The Killer: ομολογία μετά μουσικής

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως

Τρεις ηθοποιοί και δύο μουσικοί παρουσιάζουν έναν… μονόλογο στη σκηνή του Ανοιχτού Θεάτρου από την ερχόμενη Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Νικόλα Κουρουμτζή

Σε ένα σκηνικό όπου σχηματίζεται ένας σταυρός στα χρώματα του μαύρου και του μοβ κινείται ο Κiller και εξομολογείται μέσα από έναν μονόλογο και πέντε τραγούδια. Το σκηνικό, διά χειρός του εικαστικού Πανίκου Τεμπριώτη, ο Killer, o Λευτέρης Σαλωμίδης και ενορχηστρωτής των όλων, ο Νικόλας Κουρουμτζής. Το έργο παρουσιάζει η νεοσύστατη ομάδα παραγωγών Onion Art Productions στο Ανοιχτό Θέατρο. “Προσφέρουμε ψυχαγωγία με την καλή έννοια – αγωγή της ψυχής”, αναφέρει ο σκηνοθέτης της παράστασης.

Στα δύσκολα
Επικεφαλής τόσο της μη κερδοσκοπικής εταιρείας αλλά και του μονολόγου είναι ο Λευτέρης Σαλωμίδης, ο οποίος χρειάστηκε έναν χρόνο μέχρι να καταφέρει να φέρει την παραγωγή του Killer σε πέρας. Και ενώ γνωρίζει το δύσκολο του εγχειρήματος, “μας αρέσουν τα δύσκολα”, διαβεβαιώνει. Δηλώνει ενθουσιασμένος για το ανέβασμα του Killer, τα δικαιώματα του οποίου η ομάδα εξασφάλισε για την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα, οπότε μετά τις εδώ παραστάσεις, πιθανώς να δοθούν και εκεί. Όλα, εξάλλου, γίνονται με την έγκριση του Καταλανού συγγραφέα του έργου Γκιγιέμ Κλούα, ο οποίος θα ερχόταν στην Κύπρο για να παρακολουθήσει την παράσταση αλλά το πρόγραμμά του είναι πιεσμένο. “Πάντως, για κάποιο λόγο είναι πολύ ενθουσιασμένος”, σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Νικόλας Κουρουμτζής.

Μονόλογος για πέντε
“Είναι ένα πολύ ωραίο έργο, γιατί περιλαμβάνει τα πάντα. Έχει μουσική, χορό, έχει έναν μονόλογο, ανατροπές, πολύ όμορφο χιούμορ”, αναφέρει ο Νικόλας Κουρουμτζής περιγράφοντας το έργο. “Εγώ προσωπικά αγάπησα το έργο αλλά και την ομάδα, πράγμα πολύ σημαντικό για μένα. Όσοι είμαστε εδώ και όσοι δούλεψαν για αυτή την παράσταση νιώθουμε λες και δουλεύουμε για χρόνια μαζί”.

Τι κάνουν πέντε άνθρωποι στη σκηνή ενός μονολόγου;
“Βοηθούν ώστε να έρθει εις πέρας ο μονόλογος. Κάτι που είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Να υπάρχουν πέντε ηθοποιοί στη σκηνή για έναν μονόλογο, και να συμμετέχουν όλοι”, αναφέρει.

Τι θα δούμε λοιπόν στο Ανοιχτό Θέατρο; Ένα μιούζικαλ;
Το έργο είναι γραμμένο με τραγούδια. Ο ορισμός του μιούζικαλ είναι να δίνεις το συναίσθημα μέσα από τη μουσική και το χορό, το τι νιώθει ο χαρακτήρας τη δεδομένη στιγμή. Απ’ αυτή την άποψη, είναι μιούζικαλ. Αλλά όχι απόλυτα. Τα τραγούδια είναι υποβοηθητικά, είναι μέρος της παράστασης, η οποία θα μπορούσε να υπάρξει και χωρίς αυτά. Επίσης δεν νομίζω πως είναι μουσικό διάλειμμα. Τα τραγούδια υπάρχουν γιατί έχουν λόγο ύπαρξης: γιατί παίρνουν την πλοκή παρακάτω και σε βάζουν στη διάθεση που θέλει να σε βάλει ο συγγραφέας.

