Αστέρω – Μέρος 12ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

«Εν μπορώ να σου πω τι εσυνέβηκεν. Την άλλην φοράν που σας εξήγησα, εν με επιστέψετε. Εν υπάρχει λόγος να τα ξαναλαλούμεν», είπεν η Αστέρω. Έπιασεν μιαν που τες κούκλες της τζαι άρχισεν να νεκατώννει τα ψεύτικα της μαλλιά. Εποτύλιξεν έναν που τους κότσους που είσιεν στο σιέριν της τζαι άρχισεν να προσπαθεί να κάμει τα μαλλιά της κούκλας κότσον.

Η μάμμα της έκατσεν στον καναπέν δίπλα της. «Εγώ επίστεψα σε. Θυμάσαι; Είπα σου να το ρωτήσεις τι θέλει. Ερώτησες το;»

Τα μμάθκια της Αστέρως αννοίξαν όπως τον ανθόν του ματσικόριδου. Ούτε τζαι η ίδια καλά-καλά εν επίστευκεν τες λέξεις που εφκαίνναν που το στόμαν της. Αλλά άρκεψεν να λαλεί της μάνας της τι εσυνέβηκεν λλίες νύχτες πριν μέσα στο δωμάτιον της.

Ότι στην μέσην της νύχτας ένιωσεν έναν σιέριν κάτω που το μαξιλάριν της. Ότι για κάποια λεπτά εκατάφερεν να παγιδέψει έναν περίεργον πλάσμαν δίπλα που το κρεβάτιν της τζαι ότι εξαφανίστηκεν μόλις εμπήκεν ο παπάς της στο δωμάτιον.

«Απάντησεν σου; Είπεν σου τι θέλει;» ερώτησεν ξανά η μάμμα της Αστέρως.

«Όι. Εν μου εμίλησεν. Εφάνηκεν να έσιει στόμαν, αλλά να έν’ χωσμένον πίσω που μιαν μάσκαν. Πίσω που έναν ύφασμαν. Εθώρουν ότι ήθελεν να φωνάξει, αλλά ήταν όφκαιρες οι λέξεις του».

«Επρόσεξες κάτι άλλον πάνω του; Εκτός που τα ρούχα που εφόρεν, κάτι ιδιαίτερον να φορεί στο σιέριν του ή στον λαιμόν του;»

Τα γρανάζια του μυαλού της Αστέρως εδουλεύκαν ασταμάτητα. Δεν εμπορούσεν όμως να θυμηθεί κάτι άλλον. Εκτός του ότι τα σιέρκα του πλάσματος ήταν λεπτά τζαι εύθραυστα σαν ξεραμμένα που τον ήλιον ξύλα.

«Εν θυμούμαι κάτι άλλον, μάμμα. Εν επρόσεξα».

«Στο σιέριν του, το αριστερόν. Στον καρπόν του. Θυμάσαι να εφόρεν ένα μπλε βραχιόλιν; Όπως τζείνα που σου κάμνει η γιαγιά τον Μάρτην; Ή στον λαιμό του εκρέμμασεν καθόλου μπλε βραχιόλιν;»

Τα μμάθκια της Αστέρως εγίναν θκυο όφτζαιροι λάκκοι. Με μισάνοιχτον τον στόμαν, έμεινεν να βλέπει απορημένη την μάμμαν της. Επροσπάθησεν να απαντήσει, αλλά δεν είσιεν σωστήν απάντησην να πει. Εθώρεν στην μάναν της ότι εσήμαινεν πολλά για τζείνην να είσιεν το πλάσμαν ένα μπλε βραχιόλιν πάνω του. Δεν εμπορούσεν να της δώσει τούτην την ικανοποίησην όμως.

«Την επόμενην φοράν, μάμμα, εννά κοιτάξω. Υπόσχομαι. Εννά κοιτάξω να δω τι φορεί τζαι εννά το κρατήσω τζειαμαί να το δεις τζαι εσύ. Άμα ξανάρτει…»

Πριν τελειώσει την πρότασην, η μάμμα της Αστέρως έσφιξεν την κόρην της στην αγκαλιάν της σαν να ’ν’ τζαι έθελεν να την προστατεύσει που κάτι. «Εν πειράζει, αγάπη μου. Μακάρι να μεν ξανάρτει…»

Η Αστέρω όμως είσιεν μες τον νουν ένα σχέδιον που σίουρα θα έκαμνεν το πλάσμαν να την ξαναεπισκεφτεί.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Ο καυκάς

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Πριν λλίες μέρες ετσακκώθηκα με την κόρη μου. Όσο νόημα ...

Μέρα 1η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπητή Ρέα, Μετά που σχεδόν ένα χρόνο στη φυλακή, εκατάφερα ...

Bitcoin

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Την προηγούμενη εβδομάδα, επήα έφεδρος. Δύο μέρες γενικά χαμένες. Μέσα ...

Αστέρω – Μέρος 19ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου “Πού έν’ το σπίτιν σου;” ερώτησεν η Ρέα. “Δηλαδή; Τι ...

Ο Κυπραίος, ο φονιάς της ομορφιάς

Τα καλοτζαίρκα, οι διακοπές που μου αρέσκουν είναι να πηαίννω κάμπινγκ. Ήταν οι αγαπημένες ...

Αστέρω – Μέρος 3ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Επροσπάθησεν να μιτσιάνει το σώμαν της όσον εμπορούσεν. Έγινεν έναν ...

X