“Unmade beds”

Γράφει ο Μιχάλης Σταύρου

Η δική μου λογική όταν βλέπω μια ταινία λέει πως πρέπει να έχει αρχή μέση τέλος, έτσι ώστε να μου είναι πιο εύκολο να δώσω μία περιγραφή. Στο “Unmade beds” που είδα στο Κινηματοθέατρο Κωνστάντια, το στόρι πως ο Άξελ ψάχνει τον πατέρα του και η Βέρα ψάχνει να ξεφύγει από έναν χωρισμό δεν είναι αρκετό. Γιατί; Γιατί οι μελωδίες της ταινίας ενδεχομένως να καθορίζουν το στόρι που σε πάει από το χαρούμενο στο δράμα κι απ’ το μελό στο… ξέφρενο! Περίεργη ταινία, μπορεί και να μην έχω καταλάβει τι γινόταν. Όσο για τη γενιά που περιγράφει: Γουστάρει τα ξέφρενα πάρτι, γουστάρει να έχει ανασφάλειες με το σεξ γιατί δεν ξέρει πού βαδίζει, ξέρει αλλά δεν ξέρει τι της γίνεται, τρώει τα μούτρα της, αλλά γ…ώτο ονειρεύεται. Μήπως τελικά αυτό ήταν; Τόσο απλή όσο χαοτική η νέα γενιά; Μπορεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως όποια ταινία κι αν απολαμβάνεις τη γουστάρεις στο τέλος, γιατί είχες άλλη μία μέρα εμπειρίας στο θερινό σινεμά της Κύπρου. Ειδικά αν πετύχεις μέρα που έχει απαλό αέρα…

You May Also Like

A Drop of 1000 Truths

Περασμένη Τετάρτη, 28η Οκτωβρίου. Στο “The Shoe Factory” παρουσιάζεται ένα jazz project με εμφανείς ...

Το κυπριακό θέατρο περνά κατάθλιψη;

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως “Ωραίος ο ‘πασιαμάς’ [με καλλιτεχνίζοντα μανδύα ή χωρίς], αλλά ας ...

ΝΙΚΟ

Η βαθύτατα προσωπική δουλειά της Στέλλας Ν. Χρίστου. Ένας συγκερασμός διπολικών ζευγών: ευαισθησίας και ...

To Scratch Your Heart: Early Recordings From Istanbul

Η δισκογραφική Gramophone Company με έδρα τη Βρετάνια, στα τέλη του 19ου αι. και ...

Βάκια Σταύρου

Τη μέρα που γεννήθηκε η Βάκια Σταύρου, ο μεγαλοδύναμος έβαλε βαθιά το χέρι στην ...

Διαγωνισμός τραγουδιού ιμίς!

Γράφει η Κατερίνα Στεφάνου Μόλις παρακολούθησα τον 20ό διαγωνισμό κυπριακού τραγουδιού… Τρομακτική αρρωστίλα. Η ...

X