Κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Κυκλοφόρησε στις 27 Οκτωβρίου ο νέος δίσκος του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο «Μικρή Βαλίτσα».

Στον δίσκο περιλαμβάνονται 13 τραγούδια σε στίχους και μουσική Αλκίνοου Ιωαννίδη με εξαίρεση δύο τραγούδια, το «Χατζιδακιάς» σε στίχους Νίκου Γκάτσου και «Η μάνα μου το Πάσχα» σε στίχους του πατέρα του, ζωγράφου Άντη Ιωαννίδη.

Στη «Μικρή Βαλίτσα», έναν δίσκο αφιερωμένο σε όσους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και σε όσους εγκαταλείπονται από αυτόν, συμμετέχουν σε τρία ξεχωριστά τραγούδια η Μαρία Φαραντούρη, ο Σωκράτης Μάλαμας και η Ναταλία Λαμπαδάκη.

Γράφει για αυτό τον δίσκο ο Αλκίνοος Ιωαννίδης:

«Κόντεψα να φύγω από την Ελλάδα τρεις φορές τα τελευταία χρόνια. Τι θα έβαζα σε μια μικρή αποσκευή; Τι θα κρατούσα από τον τόπο, την εποχή και τον εαυτό που θα άφηνα; Πώς συσκευάζονται ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος, όσα δηλαδή κάνουν τον κάθε έναν μας αυτό που είναι; Ποια είναι τα απολύτως απαραίτητα; Αυτά που, για να χωρέσουν, πρέπει να αφαιρεθεί κάτι άλλο;

Όπως, φεύγοντας βιαστικά οι πρόσφυγες, παίρνουν μαζί τα στέφανα και τις φωτογραφίες τους, έτσι έκλεισα στη Μικρή Βαλίτσα κάποια λαϊκά τραγούδια, μαζί με εικόνες του προσώπου και του καιρού μας. Επιστρέφοντας χωρίς να έχω φύγει, την ανοίγω πάλι, για να βρω μικρά κομμάτια μνήμης, τη θολή συνείδηση της τωρινής στιγμής και την προσμονή της μέρας που θα έρθει – κι ας μην έρθει. Όλα μαζί ανάκατα, μπερδεμένα, στριμωγμένα κι ακριβά.»

Σχετικά με κάποια από τα τραγούδια, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δίνει τις εξής πληροφορίες σε σημείωμά του:

  • Οι στίχοι του πατέρα μου στο «Η μάνα μου το Πάσχα», μελοποιήθηκαν στο φοιτητικό μου δωμάτιο, στα Άνω Ιλίσια, το ‘89.

  • Ο «Χωρισμός» γράφτηκε στον Βύρωνα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

  • Τα άλλα τρία λαϊκά τραγούδια γράφτηκαν το καλοκαίρι του ’13, όταν επιτέλους πήρα τρίχορδο, άσχετος, ακατάσχετος, πιθανότατα ενοχλητικός μπουζουξής παραλίας. Κάτω απ΄το ίδιο αρμυρίκι γράφτηκε και το «Τι περιμένεις πια».

  • Ο «Χορτάτος» γράφτηκε στην Κέρκυρα, τον Φεβρουάριο του ’11.

  • Η «Χατζιδακιάς» μελοποιήθηκε επίσης το ’11, για το αφιέρωμα που κάναμε με την Μαρία Φαραντούρη, τον Βασίλη Γισδάκη και τον Μίλτο Λογιάδη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου.

  • Το «Πάντα θα ξημερώνει» γράφτηκε μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

  • Η «Μικρή βαλίτσα» γράφτηκε στην Εύβοια, ο «Τιμονιέρης» και η «Πολιτική τοποθέτηση» στα Κύθηρα και «Η μέρα που θα ‘ρθει» στην Αθήνα, το 2014.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.alkinoos.gr, βρίσκεται ένα κείμενο του ιδίου για το πώς δημιουργήθηκε ο νέος του δίσκος, το εξώφυλλο του οποίου φιλοτέχνησε και αυτή τη φορά ο πατέρας του, Άντης Ιωαννίδης. Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο:

Mikri_Valitsa_cover

Μικρή Βαλίτσα (Making of…)

Με τον Βαγγέλη Λάππα και τον Βασίλη Δρούγκα, είπαμε να ηχογραφήσουμε έναν απλό δίσκο, σ’ ένα υπόγειο έξω απ’ την πόλη, στην ένοχη απάθεια του Αττικού Βορρά.

