ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: Να μιλάμε για την ποίηση, αλλά ας γράψουμε και κανένα ποίημα της προκοπής

"Μόνο αν συλλάβουμε το παρόν μπορούμε να κρίνουμε το παρελθόν και κυρίως να προγραμματίσουμε το δρόμο μας για το μέλλον", σημειώνει ο ίδιος στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως | Φωτογραφία Ελένη Παπαδοπούλου | Δημοσιεύθηκε στο έντυπο Π στις 10 Ιουνίου 2012

Ανήκει στη γενιά των ποιητών που, επιστρέφοντας από τη Μακρόνησο όπου ήταν εξόριστοι, έγραψαν τα ενθυμήματά τους. “Ήταν σημαντικές χρονιές για την ελληνική ποίηση το ’53 και το ’54”, είχε πει ο Τίτος Πατρίκιος στην ομιλία που έδωσε στη Λευκωσία τον περασμένο Μάη, στο πλαίσιο της ημερίδας “Α’ και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: 10 χρόνια φρίκης, 81 εκατομμύρια χαμένες ζωές”.

Η δική του ομιλία στην ημερίδα [την οποία διοργάνωσε αξιοπρεπέστατα η κυπριακή Βουλή] είχε θέμα “Γράφοντας ποίηση μετά το Άουσβιτς”. Ο 84χρονος σήμερα Τίτος Πατρίκιος είχε λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση με την ΕΠΟΝ αρχικά, με τον ΕΛΑΣ αργότερα. Και το ’44, δεκάξι χρονών μόλις, καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των Γερμανών. Η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Σπούδασε Νομική στην Αθήνα, έπειτα Κοινωνιολογία στο Παρίσι, εργάστηκε στην έδρα της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι.

Το 1954, στο πρώτο τεύχος του περιοδικού “Επιθεώρηση Τέχνης”, συνυπέγραφε το κύριο άρθρο για τον αγώνα της Κύπρου και για την αυτοδιάθεση. Η σχέση του με την Κύπρο είναι “αγαπητική”, όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος. Ήρθε για πρώτη φορά το ’81, αλλά ήδη το ’74 ζήτησε -από το Παρίσι όπου βρισκόταν- να πολεμήσει στην Κύπρο. Πήγε μόνο μία φορά στα κατεχόμενα, πέρυσι. Στεναχωρήθηκε και αρνείται να ξαναπάει.

Σήμερα, ο Τίτος Πατρίκιος παρουσιάζει τη νέα του ποιητική συλλογή με τίτλο “Συγκατοίκηση με το παρόν”.

“Μόνο αν συλλάβουμε το παρόν μπορούμε να κρίνουμε το παρελθόν και κυρίως να προγραμματίσουμε το δρόμο μας για το μέλλον”, σημειώνει ο ίδιος στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι χρειάζονται οι ποιητές σ’ έναν μικρόψυχο κόσμο;

