ΤΗΕ OH FUCK MOMENT : “Το θέατρο μπορεί να είναι θεραπεία, αλλά από άλλον δρόμο”

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως/ φωτογραφία :Χρύσα Ξένη

Η Γιούλα Μπούνταλη μιλά στο “Π” για την περφόρμανς “The Oh Fuck Moment” η οποία, μετά τη μεγάλη ανταπόκριση που συνάντησε στην Αθήνα, μεταφέρεται σε Λευκωσία και Λεμεσό για να συγχωρέσει τα λάθη μας

Γύρω από ένα τραπέζι καφετέριας, εν προκειμένω του Θεάτρου Ριάλτο στη Λεμεσό και της εταιρείας KPMG στη Λευκωσία, πραγματοποιείται η περφόρμανς “The Oh Fuck Moment”. Είκοσι άτομα κάθε φορά κάθονται παρέα με τους δύο περφόρμερς της παράστασης, τη Γιούλα Μπούνταλη και τον Χάρη Αττώνη, και συζητούν τα λάθη τους. Ή, απλώς γελούν με τα λάθη των άλλων. Λίγο πριν από τις παραστάσεις, η Γιούλα Μπούνταλη λύνει τις απορίες μας και εξηγεί γιατί δεν πρέπει να θεωρήσουμε τη συμμετοχή μας σε αυτή τη διαδραστική παράσταση ως άλλη μία… oh fuck! στιγμή.

Πώς μια θεατρική παράσταση καταφέρνει να δώσει… άφεση αμαρτιών; Τι διαδρομή ακολουθεί και ποια εργαλεία χρησιμοποιεί αυτή η παράσταση για να φτάσει σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα;

Αυτή είναι μια έκφραση που έχω ακούσει θεατές να λένε μετά το τέλος της παράστασης για να περιγράψουν πώς νιώθουν μετά. Και μου φαίνεται πολύ ωραίο όταν το ακούω. Το Oh fuck moment δεν μιλάει βέβαια ακριβώς για “αμαρτίες”, μιλάει για λάθη. Λάθη που κάνουμε μέσα στην τρέλα της δουλειάς, λάθη που είναι αστεία ή λάθη σοβαρά που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Και γι’ αυτό μας είναι δύσκολο να τα ξεπεράσουμε και τα κουβαλάμε σαν αμαρτίες. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είχαμε καμία πρόθεση να κάνουμε κακό. Η παράστασή μας είναι ένας ποιητικός “περίπατος” στον κήπο, ή μάλλον το δάσος τέτοιων στιγμών που έχουμε ζήσει όλοι και θα συνεχίσουμε να ζούμε. Και λέω “ποιητικός”, γιατί σε πολλά σημεία η γλώσσα της παράστασης είναι επηρεασμένη από την ιδιότητα μιας από τους δύο δημιουργούς της, της Hannah Jane Walker, που είναι ποιήτρια, και αυτό δίνει μία ακόμη νότα πρωτοτυπίας στην παράσταση γιατί μεταφέρει στιγμές αστείες ή καταστροφικές μέσα από μια γλώσσα ποιητική που σε ξεσηκώνει, σε ενθουσιάζει ή σου κλείνει το μάτι, ότι δεν είσαι ο μόνος στον πλανήτη που του έχει συμβεί αυτό. Πολύς κόσμος “φοβάται” ή τουλάχιστον δεν ευχαριστιέται ιδιαίτερα με τις διαδραστικές ή συμμετοχικές θεατρικές παραγωγές.

Τι θα λέγατε για να τους πείσετε για το αντίθετο;

