Κατερίνα [Μέρος 1ο]

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Έπρεπε να θάψω την Κατερίνα για να καταλάβω πραγματικά το πόσο ξεχωριστό ζευγάρι ήμαστε. Ίσως το τελευταίο πάνω στη γη. “Σίουρα το τελευταίο στην Κύπρο” όπως της ελαλούσα. Ακόμα βλέπω την τες νύχτες, καθισμένη μπροστά που το τζάκι. Στην κόκκινη, τριμμένη κουνιστή της καρέκλα, τζαι τυλιγμένη μια μαύρη καρό κουβέρτα, που της εψούμνισα σε ένα παζάρι στην Σκωτία. “Εν είμαστε μόνοι μας. Εν μπορείς να είσαι σίουρος. Πού ξέρεις; Ο κόσμος εν μια γειτονιά!” Έτσι εσυνήθιζε να μου απαντά, δήννοντας το φρύδι της, σαν να τζαι έκαμνε μου παρατήρηση που άφηνα την ελπίδα μου να σβήσει. Θυμούμαι την να σηκώνεται, να κάθεται μπροστά που το πιάνο τζαι να παίζει. Τα πλήκτρα της, σφήνες στην αβάσταχτη ησυχία του κόσμου τζαι οι νότες, ετσιαττίζαν τες τελευταίες μελωδίες του ανθρώπινου είδους. Η μουσική πλέον, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανάμνηση. Μαζί με τη Κατερίνα, ίσως να επέθανε τζαι η μουσική του πλανήτη.

Ήλπιζα να ζήσεις παραπάνω ρε Κατερίνα. Ελάλες μου να κάμω υπομονή τζαι εγώ εχάιδευκα σου τα μαλλιά, εφίλουν σε στο λαιμό, που εμύριζε κανέλλα, έστω τζαι αν το τελευταίο μας ξυλάκι κανέλλα το εκάμαμε τσάι χρόνια πριν. Ίσως τζαι εγώ ο ίδιος να μεν ήθελα να παραδεχτώ μπροστά σου ότι το μοναδικό πράγμα που είχαμε πλέον να ανησυχούμε ήταν για το ποιος που τους θκυο μας εννά πεθάνει πρώτος τζαι να αφήκει τον άλλο μόνο του σε ένα έρημο νησί που επιπλέει σε μια έρημη θάλασσα πάνω σε ένα κατεστραμμένο πλανήτη.

Εν έκατσα ποττέ να σου εξηγήσω τα τεχνικά προβλήματα του καινούργιου μας κόσμου. Ότι είμαστε σε νησί τζαι το ταξίδι πάνω που την θάλασσα εν σχεδόν αδύνατον πλέον. Ότι δεν υφίσταται μοντέρνα τεχνολογία. Ότι εγυρίσαμε την Κύπρο ούλλη τζαι δεν ήβραμε κανένα άλλο πλάσμα. Αγαπημένη μου. Σχεδόν χαζά αισιόδοξη Κατερίνα. Είπα σου το που την πρώτη μέρα που ανοίξαμε την καταπακτή τζαι εφκήκαμε έξω που την κρύπτη: “Εν έμεινε τίποτε Κατερίνα. Εμείς είμαστε, μόνο”. Τζαι είκοσι χρόνια μετά τζείνη την γαμημένη μέρα που εκαταστραφήκαν ούλλα γυρώ μας, εν εφάνηκε ψυσιή. Είκοσι χρόνια, είχα εγώ εσένα τζαι εσύ εμένα. Αν υπήρχε κάποιος άλλος, θα το εξέραμε. Θα εμφανίζετουν κάπως, κάπου. Τίποτε όμως.

Εκτός που μερικά ζώα που, ακόμα δεν εκατάλαβα πώς επιβιώσαν, τόσα χρόνια ήβραμε μόνο πτώματα. Πτώματα που σιγά-σιγά ελιώσαν τζαι εγίναν φύση. Τζαι φύση που σιγά- σιγά πιάννει πίσω τζείνο που της ανήκει.
Καφενέδες, ο ένας αντίκρυ του άλλου, ανατρισιαστικά όφκιεροι. Αυλές με γρασίθκια όπως τους καλαμιώνες τζαι δέντρα που σαν αχτένιστα μαλλιά, τα κλωνιά τους, εμπλεχτήκαν. Σπίθκια κλειστά τζαι απεριποίητα. Γέρημα, απελπισμένα, σαν κραυγή ενός μουγγού, τη νύχτα. Τζαι πεθαμένοι. Στοίβες με κόκκαλα. Διάσπαρτα, αριστερά τζαι δεξιά. Σαν κάποιος να τα έσπειρε.

Ήταν ένα πρωί του Νοέμβρη, όταν την έθαψα. Την ώρα που εστέκουμουν πάνω που τον τάφο της, στον κήπο του σπιθκιού μας, δίπλα που τα τσαρτελλούθκια που τόσο αγαπούσε, συνειδητοποίησα την μοίρα μου. Ότι θα πεθάνω χωρίς να δω ξανά το πρόσωπο άλλου ανθρώπου.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Οι Αμερικάνοι

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εν ενεκατώθηκα στη συζήτηση. Εσυνέχισα να τρώω τες φατζιές μου ...

Μέρα 22η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπημένη μου κόρη, Εσχεδίασα τα πάντα με προσοχή τζαι ακρίβεια. ...

Μέρα 8η

Αγαπημένη μου Ρέα, Ελπίζω να σε βρίσκω καλά σήμερα. Εγώ δεν μπορώ να πω ...

Father

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου «Προσπαθούν να με γελοιοποιήσουν!», είπε προχτές στην τηλεόραση ο CEO/CFO ...

Ο χάκερ

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Κατά τες 2 το πρωί, άνοιξε την πόρτα του γραφείου ...

Κάποτε

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Σε μια νοσταλγική αναλαμπή, εσκέφτουμουν τον κόσμο που εμεγάλωσα εγώ ...

X