και του ...

ΕΛΕΝΗ ΚΑΜΜΑ: Περί παρρησίας

Συνέντευξη στη Χριστίνα Λάμπρου Μια σειρά από “ασκήσεις κριτικής” συνθέτει η Ελένη Καμμά στο ...

Θεατρική αφύπνιση από την ομάδα Ich Bebe

«Εφόσον υπάρχει ένα περίσσιο παιδί, πρέπει να υπάρξει και ένας περίσσιος γονιός» αναφέρει η ...

Γιώργος Πελλαπαϊσιώτης : JUICY AND JAZZY

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως Ο Κύπριος μουσικός και σχεδιαστής, ο οποίος ζει και εργάζεται ...

«Παρί»: Το ταξίδι ζωής μιας Ιρανής στην Αθήνα

Το θάρρος ζωής μιας Ιρανής μουσουλμάνας που φτάνει από την Τεχεράνη στην Αθήνα αναζητώντας ...

The Killer: ομολογία μετά μουσικής

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως Τρεις ηθοποιοί και δύο μουσικοί παρουσιάζουν έναν… μονόλογο στη σκηνή ...

X