Βρεθήκαμε να παλεύουμε για μερόνυχτα, για μήνες, μέσα σε θεομηνίες, γεγονότα, μετακομίσεις, οικογενειακά δράματα, χωρισμούς, αγκαλιές, ποιήματα, φάλτσα, γαβγίσματα, αμέτρητα κουνούπια και παράξενα έντομα, σαλιγκάρια, ασθένειες δικές μας και δικών μας, γέλια με δάκρυα και δάκρυα με γέλια, αγκαλιές, ελάχιστο ύπνο και ακούραστες συνευρέσεις με αγαπημένους φίλους μουσικούς. Άφησαν τις διακοπές τους, τη μελέτη, παιδιά και συντρόφους, άλλοι ξέκλεψαν μέρες μέσα στις περιοδείες. Ήρθαν όλοι με απόφαση να παίξουμε ζόρικα, χωρίς κανόνες. Εξαντλητικά ωράρια, τα δάχτυλα να κάνουν τα δικά τους. Τότε, γίνονταν επιτέλους οι νότες μωρά με πρόσωπο, χαμογελούσε αγιασμένο σαν μετά από γέννα το χαρτί και χαιρόταν που το άγγιξε μια μέρα το μολύβι. Κι ας το σημείωσα πιωμένος και στην τύχη, και ποιος νοιάζεται αν είναι ή δεν είναι αριστούργημα, αφού γίνεται επιτέλους κάθε τι αυτό που είναι, αυτό που είμαστε…

Εμείς στην πενιά μας λοιπόν, κι ο τόπος έξω βούλιαζε, μαζί κι οι άνθρωποί μας. Εκλογές, κόμματα, φορολογίες, μαγκιές, απειλές, ψέματα, αδικίες, διαμαρτυρίες, ευρώπες, χαλιφάτα, απομεινάρια λάιφσταϊλ, δεξιοί κάφροι, αριστεροί λιγούρηδες, κομμένες συντάξεις, κομμένα κεφάλια, ομηρίες, δικαστήρια, φυλακίσεις, χρέη, ανεργία, καταστολή, απελπισία, πνιγμοί στη Μεσόγειο, μαχαιρώματα στους δρόμους, αυτοκτονίες και τραγωδίες, σύγχυση. Ένας κρύφτηκε σε μια μικρή βαλίτσα για να περάσει στην Ελλάδα, άλλοι εδώ στρίμωχναν το είναι τους μέσα στην ίδια αποσκευή, για να το πάρουν μαζί στα ξένα. Όλα έφταναν ως εμάς μέσα απ’ τις χαραμάδες και περνούσαν στο υλικό. Πηγαινοερχόταν ο Χρίστος με τη μηχανή, προσπαθώντας να συγκεράσει τη δική μας πραγματικότητα με τις ανάγκες και τις πρακτικότητες της άλλης, της έξω, της κανονικής. Τα έξοδα, τα συμβόλαια, η πεθαμένη Αγορά που θέλει τους δίσκους κρεμασμένους στα περίπτερα την Κυριακή, αλλιώς δεν καλύπτει τα έξοδα της ηχογράφησης…

Έκανα καιρό να βγω στον πάνω κόσμο. Δίπλωσε – ξεδίπλωσε το ράντζο του Παπαδιαμάντη ανάμεσα στα μικρόφωνα, ξεκίνησα να κοιμάμαι με μια παλιοκουβέρτα όσο ετοιμάζαμε το στούντιο, που, απ’ τον προηγούμενο δίσκο (πεντέξι χρόνια τώρα), είχε γίνει ρημάδι. Καλωδιώσαμε απ’ την αρχή, ηχομετρήσαμε τον χώρο, χτίσαμε τον υπολογιστή μέσα-έξω. Ο Βασίλης κι ο Βαγγέλης με τα κατσαβίδια κι εγώ να γράφω για έγχορδα. Μετά ζέστανε κι ήταν εντάξει με σεντόνι στις ηχογραφήσεις, μα σ’ αυτό το υψόμετρο, μέχρι να τελειώσουμε ξανακρύωσαν οι νύχτες κι εκείνη η καλή κουβέρτα είχε μπει για ηχομόνωση κι έπεφτα με τα ρούχα κι ο Βαγγέλης στο καναπεδάκι που αν γυρίσεις πλευρό φιλάς το πάτωμα με γδούπο. Κι όποιος μουσικός ξέμενε, την έπεφτε στο φουσκωτό που θέλει να σηκωθείς και να τρομπάρεις, γιατί χάνει. Και ψάχναμε τη λέξη και τη νότα. Έσταζε από πάνω στις καλοκαιρινές νεροποντές και βάζαμε ντιγκ-ντιγκ την κατσαρόλα και το μπρίκι. Τέρμα υγρασία εδώ μέσα, κι έξω η χώρα κατάξερη. Έπεφτε το ρεύμα, χαλούσαν τα μηχανήματα και τα όργανα, μας δάνειζαν οι φίλοι. Θυμόμασταν πως πεινάμε στις 4 τα χαράματα, μόνο παγάκια στο ψυγείο – και τι να φας – και τι να πιεις – και πώς να τραγουδήσεις…

Ο πατέρας μου ερχόταν συχνά, να ταΐσει τα μυρμήγκια. Σιωπηλός κατέβαινε και τραβούσε μακρόσυρτα βίντεο, όταν δεν ζωγράφιζε, πάντα σιωπηλός, το σιωπηλό εξώφυλλο.