Το ξέρω πολύ καλά αυτό που με ρωτάτε. Στην αρχή ειδικά, ακόμα και φίλοι μας μαάς έλεγαν ότι τους άγχωνε όταν διάβαζαν ότι ήταν μια διαδραστική παράσταση. Και το καταλαβαίνω γιατί κι εγώ είμαι ένας από αυτούς, με την έννοια ότι δεν τρελαίνομαι πάντα να με σηκώνουν όρθια ή να μου ζητάνε να κάνω διάφορα πράγματα που δεν είμαι σίγουρη τι νόημα έχουν και πού το πάνε. Παρ’ όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι αυτή η παράσταση δεν ζητάει τίποτα άλλο από το να δεχτείς μια συνθήκη ότι καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι και ίσως -και τονίζω το “ίσως”- σου ζητηθεί να διαβάσεις κάτι. Το ότι καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι μακριά από την όποια ιδέα κλασικού θεάτρου είναι για μένα το πραγματικά πρωτότυπο και άξιο να βιώσει κανείς, και όχι τόσο το κομμάτι της διάδρασης που είναι προαιρετικό, μιας και είναι σχεδιασμένη έτσι η παράσταση που να μπορείς αν θες να πεις ότι δεν θες να το κάνεις. Και δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Το πιο αστείο είναι ότι πολύ συχνά στο τέλος της παράστασης άνθρωποι που στην αρχή ήταν πολύ δύσπιστοι για το κατά πόσον θα ήθελαν να συμμετάσχουν, αν δεν τους τύχει να μιλήσουν μας λένε ότι θα ξανάρθουν γιατί τους έχει μείνει ένα μικρό παράπονο.

Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι έχουμε “oh fuck” στιγμές. Πώς η εν λόγω παράσταση απαλύνει τον πόνο αυτών των λαθών, ακόμη κι αν ξέρουμε ότι συμβαίνουν και στον διπλανό μας;

Αυτό νομίζω ότι το καταλαβαίνεις ή καλύτερα το νιώθεις αφού δεις την παράσταση. Μέσα από ένα ταξίδι ανθρώπινων ιστοριών και σκέψεων και αποδοχής ότι όλους μάς βασανίζει το ότι κάνουμε λάθη άθελά μας, ότι όλοι πιστεύουμε ότι θα πρέπει να είμαστε τέλειοι και ότι κάθε λάθος μας απομακρύνει από τον ιδανικό άνθρωπο που οφείλουμε να είμαστε ή μας έμαθαν ότι πρέπει να είμαστε, στο τέλος λοιπόν αυτής της διαδρομής φτάνουμε να ανακαλύψουμε και να γιορτάσουμε και τα σωστά και τα λάθη μας, αναγνωρίζοντας ότι όλα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας.

Πώς θα χαρακτηρίζατε με συντομία αυτήν την περφόρμανς;

Γιορτή των λαθών μας.

Θα μπορούσε στη θέση των ηθοποιών να βρίσκονται, για παράδειγμα, δύο ψυχολόγοι ή θεραπευτές; Το αποτέλεσμα για τους 20 θα ήταν το ίδιο;

Το ότι καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι μού θυμίζει άλλες φορές group therapy, άλλες συνέλευση μετόχων μιας πολυεθνικής εταιρείας που ένα προϊόν της έχει φέρει μια καταστροφή, άλλες κάποιον που μπαίνει σε ένα καφενείο και αρχίζει ξαφνικά να αφηγείται σε αγνώστους μια προσωπική ιστορία του τόσο σουρεαλιστική, που θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά που του έχει όντως συμβεί. Ναι, θυμίζει διάφορα η παράσταση, αλλά δεν είναι αυτό που θα έκανε ένας ψυχολόγος. Ένας ψυχολόγος κάνει άλλη δουλειά και είναι χρήσιμος με άλλους τρόπους. Παρ’ όλα αυτά το θέατρο μπορεί σίγουρα να είναι και αυτό μια θεραπεία βαθιά, αλλά από άλλον δρόμο. “Αληθινό, πολύ νέο θέατρο” έχει γραφτεί για την περφόρμανς. Πώς το σχολιάζετε;

Αυτή η παράσταση δεν στηρίζεται σε σκηνικά, κοστούμια, φώτα. Για την ακρίβεια, πάει πολύ συνειδητά κόντρα σε οτιδήποτε μπορεί να εξιδανικεύσει τόσο τον χώρο όσο και εμάς τους ίδιους τους περφόρμερ. Αυτό είναι ένα ρίσκο για μας, αλλά που με χαρά έχουμε πάρει με τον Χάρη Αττώνη και τη Γαβριέλλα Τριανταφύλλη, γιατί όταν πετυχαίνει, το μόνο που αφήνει είναι η αίσθηση μιας αλήθειας και ενός νέου ορίζοντα για το τι είναι και τι μπορεί να είναι το θέατρο. Το να μένουμε κοντά τόσο στην αλήθεια όσο και σε κάτι φρέσκο έξω από θεατρικά κλισέ είναι αυτό που μας κινητοποιεί κατά τη διάρκεια της παράστασης, όταν δεν υπάρχουν ούτε κουίντες ούτε αλλαγές φώτων ή κοστουμιών. Αυτή είναι τελικά η απόλαυση αυτής της παράστασης.