Πώς σκηνοθετείται ένας μονόλογος;
Στη σκέψη τού μέσου θεατή είναι κάτι πάρα πολύ απλό. Μα το κάθε θεατρικό έργο είναι απλό. Πρέπει να είναι απλό. Εάν μπορείς να δεις τι έκανε ο σκηνοθέτης ή πόσο καλά έπαιξε ο ηθοποιός, δεν παρακολουθείς το έργο, το οποίο πρέπει να υπάρχει για να το ζεις. Κάθε τι που βλέπεις, να γίνεται για πρώτη φορά και να μην προσέχεις τις όμορφες εικόνες που έχουμε φτιάξει. Αν υπάρχει κάτι απλά για να υπάρχει ως εικόνα, είναι λάθος. Είναι σαν να σου κουνά τις κουρτίνες κάποιος συνέχεια για να σου υπενθυμίζει πως είσαι σε θέατρο. Ένας μονόλογος πρέπει να μεταδίδεται στο κοινό σαν διάλογος με το θεατή. Λέγεται μονόλογος γιατί ένας μιλά αλλά πρέπει να υπάρχει η ακρόαση. Άλλωστε στη σκηνή έχουμε πέντε άτομα. Δεν θέλω να υπάρχουν μουσικοί απλά για να παίξουν μουσική. Οτιδήποτε είναι πάνω στη σκηνή, είτε σκηνικό είτε άτομο, πρέπει να “χρησιμοποιείται”. Από τη στιγμή που το έργο είναι γραμμένο για μουσικούς, είναι σωστό να βοηθήσουν να λεχθεί η ιστορία. Και το έργο είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο, ως η εξομολόγηση ενός ανθρώπου. Όλοι οι άλλοι υπάρχουν για να βοηθήσουν εμάς, τους θεατές, να καταλάβουμε τι σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος και τι θέλει να πει ο συγγραφέας.

Υπάρχουν σκηνοθετικές οδηγίες στο κείμενο του Κλούα;
Το κάθε θεατρικό έργο έχει σκηνοθετικές οδηγίες: είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να δώσει την εικόνα που έχει την ώρα που ο ίδιος το γράφει. Νομίζω όμως πως κανένας σκηνοθέτης δεν διαβάζει με πάθος τις σκηνοθετικές οδηγίες. Προσωπικά δεν το κάνω γιατί εάν χρειάζομαι οδηγία για να καταλάβω τι γίνεται, σημαίνει πως δεν έχω καταλάβει το έργο. Κάνω εκείνο που εγώ θεωρώ ότι πρέπει να γίνει, και όταν κάποια στιγμή επιστρέψω στις οδηγίες του συγγραφέα, καταλήγω να έχω κάνει πάνω-κάτω τα ίδια. Ποτέ σε μια θεατρική παράσταση δεν βλέπεις το έργο του συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης ξαναγράφει το έργο με τη δική του ματιά.
Μια σκηνοθετική δουλειά του Νικόλα Κουρουμτζή παρουσιάζεται ήδη από την Παιδική Σκηνή ΘΟΚ, ενώ σκηνοθέτησε την περασμένη θεατρική σεζόν το θρίλερ “24η Μέρα”, μια παραγωγή της Alpha Square. “Εκείνο που με ενδιαφέρει στα έργα είναι να υπάρχουν ανατροπές και να εξυπηρετείται το κείμενο. Κι αυτό είναι ένα κείμενο που περιλαμβάνει τα πάντα”.

Έχοντας ήδη δώσει το στίγμα του για τις ρεαλιστικές αναπαραστάσεις του, ο Νικόλας Κουρουμτζής επιβεβαιώνει πως είναι υπέρ ενός ρεαλιστικού θεάτρου. “Δεν μπορώ να το δεχτώ εγώ ο ίδιος αν δεν είναι ρεαλιστικό”, σημειώνει. Ωστόσο η εξομολόγηση ενός δολοφόνου… τραγουδιστά, δεν είναι ό,τι πιο ρεαλιστικό. “Έχει όμως τα πάνω και τα κάτω του. Είναι το πορτρέτο ενός κανονικού ανθρώπου. Ο Πάου Μόιρα είναι όλοι εμείς”.

Σύμφωνα πάντα με το σκηνοθέτη, το τι περνά ο Πάου Μόιρα σε όλη τη ζωή του για να καταλήξει να κατηγορείται για το φόνο 157 ανθρώπων, έχει μια λογική εξήγηση. Και, τελικά, “είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να τον μισήσεις αλλά που τελικά σε συγκινεί”.

