Αστέρω – Μέρος 6ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Γονατισμένη στο κρεβάτιν, εκόλλησεν το πρόσωπον της στον ώμον του παπά της. Τα σιέρκα της τζαι τα πόθκια της σφιχτά τυλιγμένα γυρών του, τζαι το σώμαν της να τρέμει όπως το φύλλον πάνω στο δέντρον.

Η μάνα της εχάιδευκεν τα μαλλιά της τζαι ερώταν την τι εσυνέβηκε. Τζείνη όμως δεν είσιεν δύναμην να απαντήσει. Ίσως τζαι να μεν έξερε τι να απαντήσει ή πώς να περιγράψει τζείνον που έζησεν λίγα λεπτά προηγουμένως. Πολλές φορές είδεν εφιάλτην τζαι εφώναξεν των γονιών της. Πολλές φορές εσηκώθηκεν κρυφά τζαι επήεν να ππέσει σε μιαν γωνιάν του κρεβατιού τους για να γλυτώσει που τες άσχημες εικόνες που εθώρεν στον ύπνον της.

Τζείνον όμως που είδεν τζείνην την νύχταν ήταν αληθινόν. Ήταν σίγουρη ότι κάποιος εστέκετουν δίπλα που το κρεβάτιν της. Πώς να το εξηγήσει στους γονείς της όμως;

Άμμα εβεβαιώθηκεν ότι ήταν ασφαλής στην αγκαλιάν του παπά της τζαι της μάμμας της τζαι το άγνωστον ήταν μακριά της, άρχισεν να κλαίει. Ποταμός τα μμάθκια της τζαι η μούττη της. Όπως ενεκαλιέτουν, ο παπάς της εσηκώθηκεν τζαι έτσι όπως την εκράταν επήρεν την στο δωμάτιον τους.

Η Αστέρω εκούρρωσεν σαν το φιλικουτούνιν μες στην αγκαλιάν της μάνας της. Με δυσκολίαν, έκλεισε τα μάτια της τζαι ετζοιμήθηκεν. Ο ύπνος της ήταν κενός, χωρίς όνειρα.

Σαν το κουμπίν που το πατάς τζαι σβήνει ο νους της. Επήρεν την ο ύπνος τζαι την επόμενην στιγμήν έφερεν την πίσω στο πρωίν. Με τον ήλιον να λούννει τα καφέ βενίσιαν του δωματίου των γονιών της τζαι τους κόκκους σκόνης να σχηματίζουν γραμμές στην μέσην του χώρου, σαν μακριοί δρόμοι.

Το πρωίν, το φως διά μιαν αίσθησην ασφάλειας στον άνθρωπον. Μιαν ψευδαίσθησην ότι τίποτε κακόν δεν πρόκειται να συμβεί κάτω που το φως του ήλιου. Ότι κανένας τζαι τίποτε που θέλει να σου κάμει κακόν δεν πρόκειται να το κάμει όσο λάμπει ο ουρανός. Πολλά κακά όμως συμβαίνουν όσο ο ήλιος ταξιδεύκει στον ουρανόν. Τζαι τζείνος τζυλά αδιάφορα, αγνοώντας το τι γίνεται κάτω που τα πόθκια του. Η αλήθκεια έν’ ότι δεν νοιάζει τον ήλιον, δεν μπορεί να μας γλυτώσει που την μοίραν μας. Κάμνει απλά την δουλειάν του τζαι θα συνεχίζει να την κάμνει είτε μας συμβεί κάτι καλόν είτε μας συμβεί κάτι κακόν.

Το Σάββατον εξημέρωσεν. Η πιο όμορφη μέρα της εβδομάδας. Η Αστέρω δεν είσιεν σχολείον τζαι οι γονείς της εμεινίσκαν σπίτιν μαζίν της. Το συνηθισμένον πρωινόν, τζείνη να θωρεί τηλεόρασην τζαι οι γονείς της να ετοιμάζουν πρόγευμαν. Μετά που τζείνον που έζησεν την νύχταν, όμως, οι μέρες της δεν θα ήταν ποττέ ξανά οι ίδιες.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Το τέρτιν της Νίκης (Μέρος 14ο)

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Πόσω μάλλον σε μια κοινωνία ...

Το τέρτιν της Νίκης (μέρος 8ο)

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Επεράσαν τρεις εφτομάδες που την ημέρα που ο Αντώνης έταξε ...

Αστέρω – Μέρος 21ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Έχω να τον δω περισσότερο από τρεις εβδομάδες. Από την ...

Κάποτε

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Σε μια νοσταλγική αναλαμπή, εσκέφτουμουν τον κόσμο που εμεγάλωσα εγώ ...

Δημήτρη

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εν πιστεύκω ότι για την κατάντια του τόπου φταίει ένας ...

Αστέρω – Μέρος 12ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου «Εν μπορώ να σου πω τι εσυνέβηκεν. Την άλλην φοράν ...

X