Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Ξέρεις, κόρη μου, ο έρωτας έν’ απρόβλεπτος. ‘Εν υπάρχει κανένας να σου πει πότε είσαι ερωτευμένος ή πόσον τζαιρόν σου παίρνει να ερωτευτείς κάπκοιον. Μπορείς να ερωτευτείς κάπκοιον μέσα σε μιαν νύχταν, μέσα σε μιαν ώραν ακόμα.

Ο έρωτας έν’ όπως την ρουφήχτραν. Αρπάσσει σε απότομα. Αγκαλιάζει σε τζαι γυρίζει σε μέσα στην δίνην του. Ζαλίζει σε. Νεκατώννει σε. Κρατά σε αιχμάλωτον στην καρκιάν του τζαι κρύφκει σου ούλλον τον υπόλοιπον κόσμον.

Τζαι αρέσκει σου.

Ο έρωτας, αγάπη μου, έν’ το αντίδοτον τούτης της κωλοκοινωνίας που ζούμεν. Που ούλλα ελέγχουνται, που ούλλα έχουν μέτρον τζαι όριον. Ο έρωτας έν’ το μοναδικόν πράμαν που μπορεί να σε κάμει να αναθθεματίσεις τα πάντα, ούλλους τζαι ούλλα, μόνον τζαι μόνον για να περάσεις λίγα λεπτά ακόμα στον κόρφον του.

Μεν φοάσαι να ερωτευτείς. Απότομα τζαι ανεξέλεγκτα. Σαν το ζώον το διψασμένον που φτάννει στον ποταμόν να πκιει νερόν. Βούρα μέσα, ππέσε με τα μούτρα, πκιες ‘που το νερόν, τζυλίστου μέσα, ζήσε το μες στο κορμίν σου. Ο έρωτας έρκεται πολλές φορές στην ζωήν μας τζαι έν’ υπέροχος σε ούλλες τες μορφές του. Προσπάθα να ζήσεις μιαν φοράν την άγριαν του την πλευράν.

Όπως την Κατερίναν. Την καθημερινήν, ανούσιαν, άχρωμην νοσοκόμα με τα κόκκινα μαλλιά, που με ερωτεύτηκεν μέσα σε θκυο εφτομάες. Που άλλαζεν τες βάρδιες της, για να περνά όσες παραπάνω ώρες εμπορούσεν μαζίν μου. Που εχάννετουν στα λόγια μου όταν της εμιλούσα για μακρινές χώρες που θα έπρεπεν να επισκεφτούμεν. Για κατασκηνώσεις σε ερημικές παραλίες, για συναυλίες με κιθάρες τζαι μπόγκο. Για ψιλές τζαι μπίρες κάτω ‘που τα αστέρκα.

Για θκυο εφτομάδες στο νοσοκομείο δεν επροκάλεσα κανέναν απολύτως πρόβλημαν. Ούτε ακόμα με το φαΐν, που ήταν απαράδεκτον. Δεν με ένιωσαν ότι ήμουν μέσα στο δωμάτιον. Πολλά εύκολα, οι φρουροί εσχηματίσαν την ψευδαίσθησην ότι είμαι ακίνδυνος, ότι δεν πρόκειται να δοκιμάσω κάτι ανορθόδοξον όσο είμαι τζειαμαί.

Ήταν Παρασκευήν νύχταν, λλίον πριν τες 10. Είσιεν μάππαν στην τηλεόρασην, οπόταν πολλύς κόσμος ήταν μαζεμένος στην αίθουσαν. Λλίο πριν, η Κατερίνα, όπως κάθε φορά που ήταν βάρδια,, έφτιαξε στον φρουρόν τσάι κανέλαν με μήλον τζαι μέλιν. Μόνο που τούτην την φοράν, εφκέρωσεν μέσα ένα μπουκαλάκιν μυοχαλαρωτικόν ‘που αλκοόλ τζαι λουλούδια. Άνοιξεν έναν κουμπίν στην μπλούζαν της τζαι εσέρβιρεν του το σκύβοντας μπροστά του: «Έν’ δυναμωτικόν το τσάιν», είπεν του τζαι έκλεισεν του το μάτιν.

‘Εν επέρασεν πολλή ώρα ώσπου να τον πάρει ο ύπνος. Με τρόπον έκλεψεν τα κλειθκιά των χειροπεδών. Εμπήκεν στο δωμάτιον, τζαι έλυσεν μου τα δεσμά. Έδωσεν μου να φορήσω έναν σετ πιτζάμες γαλάζιες με γκρίζες ρίγες, πο’ τζείνες που φορούν οι γέροι. Εφόρησα έναν σκούφον της Ομόνοιας, γυαλιά σκούρα μυωπίας τζαι μιαν μάσκαν οξυγόνου.

Έκατσα στο αναπηρικόν κάθισμαν τζαι η Κατερίνα άρχισεν να με σπρώχνει προς την έξοδον. Εσταύρωσα το δεξίν μου χέρι τζαι έπιασα της το αριστερόν. Εγύρισα τζαι είδα την στα μμάθθκια «Πάμεν να φύουμεν, αστέριν μου».

 

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Η μαυρού

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου “Ετέλειωσε, θα την πέψουμε πίσω στην χώρα της. Εννά πιερώννω ...

Το ατύχημα

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Με κατεύθυνση το κέντρο της Λευκωσίας, στα φώτα της διασταύρωσης ...

Μέρα 8η

Αγαπημένη μου Ρέα, Ελπίζω να σε βρίσκω καλά σήμερα. Εγώ δεν μπορώ να πω ...

Μέρα 11η

Αγαπητή Ρέα, Τωρά που σου γράφω, ο Βενιαμίν κάθεται στο απέναντι κελί τζιαι θκιαβάζει. ...

Ο εφιάλτης

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ήσουν νάκκον άρρωστη. Πριν να ππέσεις, εδώκαμε σου καλπόλ. Λιλά, ...

Φοιτητής

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Η αίθουσα που εκάμναμεν το μάθημα ήταν αποπνιχτικά ζεστή. Τούτον ...

X