Ας μην κλαίμε πάνω από το κουγκρί

Άνοιξε και η γέφυρα της πλατείας Ελευθερίας, κατά κάποιο τρόπο, ως πέρασμα μέσα από το γιαπί. Τα κτήρια της νέας πόλης εμφανίζονται και πάλι και οι Λευκωσιάτες μπόρεσαν να αρχίσουν να φαντάζονται ένα μέλλον χωρίς οικοδομικές εργασίες. Και είχαν την ευκαιρία να το κάνουν… just in time για τις εκλογές.

Οι Λευκωσιάτες είχαν επιτέλους την ευκαιρία να ξεκινήσουν έναν νέο γύρο παραπόνων για το απέραντο κουγκρί που κάλυψε την “ιστορική” για κάποιους πρότερη μορφή της πλατείας [ένας δρόμος με δύο περίπτερα]. Είχαν την ευκαιρία να καταγγείλουν κακοτεχνίες και λάθη [γιατί τα λαμπάκια να εξέχουν και να μην είναι από κάτω;] και να εκφράσουν τις ανησυχίες τους για τη ζέστη που θα επικρατεί στην πάνω πλευρά της πλατείας το καλοκαίρι.

Αυτή είναι η πλατεία όμως, και αυτή έχουμε. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς την πλατεία τώρα που ολοκληρώθηκε. Ήδη, χωρίς να έχει καν ανοίξει, τα κενά ανάμεσα στα πλακάκια γέμισαν αποτσίγαρα, γιατί κάποιοι θεώρησαν μεγάλη θυσία να κρατήσουν λίγο το σβηστό τσιγάρο μέχρι να βρουν κάπου να το πετάξουν.

Ας φύγουμε από τα τετριμμένα παράπονα για κάτι το οποίο έχει ήδη τσιμεντωθεί και δεν αλλάζει. Τα ερωτήματα είναι άλλα: θα περνούν αυτοκίνητα πάνω από τη γέφυρα ή πάνω από τη νέα πλατεία; Όλη η ταλαιπωρία και τα έξοδα χρόνων θα καταλήξουν σε ακόμα έναν δρόμο, με τη διαφορά πως αυτή τη φορά θα είναι δρόμος με υπογραφή;

Θα αξιοποιηθεί ο χώρος και η πλατεία στην τάφρο ως δημόσιος χώρος; Θα γίνει μια προσπάθεια για να λειτουργήσει η πόλη διαφορετικά; Η απόφαση ο Ποιητής του Βαρώτσου να αξιοποιηθεί ως δημόσιο έργο τέχνης πάνω από την πλατεία είναι μια αρχή για νέα προσέγγιση ή μια καλή αποσπασματική κίνηση;

Ποιος είναι ο σχεδιασμός και η προοπτική για την τάφρο Ντ’ Αβίλα ως συνέχεια του μακροπρόθεσμου στόχου για αστικό πάρκο γύρω από την πόλη; Θα μπει τάξη στις χωράφες μέσα στην παλιά πόλη που αντικατέστησαν παλιές οικοδομές για να γίνουν χώροι στάθμευσης; Πού είναι οι πρωτοβουλίες που να ενώνουν πρακτικά τις δύο πλευρές της διχοτομημένης πρωτεύουσας;

Δεν ωφελεί σε κάτι να κλαίμε πάνω από το χυμένο κουγκρί. Σε κάποιους ταιριάζει αισθητικά η πλατεία, σε κάποιους όχι. Ας μην μείνουμε στο θέμα της εβδομάδας. Ας σκεφτούμε λίγο την ευρύτερη εικόνα.

  • Γιώργος Κακούρης

    Γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1982. Σπούδασε δημοσιογραφία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια NYU της Νέας Υόρκης και UCL του Λονδίνου. Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 2005 ως συνεργάτης και από το 2009 μόνιμα στην εφημερίδα «Πολίτης» καλύπτοντας πολιτικά και διεθνή θέματα. Αρθρογραφεί κάθε Κυριακή στο πολιτιστικό ένθετο «Παράθυρο» και ραδιοφωνεί κάθε Σάββατο στην εκπομπή «Καζαντί» στον «Πολίτη 107,6» | kakouris.g@politis-news.com |@nekatomenos

You May Also Like

Η επανάσταση του καφέ

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στη Βουλή, καθώς μιλούσε για την ...

Μένοντας στα προφανή

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάποτε θα ήταν υπέρβαση και ένδειξη πολιτικής εμμονής ένας υποψήφιος ...

Φασισμοί

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στην Τουρκία ο Ταγίπ Ερντογάν τα έχει παίξει, βλέπει παντού ...

Πλανήτης Βρυξέλλες

Στους δρόμους γύρω από το Συμβούλιο, την Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, άνθρωποι μιλούν ...

Η ζωή εν γεωπολιτικώ τάφω

“Χάσατε την ευκαιρία να γίνετε για πρώτη φορά εδώ και χιλιετίες ένα πραγματικά ανεξάρτητο ...

Κάπου στη μέση

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Λένε πως στα σημεία στη μέση δύο καταστάσεων, τα ακαθόριστα ...

X