Και η δική μου ερώτηση αυτή είναι. Άραγε σε τι χρειάζονται; Έχουνε κάποια χρησιμότητα; Κάθε τόσο το ξανασκέφτομαι και τελικά λέω ‘σε κάτι χρειάζονται’. Χρειάζονται για πολλούς λόγους: πρώτον, γιατί η ποίηση φέρνει κοντά τους ανθρώπους και αυτήν την εποχή είναι κάτι που το χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Και πώς τους φέρνει; Συνηθίζω να λέω το εξής: το μυθιστόρημα, λόγου χάρη, που είναι μια άλλη μορφή του λόγου πολύ σημαντική και με πολύ μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα, είναι μια μορφή λόγου διπολική, έχει δύο πόλους: τον συγγραφέα και τον αναγνώστη. Η ποίηση έχει λιγότερο αναγνωστικό κοινό, είναι όμως τριπολική: είναι ο ποιητής, ο αναγνώστης, ο οποίος, άμα του αρέσει ένα ποίημα, αμέσως το μεταδίδει στον πιο κοντινό του. Είτε είναι ένας φίλος ή φίλη, ο αγαπημένος ή η αγαπημένη, το παιδί, αισθανόμαστε πάντα την ανάγκη ένα ποίημα να το μεταδώσουμε. Οπότε είναι τρεις οι πόλοι στην ποίηση. Αυτό φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Να μια πρώτη χρησιμότητα της ποίησης. Το δεύτερο, το οποίο όμως δεν είναι πολύ εκτεταμένο, είναι ότι η ποίηση, η μεγάλη ποίηση, αναζητάει την αλήθεια. Και η επιστήμη αναζητά την αλήθεια, και η φιλοσοφία. Η ποίηση όμως την αναζητά με τον εξής τρόπο: να κάνει τον αναγνώστη της να τη βρει εκείνος. Η ποίηση δεν σου δίνει έτοιμη την αλήθεια, σε ενεργοποιεί εσένα που τη διαβάζεις να τη βρεις. Ενώ η επιστήμη την έχει βρει και σου τη δίνει. Κι εσύ την αξιοποιείς. Κάτι άλλο που έχει η ποίηση είναι ότι ασκεί τη μνήμη. Και γιατί μας χρειάζεται η μνήμη; Όχι μόνο για να θυμόμαστε τα παλιά, αλλά κυρίως για να θυμόμαστε πάντα ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε, και καθώς οι στίχοι μάς μένουν στο μυαλό, δεν χάνονται, μπορούμε να τους επαναφέρουμε. Ανέξοδα, ακόμη κι αν γίνει ένα γενικό μπλακ άουτ και σβήσουνε όλα τα ηλεκτρικά, όλες οι τηλεοράσεις, όλα τα κομπιούτερ και δεν μπορούμε να δούμε τίποτα, η μνήμη μπορεί να μας σώσει. Ή αν μείνουμε ναυαγοί σε ένα έρημο νησί. Βέβαια, δεν γίνονται σήμερα Ροβινσώνες, αλλά πολλές φορές λειτουργούμε σαν ναυαγοί μοναχικοί μέσα στην ίδια την κοινωνία όπου ζούμε. Και σ’ αυτή την περίπτωση, η ποίηση έρχεται να μας βοηθήσει. Να την ανακαλέσουμε με τη μνήμη και έτσι να βγούμε απ’ αυτή την απομόνωση. Ένας μεγάλος Γάλλος ποιητής, ο Πωλ Ελυάρ, είχε πει πως η ποίηση είναι ένα μάθημα ηθικής. Εγώ τότε, νεαρός που ήμουνα, πολύ νέος και τα αμφισβητούσα όλα, το βρήκα κι αυτό σαχλό. Λέω ‘τι σαχλαμάρα είναι αυτή; Μας κάνει ηθικολογία τώρα;’. Με τον καιρό κατάλαβα ότι είναι σωστό και ότι δεν είναι ηθικολογικό αυτό που σου προσφέρει η ποίηση. Σου δείχνει πολλές φορές ποιες είναι οι δυνατότητες που έχεις για κάποια συμπεριφορά και σε βοηθά να διαλέξεις.

Άρα είναι ένα μάθημα ηθικής, γιατί η ηθική τελικά τι είναι;

Η επιλογή μιας πράξης. Αν θα είναι σωστή ή λαθεμένη, καλή ή κακή. Και σ’ αυτή την επιλογή, πάλι η ποίηση μπορεί να σε βοηθήσει. Βεβαίως η ποίηση είναι, ακόμη, η τέχνη η οποία περισσότερο γράφεται… Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην γράφει ποίημα ή κάποια στιγμή στη ζωή του να μην έχει γράψει ποίημα. Κι είναι καλό αυτό. Γιατί γράφοντας ποιήματα, οι άνθρωποι κατά κάποιον τρόπο εκτονώνονται. Και καλά κάνουν και γράφουν και τα εκδίδουν. Και από την άλλη μεριά, η ποίηση είναι η τέχνη με το μικρότερο κοινό. Εκατομμύρια άνθρωποι γράφουν ποίηση και ελάχιστοι διαβάζουν. Αλλά τι να κάνουμε; Ίσως το κοινό που διαβάζει ποίηση να εξασφαλίζει κάτι άλλο θετικό: ότι η ποίηση έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια. Οι μεγάλοι ποιητές δεν ξεχνιόνται. Απ’ την ποίηση θυμόμαστε το καταστάλαγμα, που είναι κάποιοι συμπυκνωμένοι στίχοι. Χαρακτηριστικότερος είναι ο Καβάφης, οι στίχοι του οποίου έχουν γίνει φράσεις της καθημερινής ζωής. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς.

