Χαμάμ-μποτζεΐ

 Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Οι κατσαρίδες στα τουρκικά λέγονται χαμάμ-μποτζεΐ, σκαθάρι του χαμάμ, εξήγησε η Ρ. [ακτιβίστρια, κοινωνιολόγος κ.λπ.] καθώς βλέπαμε μία να τρέχει από τη μια άκρη της ταράτσας στην άλλη και τον Σ. [τον είχα γνωρίσει μόλις] να την κυνηγά μεταξύ σοβαρού και αστείου, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να τη σκοτώσει, με την παντόφλα στο ένα χέρι και την κιθάρα στο άλλο.

Στο σκοτάδι γύρω από την ταράτσα ξεχώριζαν μόνο το τζαμί του Αγίου Νικόλα και η εκκλησία του Λαλά Μουσταφά, το λιμάνι και το μόνο ξενοδοχείο που λειτουργεί στην άκρη της πόλης φάντασμα της Αμμοχώστου. Υπήρχε εκείνη τη στιγμή μόνο η ταράτσα, με μια ανάμικτη παρέα Τ/Κ και Ε/Κ να μοιράζεται ένα μπουκαλάκι ρακί, και όσα απέμειναν από την Ιστορία φωτισμένα εκείνη την ώρα.

Επαναλαμβάνοντας τη λέξη, δοκιμάζοντάς την για να τη θυμάται το στόμα μου, έκανα το κλασικό λάθος παρά το ότι μαθαίνω τη γλώσσα και θα έπρεπε να ξέρω καλύτερα. “Δεν είναι μποτζέκ” με πείραξε ο Μ. [πριν από λίγο έγραφε ένα ακαδημαϊκό άρθρο για θέματα φιλοσοφίας] προφέροντας με υπερβολή το “ο” που πάντα απλοποιούν όσοι μεγάλωσαν μιλώντας ελληνικά. Στρογγύλεψα το στόμα και έβγαλα αυτό το κάτι μεταξύ “ο” και “ου” που λένε οι τουρκόφωνοι και πρόσθεσα γελώντας “όπως Όζερσαϊ, όπως Οζγκιουργκιούν;”.

Η εντός των τειχών Αμμόχωστος είναι το παλιό που πεθαίνει και το νέο που η πολιτική, οι πολιτικοί και τα παρελκόμενά τους δεν το αφήνουν να γεννηθεί. Πόσες τέτοιες συνομιλίες στις δύο γλώσσες της πόλης και πολλές άλλες είχαν γίνει τους αιώνες που πέρασαν στις ταράτσες και τα σοκάκια της πόλης, με Βενετούς, Τούρκους και Έλληνες να ανταλλάζουν πειράγματα μοιραζόμενοι το αλκοόλ τους;

Και οι κατσαρίδες της πόλης, ένα είδος πιο αρχαίο και από την πρώτη ιδέα που είχε κάποιος κάποτε να μαζέψει τους ανθρώπους σε πόλεις, να είναι στο τέλος οι μόνοι γηγενείς κάτοικοι της κάθε χώρας και της κάθε πόλης.

Το εγκαταλελειμμένο Βαρώσι κρύβεται κάπου στο βάθος, στο σκοτάδι. Μεγαλώνοντας στην Αμμόχωστο, με την πόλη φάντασμα δίπλα σου, ήταν σαν να μεγαλώνεις με ένα πτώμα στο ντουλάπι, μου είχε πει κάποτε η Ρ. Οι νέοι Αμμοχωστιανοί, Ε/Κ και Τ/Κ, κάτοικοι ή πρόσφυγες, παραμένουν εξόριστοι από την Ιστορία και εγκλωβισμένοι στο παρόν, ενώ από μέσα τους τούς καλεί το μέλλον. Και όλη η πόλη, παλιά ή νέα, ένα χαμάμ για τις κατσαρίδες.

 

You May Also Like

Independence day

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για δεύτερη χρονιά έγινε παράσταση αρχαίου ελληνικού δράματος, αυτή τη ...

Άλουτοι στην Πράσινη Γραμμή

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Φέτος αρκετοί θα πάρετε και θα πάρουμε έστω και μία ...

Στρογγυλός κόσμος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν με ενδιαφέρει και τόσο το Μουντιάλ, όπως δεν είχα ...

Invasion of the giant candidates

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μια μέρα οι κάτοικοι της χώρας ξύπνησαν και οι παράξενοι ...

Τι φόρεσε η Άνγκελα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ήταν το σακάκι που φορούσε η Άνγκελα Μέρκελ στην επίσκεψή ...

Διαδρομές

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάτι το Cyprus Film Days, κάτι τα έργα που έχουν ...

X