Αστέρω – Μέρος 19ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

“Πού έν’ το σπίτιν σου;” ερώτησεν η Ρέα. “Δηλαδή; Τι θέλεις να μάθεις;” απάντησεν το ζόδιν. “Δηλαδή, ρε παιδίν μου, έν’ κάτω που τη γην, έν’ στον ουρανόν; Έν’ κρυμμένον κάπου σε κανέναν δάσος;” Το ζόδιν έξυσεν με τον αντίχειραν του το αφτίν του τζαι έσμιξεν τα μεγάλα του φρύθκια. “Κοίτα, εν ιξέρω να σου πω. Αλήθκεια, ο κόσμος που τον οποίον έρκουμαι έν’ εντελώς διαφορετικός που τον δικόν σας. Δεν έχουμεν δρόμους, αυτοκίνητα, θερμάνσεις, υπολογιστές. Γενικά δεν έχουμεν πολλά πράματα. Ούτε εταξίδεψα πολλά μακριά που το σπίτιν μου για να σου πω πού τζαι πόσον μακριά είμαστεν που σας”.
“Πώς έρκεσαι δαμαί;” εσυνέχισεν να ρωτά η Ρέα.
“Στην βάσην του δέντρου μας έσιει πόρτες. Πολλές πόρτες. Αμέτρητες. Η κάθε πόρτα καταλήγει σε έναν σημείον στον κόσμον σας. Όσον εμεγάλωννα, εμάθαιννα ότι κάθε φοράν που αννοίεις την πόρταν τζαι περνάς φκάλλει σε σε διαφορετικόν σημείον”.
“Εσύ, όμως, έρκεσαι δαμαί κάθε φοράν. Πώς γίνεται;”
Το ζόδιν εχαμογέλασεν. “Εν έχω ιδέαν. Αλήθκεια. Απλά όποτε αννοίξω κάποιαν πόρταν τζαι περάσω, φκάλλει με δαμαί”.
“Οι υπόλοιποι ξέρουν το; Συμβαίνει τζαι σε άλλους;”
“Όχι απ’ όσον ξέρω. Τζαι κανένας εν το ξέρει ότι κάθε φοράν έρκουμαι στον ίδιον τόπον. Αν το εμαθαίνναν νομίζω εννά είχα πρόβλημαν”.
Το στόμαν της Ρέας έμεινεν τόσην ώραν αννοιχτόν, που εστέγνωσεν. Έβρεξεν τα χείλη της με την γλώσσαν της. “Υπάρχει λόγος που έσιετε πόρτες για να έρκεστε στον κόσμον μας;”
“Κοίτα, όπως τζαι εσείς, εν ιξέρουμεν πολλά πράματα για το παρελθόν μας. Για την ιστορίαν μας. Έχουμεν κάποια στοιχεία που φτάνουν ώς έναν σημείον πίσω μας, αλλά μετά που κάποιαν χρονικήν στιγμήν οι πληροφορίες αρχίζουν να ζωφφόνουν, να εξαφανίζουνται. Κανένας έννεν σίουρος για το πώς αρχίσαμεν να υπάρχουμεν. Ίσως κάποιος να μας έβαλεν τζειαμαί, ίσως να εξελιχτήκαμεν που κάτι άλλον. Το μόνον σίουρον έν’ ότι ο καθένας ποτζεί έσιει μιαν δουλειάν. Τζαι συνήθως η δουλειά του έσιει να κάμει με το να έρκεται στον κόσμον σας. Υπάρχουν αρκετοί σαν εμέναν, τζαι άλλοι πολλοί, διαφορετικοί”.
Η Ρέα εν εχόρταννεν απαντήσεις. Εν άφηννεν το ξωτικόν να τελειώσει την κουβένταν του τζαι ερώταν κάτι άλλο. Σάννα τζαι οι απαντήσεις ήταν πιάτα με φαΐν, τζαι έτρωεν λλίον, άφηννεν το στην πάνταν τζαι εσυνέχιζεν με κάτι άλλον, φρέσκον.
“Οι γονείς σου;” ερώτησεν η Ρέα.
“Η μάνα μου εννοείς”, απάντησε, το ξωτικόν. Το πρόσωπον του άνθισεν σαν κήπος την άνοιξην. “Η μάνα μου έν’ η πιο όμορφη νεράιδα στον κόσμον μας. Έν’ νεράιδα των ποταμών. Εμφανίζεται στους ανθρώπους τζαι κλέφκει τους τες ψυσιές τους. Ο καθένας μας ποτζεί χρειάζεται να κλέψει κάτι που ποδά για να ζήσει”.

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Μάππα

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Εμεγάλωσα σε ένα σπίτι Ομονοιάτικο. Ο παπάς μου έσιει τέσσερα ...

Οι γκέι

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Παρακολουθώ τον τελευταίον τζ’αιρό τη «θύελλα αντιδράσεων» για τζ’είνην τη ...

Μέρα 8η

Αγαπημένη μου Ρέα, Ελπίζω να σε βρίσκω καλά σήμερα. Εγώ δεν μπορώ να πω ...

Intermission: Το τέλος του δρόμου

Εννά έρτει μια μέρα που εννά με ρωτήσει η κόρη μου τι έγινεν τζείνες ...

Μέρα 15η

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Αγαπημένη μου κόρη, Άμμα φτάσεις τζαι κάμεις κάτι την πρώτην ...

Φτώχεια

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ξέρουμε ότι η Αφρική είναι η πιο υποανάπτυκτη τζαι φτωχή ...

X