Η ποίηση από τι τρέφεται;

Από τα πάντα. Πολλοί νέοι που γράφουν μου λένε ‘μα εσείς είσαστε μια γενιά που ζήσατε μεγάλα γεγονότα, έχετε ζήσει συγκλονιστικά πράγματα, ενώ εμείς έχουμε μια επίπεδη ζωή…’. Του λέω ότι δεν έχει καμία σημασία. Το πρόβλημα είναι να παρατηρείς. Να, εδώ που καθόμαστε τώρα, σ’ αυτό το τραπέζι, αυτό το μάρμαρο ή το πλαστικό του τραπεζιού, αν το κοιτάξουμε κι αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, να παρατηρούμε τι έχει αυτό το τραπέζι, μπορούμε να βρούμε εκατομμύρια πράγματα που ίσως θα εκφραστούν. Αν σκεφτούμε πόσοι κάθισαν στο τραπέζι, τι είπαν, τι συνέβη, από πού προέρχεται το υλικό, τι είναι, τι περιπέτειες τράβηξε το ίδιο το αντικείμενο, τι περιπέτειες τράβηξαν οι άνθρωποι που το χρησιμοποίησαν κι από κει και πέρα αν αφήσουμε και τη φαντασία… Το κακό είναι ότι δεν παρατηρούμε πολλές φορές. Γλιστράει το μάτι μας πάνω στα πράγματα, ενώ χρειάζεται για την ποίηση το μάτι να καρφώνεται πάνω στα πράγματα και στους ανθρώπους. Και σ’ εμάς τους ίδιους. Δηλαδή η ποίηση που είναι εξωστρεφής είναι χαμένη. Η ποίηση που είναι μόνο εσωστρεφής είναι πάλι χαμένη. Το πρόβλημα και η μεγάλη δυσκολία είναι η ποίηση να έχει αυτήν τη διακίνηση από μέσα προς τα έξω και από έξω προς τα μέσα. Θα το δείτε στους μεγάλους ποιητές αυτό: ότι είναι συνεχής αυτή η κίνηση. Απ’ το μέσα προς τα έξω, απ’ το έξω προς τα μέσα, απ’ την ψυχή στον κόσμο, απ’ τον κόσμο προς την ψυχή.

Παρατηρούνται στ’ αλήθεια αξιόλογοι ποιητές σήμερα;

Υπάρχουν. Και νέοι ποιητές υπάρχουν, και εμφανίζονται συνεχώς καινούργιοι και καλοί ποιητές. Βέβαια, η ίδια η κίνηση της ιστορίας με τη λογοτεχνία και την ποίηση έχει τις διακυμάνσεις της. Έχει περιόδους ανόδου, περιόδους μιας σταθερότητας η οποία γίνεται κάποτε αποτελμάτωση. Τα πράγματα κινούνται. Το ζήτημα είναι να τα παρακολουθούμε, να διαβάζουμε και ακόμη περισσότερο να ακούμε ποίηση. Η ποίηση ξεκίνησε ως ένας λόγος που ακουγόταν. Τα τελευταία χρόνια κλείστηκε στο άσπρο χαρτί με τα τυπωμένα μαύρα γράμματα. Καλό είναι αυτό γιατί ανοίγεις το βιβλίο και το διαβάζεις. Χρειάζεται όμως και να ακούγεται. Ευτυχώς όμως τον τελευταίο καιρό, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ελπίζω και στην Κύπρο, αυξάνονται οι δημόσιες αναγνώσεις ποίησης. Σε άλλες χώρες, ιδίως στη Λατινική Αμερική και στη Ρωσία, είναι παράδοση αυτό. Γίνονται αναγνώσεις ποίησης και μαζεύονται εκατοντάδες άνθρωποι να ακούσουν. Όπως και στις αραβικές χώρες. Για τους ανθρώπους, δε, που γράφουν, κάτι που χρειάζεται να ξέρει κανείς για να αισθανθεί ότι ένα ποίημα που έγραψε τελείωσε, πάντα λέω να το διαβάζει ο ίδιος δυνατά και να το ακούει. Κι επειδή ντρεπόμαστε να κάνουμε αυτό το πράγμα, να μας ακούσουν οι διπλανοί και να μας πάρουν για τρελούς, να κλειστεί σε ένα δωμάτιο όπου αισθάνεται ότι δεν τον ακούνε, και να το διαβάσει φωναχτά. Μόνο όταν το ακούσεις θα καταλάβεις ότι το ποίημα τελείωσε ή δεν τελείωσε. Ότι οι λέξεις βρήκαν τη θέση τους ή δεν τη βρήκανε.

