Για την απεργία του Πανίκκου

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως

Την περασμένη Πέμπτη, ο σκηνοθέτης Πανίκκος Χρυσάνθου ξεκίνησε επ’ αόριστον απεργία πείνας στην αίθουσα Ειρήνη, στο τέρμα της οδού Λήδρας στη Λευκωσία, με δύο κύρια αιτήματα, όσο κατάφερα να τα αποσαφηνίσω τόσο από τις προφορικές του δηλώσεις, αλλά και από τη γραπτή δήλωση που έδωσε στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου.

Πρώτον, υπάρχει ένα χρέος 180 χιλιάδων ευρώ που ο ίδιος χρειάστηκε να δανειστεί για την ολοκλήρωση της ταινίας του “Ακάμας” (2006) και για το οποίο (χρέος) ο ίδιος καθιστά υπεύθυνο το κράτος που δεν του έδωσε την ανάλογη χορηγία. Ζητά, λοιπόν, επίλυση αυτού του προσωπικού οικονομικού προβλήματός του.

Δεύτερον, αιτείται την “εξυγίανση” της κρατικής δομής που υποστηρίζει τον κινηματογράφο (ακούγεται μεγαλεπήβολο, αλλά πρόκειται αφενός για ένα τμήμα δύο ατόμων στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες και αφετέρου για τη Συμβουλευτική Επιτροπή Κινηματογράφου ή ΣΕΚιν, που αποφασίζει για τις επιχορηγήσεις στον τομέα του σινεμά). Το κράτος διαθέτει κάθε χρόνο ένα (1, one, ein, un, bir -απλώς για να το κατανοήσουμε όλοι…) εκατομμύριο ευρώ από τον προϋπολογισμό του για την παραγωγή ταινιών και την προώθησή τους στις αίθουσες. Το σινεμά είναι ένα ακριβό σπορ, να το κάνουν όσοι μπορούν, θα πει κανείς (και δη, ίσως, ο υπουργός Οικονομικών). Ωστόσο το σινεμά δεν είναι ένα ακριβό σπορ, αλλά μια ακριβή τέχνη. Που όταν γίνει σωστά, μπορεί να αλλάξει πεποιθήσεις, να υποκινήσει συναισθήματα, να μεταφέρει μηνύματα, να ρίξει εξουσίες και να ανακηρύξει νέους βασιλιάδες. Κυρίως, μπορεί να μας φέρει σε επαφή με κόσμους και ιστορίες που δεν γνωρίζουμε, ανοίγοντας τους ορίζοντές μας.

Διαφωνώ κατηγορηματικά με την απόφαση του Πανίκκου Χρυσάνθου να κατέλθει σε απεργία πείνας για μια σειρά από λόγους αν και κατανοώ απόλυτα τους δικούς του. Διαφωνώ κυρίως γιατί θα ήθελα τη θετική εικόνα που άφησε η πιο πρόσφατη ταινία του, “Η ιστορία της Πράσινης Γραμμής” σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, να τη διαχειριστεί ο ίδιος επίσης θετικά. Διαφωνώ γιατί τον δημόσιο διάλογο που επιθυμεί να έχει, θα μπορούσε να τον προκαλέσει ο ίδιος μέσα από μια εκδήλωση όπως τόσο όμορφα ξέρει να διοργανώνει εκδηλώσεις.

Ωστόσο η διαφωνία μου δεν αναιρεί τη στήριξη στην απόφαση ενός ανθρώπου που καταγράφει ιστορίες που θέλω να ακούσω και που με την πάροδο του χρόνου θα αποτελούν μέρος της αναζήτησης μιας συνολικής κυπριακής ταυτότητας. Παρακολουθώ τα μηνύματα συμπαράστασης που φτάνουν στην εφημερίδα, στο ραδιόφωνο του Πολίτη και στα social media αυτές τις μέρες. Και αναρωτιέμαι όταν τόσος κόσμος έχει κάτι να πει, γιατί δεν βρίσκει κάτι -θετικό ή αρνητικό- να πει και η Ένωση Σκηνοθετών; Ένας σκηνοθέτης σε απεργία πείνας και κανένας από το συλλογικό όργανο των σκηνοθετών για να το συζητήσει. Να πει “τι είναι αυτά που κάνεις ρε; Ρεζιλεύεις το επάγγελμα” ή “θέλεις νερό;”.

Διαφωνώ με την απόφαση του Πανίκκου να κατέλθει σε απεργία πείνας, στηρίζω την απόφασή του όμως στο πλαίσιο της υποστήριξης ενός αιτήματος που δεν είναι παράλογο και που όλοι, μα όλοι οι σκηνοθέτες αναγνωρίζουν: η αντιμετώπιση του κυπριακού κινηματογράφου -τόσο από την πολιτεία, αλλά και από την κοινωνία- χρήζει μεγάλης βελτίωσης.

You May Also Like

Αυτοκριτική {δύο}

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως * Για την ιστορία, η αυτοκριτική {ένα} γράφτηκε στις 27 ...

Για το Κούριο

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως * Με αφορμή τον σάλο που ξέσπασε σχετικά με την ...

Εξήγηση για την παρεξήγηση

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως * Πώς διαβάζουμε την ιστορία; * Ποιες είναι οι παράμετροί ...

All is by my side

Της Κατερίνας Ηλιάδη kateliadi@politis-news.com Το 2003, όταν άνοιξαν κάποια οδοφράγματα και μπόρεσαν οι άνθρωποι ...

Διεκδίκηση και αλληλεγγύη

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως * Η είδηση του Αθηναϊκού Πρακτορείου που δεν αποτέλεσε είδηση, ...

Επιλογή κατεύθυνσης

* Έως και ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης παρενέβη στο θέμα του νέου ωρολόγιου προγράμματος το ...

X