Η Onion Art Productions
Το ανέβασμα του Κiller προέκυψε “τυχαία!”, δηλώνει ο Λευτέρης Σαλωμίδης, ο οποίος κρατά το ρόλο του Πάου Μόιρα στην παράσταση και έχει την ευθύνη της παραγωγής, μέσω της Οnion Art Productions.
“Κοίταζα θεατρικές αφίσες στο διαδίκτυο και έπεσα τυχαία σε μια ισπανική. Δεν ήταν για το κείμενο του Κλούα αλλά απ’ εκεί οδηγήθηκα στο Killer. Με ενθουσίασε η ιδέα και πήρα τα δικαιώματα για τη μετάφραση”.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αδιαμφισβήτητο κίνητρο του Λευτέρη Σαλωμίδη για να προχωρήσει σε αυτή την παραγωγή ήταν η θέλησή του να εξελίσσει συνέχεια την τέχνη του. Ως ηθοποιός “δεν έχω τη δυνατότητα να επιλέγω τους ρόλους μου”, εδώ ωστόσο ο Λ. Σαλωμίδης δοκιμάζεται υποκριτικά, ερμηνευτικά και… χορευτικά. “Θέλω να αναπτύσσω την τέχνη μου και αυτό δεν γίνεται γιατί δεν παίζω πάντα σε καλά έργα”. Κάπως έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει μια ομάδα που θα φτιάχνει ωραίες θεατρικές παραγωγές και μέσω αυτής να ανεβάσει και το Killer. “Στον θεατρικό χώρο υπάρχουν κλίκες”, λέει. “Όμως οι κλίκες δεν αφήνουν να εξελιχθούν τα πράγματα στο χώρο μας. Για το καλό της τέχνης του θεάτρου πρέπει να δουλέψουμε σε συνεταιρισμό. Αυτή είναι η ιδέα μου για την Onion Art Productions. Να βάζουμε νέους ανθρώπους κάθε φορά και να αποκτήσουμε το κοινό μας. Η επόμενη παραγωγή μπορεί να είναι πολύ διαφορετική απ’ αυτή, και με διαφορετικούς συντελεστές”.

Ταυτότητα
Το Killer αφηγείται την ιστορία του Πάου Μόιρα [Λευτέρης Σαλωμίδης], ενός σκοτεινού και τρομακτικού σχεδόν ατόμου, που εργάζεται ως νεκροθάφτης κι έχει ένα τρομερό μυστικό. Το έργο ξεκινά στην αίθουσα του δικαστηρίου, όπου ο Πάου δικάζεται ως κατηγορούμενος για 157 ανθρωποκτονίες. Πριν βγει η απόφαση της ποινής, ο Πάου μάς μεταφέρει πίσω στο χρόνο, στο παρελθόν του. Ένα παρελθόν γεμάτο μυστήριο, ίντριγκες, αποκαλύψεις, έρωτα. Ποια ήταν η σχέση του με τα θύματα; Τι τον οδήγησε στην ομολογία των φόνων; Και, το σημαντικότερο, πώς μπορεί ένας μόνο ήρωας να παρουσιάσει αυτήν την ιλαροτραγωδία τραγουδώντας;

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ και Δημήτρης Ψαράς
Σκηνοθεσία: Νικόλας Κουρουμτζής
Δραματουργική επεξεργασία: Χρίστος Γεωργίου
Μουσική: Xavier Mestres
Μουσική διδασκαλία / Ενορχήστρωση: Λουκάς Ερωτοκρίτου
Σκηνικός χώρος: Πανίκος Τεμπριώτης
Κινησιολογία: Dany Emellia Celner
Ερμηνεία: Λευτέρης Σαλωμίδης
Επί σκηνής: Ειρένα Αβρααμίδου [πιάνο], Μάνος Γαλανής [μπάσο], Λουκάς Ερωτοκρίτου [κιθάρα]
Έκτακτη Συμμετοχή: Νιόβη Χαραλάμπους.

+ Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 29 Φεβρουαρίου στο Ανοιχτό Θέατρο [Λευκωσία]. Τακτικές παραστάσεις κάθε Τετάρτη και Πέμπτη [μέχρι 21 Μαρτίου] στις 20:30
Θα δοθεί διπλή παράσταση στο Θέατρο Ριάλτο της Λεμεσού στις 24 Μαρτίου.

You May Also Like

Βάκχες διεθνείς και φεμινιστικές

Η Γιαπωνέζα Izumi Ashizawa σκηνοθετεί την κυπριακή θεατρική ομάδα Belacqua και μαζί παρουσιάζουν τις ...

Νίκος Φιλίππου: “Sharqi”

Συνέντευξη στη Χριστίνα Λάμπρου “Sharqi” είναι ο Σιρόκος, ο άνεμος που πνέει από τη ...

27 ΜΑΡΤΙΟΥ | ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Godspeed | Καλή επιτυχία* Οδηγίες χρήσης για την 27η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Στις ...

ΧΑΜΠΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ | «Θέλω να κάνω κάτι που να μην έχω κάνει ξανά»

Συνέντευξη στην Αγγελική Μιχαλοπούλου Καρρά | @aggeliki.mk Στιγμές στη ζωή ενός σπουδαίου ανθρώπου: Το πέρασμα ...

Laura Wihlborg: «Δεν γράφω για το χαρτί, αλλά για τη σκηνή»

Συνέντευξη στον Λουκιανό Λυρίτσα Το ποιητικό έργο της Laura Wihlborg έχει ως αίτημα την ...

Χιροκάζου Κόρε-Έντα : «Πρέπει ν’ αφήνουμε το θεατή να δίνει τη δική του λύση»

Συνέντευξη στο Νίνο Φένεκ Μικελλίδη «Σήμερα στην Ιαπωνία το χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις ...

X