Dimitris Kakavoulis Quartet @ il Bacaro 18 / 1

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

Θα ‘ναι ίσως λίγοι εκείνοι που έχουν προσέξει στα credits του τελευταίου δίσκου του Θανάση Παπακωνσταντίνου [Ο Ελάχιστος Εαυτός] πως στο εναρκτήριο ορχηστρικό κομμάτι υπεύθυνος στο παίξιμο του μειλίχιου πιάνου που σε ταξιδεύει δεν είναι άλλος από τον Δημήτρη Κακαβούλη. Ο Κακαβούλης εδώ και κάμποσα χρόνια, με όποιου είδους σχήμα ακολουθεί ή τον ακολουθεί, αφήνει το στίγμα του στην υποψιασμένη “τζαζαποθήκη” που φιλοξενεί τους ήχους από τα πλήκτρα σε κάθε τους ηχοτοπική μορφή. Τον τελευταίο καιρό, έχοντας δημιουργήσει το δικό του σχήμα, αποτελούμενο από τους Λευτέρη Μουμτζή στο μπάσο, Στέλιο Ξυδιά στα τύμπανα και Μιχάλη Μιχαήλ στην τρομπέτα, παρουσιάζει σε κάθε του live ένα υλικό παλιότερο και νεότερο που δουλεύεται ανά καιρούς προοριζόμενο να γεννήσει και την πρώτη του δισκογραφική προσπάθεια. Σειρά σε αυτές τις live εμφανίσεις είχε ο πανέμορφος χώρος του Il Bacaro που φιλοξένησε το κουαρτέτο του Δημήτρη Κακαβούλη για μία ακόμη βραδιά ποτισμένη από τον ήχο της μουσικής του συνοδευόμενη από τον βιρτουόζο του βιολιού Παύλο Μιχαηλίδη.
Τα πλήκτρα ξεκινούν πάντα διακριτικά, το μπάσο με τα τύμπανα ρίχνουν τα ζάρια στο ρυθμό και το βιολί του Μιχαηλίδη χωρίς υπερβολές αλλά χορδές χρώματος στην τζαζ που γυρνοβολάει όλους τους τόπους. Το κάλεσμα των πουλιών για τροφή σε μια νιγηριανή διάλεκτο όπως μας πληροφόρησε ο Κακαβούλης κάποια στιγμή, βαφτίζει τη σύνθεσή του, περασμένη από ρυθμούς που μυρίζουν άνεμο χωραφιών. Η τζαζ έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα ο αέρας που μονιάζει ανόμοια πράγματα. Τα πλήκτρα οδηγούν, το μπάσο ραπίζει, τα τύμπανα μετράνε την ψυχή και το βιολί υπάρχει πάντα εκεί για να βάζει σε κάποια θέση τα υπόλοιπα ηχορυχεία… Διάλειμμα… τσιγάρο… κρασί… κόκκινο… τα πλήκτρα σέρνουν τη νύχτα, πάντα τα πλήκτρα να σέρνουν τη νύχτα. Σ’ ένα τετραγωνικό μέτρο ο Μουμτζής με τον Ξυδιά ανοίγουν μουσικούς διαλόγους με τον Μιχαηλίδη να τους σιγοντάρει αφού ο Κακαβούλης έχει ξεκινήσει με πρόλογο, έχει διαλύσει το προκείμενο κι έχει τερματίσει τη νηνεμία στη στροφή. Η τζαζ δεν περιγράφεται, η τζαζ δεν υπακούει, η τζαζ δεν έχει νόμους διότι γεννήθηκε μες στα μπουρδέλα, πέρασε μέσα απ’ όλο τον κόσμο, άκουσε τα πάντα και στάθηκε στα πόδια της. Το κουαρτέτο τα δίνει όλα, τα ξέρει όλα αυτά κι έχει περάσει απ’ όλους τους δρόμους υπηρετώντας τους ο καθείς ξεχωριστά. Τα πειραγμένα ταξίμια, η βαλκανική παράδοση μέσα απ’ το hammond και το αξύπνητο βιολί. Όλα τους είναι μέσα στους ήχους που δεν έχουν στίχους. Σκέφτομαι λίγο πριν από το τέλος του live και λίγο πριν τα δώσουν όλα πως αυτή η μπάντα πρέπει να κυκλοφορήσει το άλμπουμ της, να ρίξει τις τζαζ διαδρομές της σε τούτη την πόλη και κάθε άλλη πόλη. Σκέφτομαι επίσης και χωρίς να γίνομαι κακός πως όταν μια τέτοια μπάντα μοιράζει τα κομμάτια της προς τα έξω, κάποιοι θα έπρεπε να το βουλώνουν δείχνοντας τουλάχιστον τον πρέποντα σεβασμό σε τέσσερις αξιόλογους μουσικούς.
Ο Δημήτρης Κακαβούλης και το Κουαρτέτο του με βγάζουν έξω, μπαίνω μες στ’ αμάξι, ανάβω ένα τσιγάρο και δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτε άλλο πέρα απ’ τη μουσική που υπηρετεί αυτή η υπέροχη τετράδα.

You May Also Like

Viva la liberta [ρε!]

Ο μετρίως μέτριος και μετριοπαθής ηγέτης του κόμματος της ιταλικής Αριστεράς παθαίνει κοκομπλόκο και ...

Recorded Memories

H έκθεση που «τρέχει» αυτή την περίοδο και μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου στο Δημοτικό ...

Ο Ιππόλυτος στη Σαλαμίνα

Είχα διαβάσει αρνητικές κριτικές για τον “Ιππόλυτο” του ΘΟΚ, πολύ πριν αποφασιστεί η παράσταση ...

Από θαύμα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Η ταινία «Από θαύμα» του Μαρίνου Καρτίκκη, που προβλήθηκε στο ...

Shirley Valentine

Γράφει η Λίζα Tilford Πρόκληση αποδείχθηκε η Shirley Valentine… αμφίδρομη, ας μου επιτραπεί ο ...

Κέπλερ 452b

Η επιστημονική φαντασία μας έχει τρενάρει. Ακούμε για ανακαλύψεις στο διάστημα, για νέους εξωπλανήτες ...

X