Εσείς το κάνετε αυτό;

Όχι πάντα, γιατί λέω μην μ’ ακούσει κανείς και πει ‘αυτός τρελάθηκε’. Αλλά κανονικά το κάνω. Συχνότερα απ’ ό,τι φαντάζομαι κι εγώ ο ίδιος.

Και τότε καταλαβαίνετε αν τα ποιήματά σας τέλειωσαν;

Ναι. Διότι, ακούγοντας, βλέπεις… Το πρόβλημα σε ένα ποίημα δεν είναι μόνο το τι θα πεις. Είναι και πώς θα το πεις. Πώς οι λέξεις θα συναρμολογηθούν μ’ έναν τρόπο που να στέκονται. Συνηθίζω να λέω ότι ένα ποίημα χτίζεται όπως ένας τεχνίτης χτίζει έναν τοίχο. Και κάθε λέξη είναι μια πέτρα ή ένα τούβλο. Αν δεν το βάλει ο τεχνίτης στη σωστή θέση, ο τοίχος θα γκρεμιστεί, θα πέσει. Το ίδιο και στο ποίημα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δυσκολία, να βρεις τη σωστή λέξη και τη θέση που πρέπει να τη βάλεις.

Συγκατοίκηση με το παρόν

Τώρα συγκατοικείτε με το παρόν.

Ναι, συγκατοικώ με το παρόν, γιατί πολλές φορές δεν μας αρέσει να το βλέπουμε και από την άλλη μεριά η συγκατοίκηση δεν είναι πάντα εκούσια. Πολλές φορές είναι και αναγκαστική. Και πολλές φορές είμαστε αναγκασμένοι να συγκατοικούμε με το παρόν. Πρέπει να το δούμε αυτό γιατί μόνο αν συλλάβουμε το παρόν μπορούμε να κρίνουμε το παρελθόν και κυρίως να προγραμματίσουμε το δρόμο μας για το μέλλον. Αν δεν βλέπουμε πού είμαστε τώρα, δεν ξέρουμε και πού θα πάμε.

Είναι καλή η συγκατοίκηση;

Καλή ή κακή δεν μπορώ να πω, αλλά είναι δύσκολη. Είναι τόσο δύσκολη όσο και αναγκαία. Εδώ είναι δύσκολο να συγκατοικείς μ’ έναν φίλο σου ή έναν αγαπημένο σου άνθρωπο, γιατί μέσα στη συγκατοίκηση μπορούν να δημιουργηθούν και τριβές και προστριβές… Το ίδιο και μ’ αυτά που γράφεις. Μπορεί καμιά φορά να τα ξαναδείς και να μην τα υποφέρεις. Αλλά θα συγκατοικήσεις. Πολύ περισσότερο με όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Πώς αξιολογείτε τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα;