Τι λέει για τη θεατρική τέχνη σήμερα αυτή η θεατρική προσέγγιση;

Θα έλεγα ότι είναι μια δυνατή προσέγγιση με την έννοια ότι έχει πολλή δύναμη στη σχέση που δημιουργεί με το κοινό, στην ειλικρίνεια και την αμεσότητα που απαιτεί από τον ηθοποιό, αλλά και με την έννοια ότι ανοίγει πολλές δυνατότητες γιατί αφήνει τη φαντασία να λειτουργήσει σε μια εποχή υψηλής τεχνολογίας, με πολύ απλά μέσα. Αυτή η παράσταση είναι ένα καταπληκτικό παράδειγμα θεάτρου που είναι σύγχρονο όχι γιατί χρησιμοποιεί σύγχρονη σκηνική τεχνολογία, αλλά έναν τρομερά σύγχρονο τρόπο απεύθυνσης στο κοινό.

Εσείς σε ποιο είδος θεάτρου θέλετε πάντα να επιστρέφετε και γιατί;

Πρώτα απ’ όλα θέλω πάντα να επιστρέφω σε ένα θέατρο που να μπορώ να κάνω, δηλαδή που να μπορώ να συνδημιουργώ σε πολλούς ρόλους [κείμενο, σκηνοθεσία, υποκριτική] και αισθητικά με μια απλότητα που να με αφήνει ελεύθερη ως προς τις σκηνικές απαιτήσεις και το κόστος παραγωγής. Νιώθω πολύ κοντά σε ένα είδος θεάτρου που δεν αναπαράγει παλιές φόρμες -όσο και αν τις αγαπώ-, αλλά παίρνει επιλεκτικά ό,τι χρειάζεται από άλλα μέσα όπως η τηλεόραση, το σινεμά, η λογοτεχνία, ο χορός για να αποτυπώσει την αίσθηση του τι ζούμε σήμερα, για όλη αυτήν την πραγματικότητα που συσσωρεύεται γύρω μας και μέσα μας και δεν μπορεί να πάρει εύκολα μορφή, τουλάχιστον μια κλασική μορφή, και εδώ που τα λέμε δεν έχει και κανέναν λόγο. Πάντα στην τέχνη ψάχνεις έναν νέο τρόπο να απευθυνθείς στην καρδιά και το μυαλό του θεατή.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ : “H αστική δημοκρατία έχει φαλιρίσει”

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως / Φωτογραφία Ελένη Παπαδοπούλου Τοποθετημένοι σε μια Αθήνα της απαξίωσης, ...

Η θεατρική ομάδα Φρέαρ στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου

Χτίζοντας μια παράσταση γύρω από την ιδέα των “παραμελημένων πτυχών της καθημερινότητας”, η θεατρική ...

ΤΑΣΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΤΟΦΗ : Η Κύπρος παράδειγμα επαναπατρισμού κλεμμένων θησαυρών

Συνέντευξη στη Χρύστα Ντζάνη Από την Αμμόχωστο στην Ολλανδία κι από κει στις γκαλερί ...

Πολυσύνθετοι και χαοτικοί, παρά μονοσήμαντοι και συμβιωτικοί

Jake Chapman: «Νιώθω ένα ιδιαίτερο δεσμό με την Κύπρο. Είναι τεράστια τιμή για μένα ...

Να μας ξανάρθεις, Σωκράτη!

Γράφει ο Γιώργος Τζίβας | Φωτογραφία Ελένη Παπαδοπούλου «Ζωή που δεν εξετάζεται δεν αξίζει ...

Σπύρος Χαραλάμπους : “Το χρώμα είναι φλύαρο”

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως Χρειάστηκε τρία χρόνια μέχρι να τελειώσει, και ολοκληρώθηκε τρεις μέρες ...

X