Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Χλωρίνη. Απλή, διαφανής χλωρίνη. Ποτζείνην που έχουμε μες τα αρμαράκια, κάτω που την βούρνα. Μάλλον έννα κάμνει τζαι τζείνη που έσιει μυρωθκιά λουλλουδιών του δάσους, αλλά εγώ εβολεύτηκα με την παραδοσιακή.

Σε μικρές ποσότητες, εθκιάβασα κάπου, μπορείς να την χρησιμοποιήσεις ακόμα τζαι για να απολυμάνεις νερό. Σε περιοχές μετά που πλημμύρες όπου το νερό είναι αμφιβόλου ποιότητας υπάρχει η συνήθεια να χρησιμοποιούν μερικές σταγόνες χλωρίνη για να μετατρέψουν το μολυσμένο νερό σε πόσιμο.

Είχα έβρει ένα μπουκκάλι, ξεχασμένο στα αποχωρητήρια. Εφύλαξα το κάτω που το κρεβάτι μου τζαι επερίμενα την κατάλληλη στιγμή. Όπως πάντα υπολόγισα τα πάντα. Εφρόντισα να εφαρμόσω το σχέδιο μου λλίο μετά το νυχτερινό φαγητό. Τζείνη την ώρα έν’ γεμάτοι οι διαδρόμοι τζαι ο κόσμος κινείται για να πάει στα κελιά του ή για νυχτερινό μπάνιο. Ό,τι τζαι να έκαμνα, κάποιος θα με έβλεπε τζαι θα εφώναζε τους φρουρούς.

Εμέτρησα προσεχτικά κάτι παραπάνω που μισό ποτήρι χλωρίνη. Είδα την φωτογραφία σου, έκλεισα τα μμάθκια μου τζαι ήπια το μονορούφι. Το στόμα μου άρχισε να κρούζει τζαι σιγά-σιγά ο πόνος έγινε αμβλύς τζαι δυνατός. Στη συνέχεια άρχισε να με πονεί ο λαιμός μου τζαι απότομα το στομάχι μου εξεκίνησε να αφρίζει σαν το καζάνι.

Θθυμούμαι να βήχω τζαι να προσπαθώ να αναπνεύσω. Έρκετουν εμετός, χωρίς να υπάρχει κάτι να στρέψω. Το τελευταίο πράμα που θθυμούμαι είναι το στήθος μου βαρετό, να ππέφτω στα γόνατα τζαι τον κόσμο γυρώ μου να θολώνει. Ώσπου μια ομίχλη αγκάλιασε τα μμάθκια μου τζαι οι φωνές της φυλακής αντικατασταθήκαν με ένα συνεχές τζαι μονότονο βουητό. Εν ήξερα αν θα έρκουμουν πίσω μετά που τούτο.

Ηρεμία. Γαλήνη. Τίποτε. Μηδέν. Άπειρο. Λύτρωση.

Ώσπου άνοιξα τα μμάθκια μου τζαι έπιασα μια γερή αναπνοή. Οι πνεύμονες μου εγεμώσαν οξυγόνο, όπως τον πνιγμένο που μόλις τον εγλυτώσαν. Εκοίταξα γυρώ μου, σάννα τζαι ετηλεμεταφέρθηκα που το κελλί της φυλακής στο δωμάτιο του νοσοκομείου.

Οι γαλάζιοι τοίχοι, οι πράσινες κουρτίνες. Μια γλάστρα ξεχασμένη δίπλα που το απέναντι κρεβάτι. Μια μπουκάλα τριαντάφυλλο Λανίτη πάνω στο κομοδίνο μου. Μια καρέκλα μισοδιαλυμένη. Μόλις εσυνειδητοποίησα ότι το σχέδιο μου επέτυχε, το κορμί μου άρχισε να λυγίζει. Απίστευτοι πόνοι σε κάθε μου κόκαλο. Σε κάθε μου μυ. Κονισμένες βελόνες σε κάθε μου κλείδωση.

Εμπήκε μέσα μια νοσοκόμα. Πίσω της ένα αστυνομικός. Στο ένα σιέρι μια διπλωμένη εφημερίδα, το άλλο να ξύνει το κεφάλι του προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει.

«Ηρέμησε. Κάτσε πίσω τζαι μεν φοάσαι» είπε. Με μετρημένες, σίγουρες κινήσεις, εγέμωσε μια σύριγγα με ένα διαφανές υγρό. Έσφιξε μου τον ποντικό, τζαι στην πρώτη φλέβα που εντόπισε έβαλε μου την ένεση. Τα μμάθκια μας εσυναντηθήκαν λλίο πριν ποτζοιμηθώ. Τα πράσινα μάτια της Κατερίνας, της νοσοκόμας μου.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Δημήτρη

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εν πιστεύκω ότι για την κατάντια του τόπου φταίει ένας ...

Το τέρτιν της Νίκης [Μέρος 13ο]

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου  “Αφού εννά πεθάνω που εννά πεθάνω. Είντα να κόψω το ...

Αστέρω – Μέρος 13ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Η Αστέρω έκατσεν στο πάτωμαν σε μιαν γωνιάν του δωματίου ...

Greek Night

Εκούμπουν αμήχανα στο μπαρ. Στο σιέριν μου έναν σωληνοειδές άχαρον ποτήριν γεμάτον με πόμπαν, ...

Μέρα 24η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπημένη μου κόρη, Όταν έμαθα τα πάντα για την στεγανογραφία ...

Αστέρω – Μέρος 24ο

Απέναντι που την Αστέρω, ο τατάς της. Ακινητοποιημένος, σαν τον λαό που επιάστηκε στα ...

X