Είναι ταυτοχρόνως δύσκολο και εύκολο. Το δύσκολο είναι να κάνεις κάποια ανάλυση που να στέκει και θα μας πάρει πάρα πολύ χρόνο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κάνει αναλύσεις αυτήν τη στιγμή. Το εύκολο και το σωστό νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολη, ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να την ξεπεράσουμε, αλλά, όσο περνάνε οι μέρες, βλέπω να αυξάνονται οι δυσκολίες. Απ’ εκεί και πέρα, ό,τι και να πω θα φανεί σαν προεκλογική σκέψη. Αλλά μπορώ να πω το εξής: πιστεύω ότι μόνο μέσα στην Ευρώπη θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες μας. Έξω από την Ευρώπη, θα είναι καταστροφή. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα. Όχι ότι μέσα στην Ευρώπη είναι εύκολα τα πράγματα, δύσκολα είναι. Αλλά μόνο εκεί θα μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Υπήρξε έντονη κριτική για την απουσία των πνευματικών ανθρώπων σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες.

Αυτή η κριτική γίνεται πάντα. Δεν υπάρχει εποχή που να μην γίνεται. Διότι περιμένει ο καθένας οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι να πουν κάτι που ταιριάζει μ’ αυτό που ο ακροατής έχει στο μυαλό του, κι άμα δεν το ακούει, νομίζει ότι δεν μιλάνε. Μιλάνε περισσότερο από ποτέ. Και στα ψηφοδέλτια των κομμάτων υπάρχει μέγας αριθμός ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων. Δεν χρειάζεται να συμφωνείς ή να μην συμφωνείς, δεν είναι αναγκαστικό να συμπίπτουν οι σκέψεις σου με του Α ή του Β, αλλά δεν μπορείς να παραγνωρίσεις το γεγονός ότι είναι μέσα στην πολιτική κίνηση των πραγμάτων. Αν ανοίξετε τις εφημερίδες και δη τις κυριακάτικες στην Αθήνα, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς που να μην έχει άρθρα και κείμενα για τη σημερινή κατάσταση. Εγώ δεν έχω, αλλά τα προηγούμενα χρόνια έχω μιλήσει τόσες φορές, που το θεωρώ και φλυαρία να επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα.

Από τι θα μπορούσαν να “κρατηθούν” οι Έλληνες σήμερα;

Τελευταία, σε μια εκδήλωση όπου παρουσιάστηκε η ποίησή μου, μου κάνανε μετά τη συζήτηση διάφορα ερωτήματα και με ρώτησε μια κυρία: “Δεν λυπάστε για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας;”. Της είπα, τη λύπη να την αφήσουμε για τα προσωπικά μας. Για την Ελλάδα δεν έχω καμία λύπη, αντίθετα, είμαι πεισματικά αισιόδοξος. Και με ρωτάνε γιατί. Θα σας πω μόνο τρία χαρακτηριστικά: ότι στη Σητεία της Κρήτης οι παραγωγοί λαδιού φτιάξανε τόσο θαυμάσιο λάδι και το προώθησαν τόσο ωραία, που στο Παρίσι κάνουν ουρές για να το πάρουν. Στη Νάουσα οι παραγωγοί κρασιού πήγαν στην Κίνα, οι Κινέζοι αναγνώρισαν την ποιότητα του κρασιού τους και κάνουν ένα πρώτο συμβόλαιο για έντεκα εκατομμύρια μπουκάλια. Και το τρίτο, οι κοπέλες της Εθνικής ομάδας water polo, που πήραν το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Αν αυτά τα τρία μικρά περιστατικά τα επεκτείνουμε ο καθένας στον τομέα και στο χώρο του, θα ξεπεράσουμε την κρίση. Αν όχι, θα μας καταπιεί. Και, πάντως, όχι με κουβεντολόι των πνευματικών ανθρώπων. Με συγκεκριμένη δουλειά. Όχι ότι δεν μ’ αρέσει το κουβεντολόι. Αλλά όσο είναι χρήσιμο, τόσο πρέπει να βλέπουμε ότι δεν είναι και ο μοναδικός τρόπος για να ξεπερνάμε τα πράγματα. Και να μιλάμε για την ποίηση, αλλά να προσπαθούμε να γράψουμε και κανένα ποίημα της προκοπής.

Προέρχεστε από την Αριστερά, αν δεν κάνω λάθος. Από την ιστορική Αριστερά. Αλλά το τι είναι σήμερα η Αριστερά είναι μεγάλο θέμα. Αυτό ήθελα να συζητήσουμε.