Τα παιδιά μου δεν κράτησαν κακία που ήμουν μήνες μακριά. Είδαν κι απόειδαν να με περιμένουν να φανώ στο άδειο χωριό με τα ερείπια, ήρθαν τελικά να με βρουν στο στούντιο και μου ’στελναν  φιλιά πίσω απ’ το τζάμι της ηχογράφησης. Κυκλοφορούσαν ανάμεσα στα όργανα, τα άγγιζαν με περιέργεια και αγάπη. Έφερναν κι οι φίλοι τα παιδιά τους, παρακολουθούσαν τον Μανόλη να απαγγέλλει Καβάφη, το κουαρτέτο να προβάρει έξω, μες στα δέντρα. Τους καλοθρεμμένους μέρμηγκες του πατέρα μου, να επιτίθενται στον Φώτη (τους ενόχλησε που έβαλε την καρέκλα πάνω απ’ τη φωλιά, ή μόνο η βιόλα;). Άκουγαν τους ήχους, έβλεπαν τις λέξεις να μιλούν, έπαιζαν όσο άντεχαν το παιγνίδι της ησυχίας, λουλούδιζαν, κορόιδευαν τα σκοτάδια μας. Κι ύστερα ανέβαιναν να κοιμηθούν στο στρωματάκι της θάλασσας με τη μαμά, που με κόπο και χαμόγελο αλάφραινε το σύμπαν μας. Ξεχνούσαν το Ζεμπράκι και την Καμηλοπάρδαλη μες στις παρτιτούρες και στα καλώδια. Κι όποτε ξημέρωνε κατέβαιναν και μ’ έβρισκαν πάλι εκεί, στο ίδιο υπόγειο. Κάπως έτσι ξεκαλοκαιριάσαμε και μας έπιασε Φθινόπωρο, και σχεδόν έφυγε κι αυτό…

Μέσα σε αμφιβολίες, πισωγυρίσματα και αβεβαιότητες, μέσα από απέραντες στιγμές συλλογικής, καθαρής ομορφιάς, που η σκιά της μόνο ίσως καταγράφεται, γεννήθηκε η Μικρή Βαλίτσα. Ένας απλός δίσκος. Κι αν δεν σου κάνει, δεν πειράζει και συγχώρα μας.

Πάντα θα ξημερώνει!

– Αλκίνοος Ιωαννίδης

Στον δίσκο συμμετέχουν οι μουσικοί
Μιλτιάδης Παπαστάμου – βιολί
Παύλος Μιχαηλίδης – βιολί
Φώτης Σιώτας – βιολί, βιόλα
Γιώργος Καλούδης – τσέλο
Μανόλης Πάππος – μπουζούκι, μπαγλαμάς
Χάρης Λαμπράκης – νέυ
Γιώργος Καλούδης – κρητική λύρα, τσέλο
Δημήτρης Μυστακίδης – λαϊκή κιθάρα
Βαγγέλης Λάππας – κλασσική κιθάρα
Δημήτρης Τσεκούρας – κοντραμπάσο
Σωτήρης Λεμονίδης – πιάνο

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Αυλαία για το θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης»

Την αυλαία του κλείνει οριστικά, μετά από 38 χρόνια μεγάλης πορείας, το θέατρο «Δημήτρης ...

Στις 25 Νοεμβρίου τα εγκαίνια του Παττίχειου

Γράφει ο Χριστόφορος Νέστορος | Φωτογραφία Κωνσταντίνος Ιωάννου Στις 25 Νοεμβρίου -και με κάθε ...

Ένα σημείωμα για την παράσταση «…Και Ιουλιέττα»

του Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη Στον πολυχώρο «ΚΑΤ’ΟΙΚΟΝ» ανέβηκε σε παγκύπρια πρώτη ο μονόλογος «…Και ...

Ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου προβάλει τις βραβευμένες ταινίες του ISFFC

Ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου ξεκινά των νέο κύκλο προβολών του με τις ταινίες που ...

«Παλαιολόγειες αντανακλάσεις στην τέχνη της Κύπρου»

Ο ηγεμονικός ρόλος της παλαιολόγειας τέχνης στο περιβάλλον της φραγκοκρατούμενης Κύπρου παρουσιάζεται μέσα από ...

Νέες παραγωγές για τον μήνα Φεβρουάριο στον ΘΟΚ

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσιάζει δύο νέες παραγωγές για τον μήνα Φεβρουάριο, βασισμένες σε ...

X