Άστε το καλύτερα.

Είστε απογοητευμένος από τη σημερινή Αριστερά;

Δεν θα μπω σ’ αυτή τη συζήτηση.

Να πω εγώ κάτι για να μου λύσετε μια απορία;

Ή να σου την μπερδέψω κι άλλο.

Λέτε σε ένα ποίημα σας: «Τα πολιτικά μας όνειρα νικήθηκαν απ’ τις μεταβαλλόμενες βιογραφίες των ηγετών που κάποτε μας είχαν πείσει».

Λέω και κάτι άλλο πριν: «τα ερωτικά μας όνειρα συντηρήθηκαν από τις αμετάβλητες φωτογραφίες των γυναικών που είχαμε αγαπήσει»…

  • Μερόπη Μωυσέως

    Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Καλύπτει το πολιτιστικό ρεπορτάζ στο Παράθυρο της εφημερίδας Πολίτης από το 2005. Ζει στη Λευκωσία | meropi.m@politis-news.com

You May Also Like

ΘΟΚ : Στο ίδιο έργο θεατές

Γράφουν Μιχάλης Σταύρου και Μερόπη Μωυσέως Το θέμα που προέκυψε φέτος ως αποτέλεσμα της ...

Φώτης Σιώτας: ετερόφωτος

Συνέντευξη στη Χριστίνα Λάμπρου, 10.7.2011 Κινούμενος ανάμεσα σε διάφορες μουσικές περιοχές και ρόλους, ο ...

Μηνάς Τίγκιλης: Δύο έργα, ένας σκηνοθέτης

Σε μια περίοδο έντονης δραστηριοποίησης, ο τέως καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΘΑΛ Μηνάς Τίγκιλης, βρέθηκε ...

Giovanni Fontana: O ποιητής ως “πολυτεχνίτης”

Συνέντευξη στην Gaia Zaccagni Ο Giovanni Fontana (Frosinone, 1946) είναι ποιητής και performer που ...

TootArd: από τα Υψώματα Γκολάν στο Φεστιβάλ Φέγγαρος

O Hasan Nakhleh, μέλος και εκ των ιδρυτών του συγκροτήματος TootArd, μίλησε στο «Π» ...

DEERHOOF

[The interview in english below] Mια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Greg Saunier, ντράμερ των Deerhoof, στο μουσικό Δημήτρη Χατζηζήση, με την ευκαιρία της εμφάνισής τους στο Φεστιβάλ Φέγγαρος ‘Νομίζω ότι η μουσική μας ακούγεται αισιόδοξη γιατί αυτό που ακούς είναι ο  ήχος της νίκης.’  Πριν από 4 χρόνια άκουσα για πρώτη φορά τη μουσική των Deerhoof και από τότε περιφέρομαι αμετανόητα ενθουσιασμένος ενοχλώντας παραβιαστικά τους κοντινούς μου ανθρώπους μέχρι να ακούσουν “την καλύτερη μπάντα στονκόσμο”. Είναι αδιαμφισβήτητα από τους πιο σημαντικούς μουσικούς της γενιάς τους, συνθετικά και οργανοπαιχτικά, με μια τεράστια δισκογραφία, και αμέτρητες συμμετοχές. Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν έμαθα ότι θα εμφανιστούν τοκαλοκαίρι στο Φέγγαρο αλλά τριπλασιάστηκε όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω στον Greg Saunier των Deerhoof με αφορμή την εμφάνισή τους στο φεστιβάλ. Ακολουθεί η σύντομη κουβέντα μας: Τι κάνεις; Πώς πάνε οι συναυλίες του 2018 μέχρι στιγμής; Greg Saunier: Μου άρεσαν οι συναυλίες που κάναμε το 2017 αλλά οι συναυλίες της φετινής χρονιάς έχουν πάει σε άλλο επίπεδο. Όσο πιο πολύ χρόνο περνάμε μαζί με τη μπάντα τόσο καλύτερα τα πηγαίνουμε και καταλήγουμε να ...

X