Βερολίνο, Συμφωνία για μια Μητρόπολη

  • Η γνωριμία μου με τον κινηματογράφο ήρθε αργά, ευτυχώς, στη ζωή μου. Είχα κάνει ήδη την
    ενσυνείδητη προσπάθεια να βρεθώ μπροστά από τα σπουδαία έργα τέχνης στα Ευρωπαϊκά
    μουσεία, να τα κοιτάξω πραγματικά σε μια προσπάθεια να αποδώσω στους ζωγραφικούς
    πίνακες το βάθος που έλειπε από τις εκτυπώσεις στο χαρτί. Να καταδυθώ στην εμπειρία
    θέασης μπροστά από το έργο τέχνης ή, στα πλαίσια πιο μοντέρνων εγκαταστάσεων, μέσα
    στο έργο. Σύντομα συνειδητοποίησα πως κάποια από τα έργα ήταν πολύ μακριά, σε ξένες
    ηπείρους, σε δάνεια, σε αποθήκες για συντήρηση, σε ιδιωτικές συλλογές… Μια αίσθηση
    απώλειας για όσα δε μπορείς να δεις και να βιώσεις.

    Αυτή ήταν ακριβώς η περίοδος που μέσα από την κινηματογραφική λέσχη της ΕΡΤ -δεν της
    άξιζε η μαύρη οθόνη της κρίσης- και μια σειρά σεμιναρίων -δωρεάν φυσικά, για φοιτητές-
    εκτέθηκα στα αριστουργήματα του Kurosawa, τα μεταφυσικά δημιουργήματα του Tarkovsky,
    τα ψυχοδράματα του Bergman, τον πολιτικό μεταμοντερνισμό του Godard, τον ποιητικό
    ρεαλισμό του Kiarostami. Συχνά ξεκινούσα να βλέπω μια ταινία και μέχρι να τελειώσει ήμουν
    ένας άλλος, η επίδραση του κινηματογράφου πάνω μου παρόμοια βαθιά και ουσιαστική με
    την έκθεση μπροστά σε ένα πίνακα του Van Gogh. Με μια ουσιαστική διαφορά, τα έργα της
    κινηματογραφικής τέχνης έρχονταν σε εμένα, ήταν προσβάσιμα, Τώρα Αποκάλυψη! Ο
    κινηματογράφος (με) κέρδισε…

    Χρόνια μετά, κάτοχος τίτλων κινηματογραφικών σπουδών, επισκέφτηκα το Βερολίνο με
    αφορμή το κινηματογραφικό φεστιβάλ Berlinale. Δεν ήμουν σίγουρος γιατί ανατράπηκε αυτή
    η όμορφη συνθήκη, ο κινηματογράφος φτάνει σε εσένα δεν είναι ανάγκη να πας εσύ σ’
    αυτόν. Δεν ήθελα να συναντήσω διάσημους στο κόκκινο χαλί, ούτε να φωτογραφηθώ
    μπροστά από την κόκκινη αρκούδα του φεστιβάλ, να αποκτήσω πρόσβαση στα κλειστά
    πάρτυ… Κοίταζα όμως στη γωνία μήπως δω τον Bill Murrey να κάνει κάτι παράλογο,
    στάθηκα στην ουρά μόνο για να εξαντληθούν πριν φτάσω στο ταμείο τα εισιτήρια της
    αγαπημένης μου ταινίας, αγόρασα μαυραγορίτικο εισιτήριο για το animation του Wes
    Anderson από τον πιτσιρικά που δεν άφησαν να μπει μέσα στο θέατρο, θαύμασα τις
    κόκκινες κουρτίνες από βαρύ βελούδο -μια ταινία του Lynch παίχτηκε μπροστά στα μάτια
    μου χωρίς να συμμετέχει στο πρόγραμμα- που άνοιγαν για να καλωσορίσουν κάθε νέα
    προβολή. Ο Kim Ki Duk μας ανάγκασε να υπομένουμε δύο ολόκληρες ώρες κανιβαλισμού,
    τεχνοκριτικός επέμενε να χαλάσει μια παγκόσμια πρεμιέρα με συνεχές μασούλημα
    παξιμαδιών, ενώ σε αίθουσες με χιλιάδες θεατές κανένα κινητό δεν κτυπούσε ασταμάτητα.

    Ο πρωταγωνιστής όμως του Φεστιβάλ ήταν η μητρόπολη, το Βερολίνο. Με σκοτεινά μπαρ
    και άγριες μουσικές από τοπικά συγκροτήματα, εξαντλητικό περπάτημα στο κρύο πριν
    φτάσεις στο αγαπημένο σου καφέ, τσαλαπάτημα σε λασπωμένες αγορές σε αναζήτηση
    ενθυμίων του πρόσφατου παρελθόντος της πόλης, κοίταγμα προς τα πάνω για να χωρέσει
    το βλέμμα σου τον πύργο τηλεπικοινωνιών, φαγητό στο χέρι και ζεστό κρασί σε υπαίθρια
    κιόσκια, άφιξη βαγονιών του τρένου για τον επόμενο σου προορισμό, υπερβατική ηχητική
    στο κτίριο της φιλαρμονικής και νυχτερινή τροπική εμπειρία στους βοτανικούς κήπους. Στα
    φεστιβάλ δεν επισκέπτεσαι μόνο τις αίθουσες προβολής, αλλά μια κινηματογραφική πόλη.
    Κάννες, Θεσσαλονίκη, Τορόντο, Βενετία, Ρόττερνταμ, Σαν Σεμπαστιάν, Νέα Υόρκη, βάλτε τις
    στο πρόγραμμα σας και αναζητήστε όχι το κινηματογραφικό έργο, αλλά τις κινηματογραφικές εμπειρίες που έχουν να προσφέρουν.

    Η Berlinale -όπως και κάθε κινηματογραφικό φεστιβάλ- μπορεί να σας ενθουσιάσει, να σας
    απογοητεύσει, να σας συγκινήσει, να σας εκνευρίσει, να σας ανταμείψει… Δίνει ξανά στην
    κινηματογραφική θέαση την κοινωνική της διάσταση, το γέλιο και το κλάμα μοιράζεται με
    όλους τους υπόλοιπους θεατές στις σκοτεινές αίθουσες. Μόλις όμως τελειώσει η προβολή,
    έξω στο φως, εσείς είστε υπεύθυνοι για να φτιάξετε τη δική σας κινηματογραφική συμφωνία
    μιας πόλης!

    Χαράλαμπος Χαραλάμπους
    Συντονιστής Μεταπτυχιακού Προγράμματος
    Master of Arts in Digital Video Production
    Neapolis University Pafos

    • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

      Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

    You May Also Like

    Lion (Αυστραλία, Αμερική, 2016)

    Διάρκεια: 118 λεπτά Είδος Ταινίας: Δραματική Γλώσσες: Αγγλικά, Μπεγκάλι, Χίντι, με ελληνικούς υπότιτλους Σκηνοθεσια: ...

    «Τα Παράσιτα» θα γίνουν τηλεοπτική μίνι σειρά;

    Η HBO διαπραγματεύεται την απόκτηση των δικαιωμάτων για την μεταφορά σε μίνι τηλεοπτική σειρά ...

    The Short Film Day στη Δημοτική Αγορά

    Tο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου συμμετέχει στην πρωτοβουλία Short Film Day (Le ...

    Νέες προβολές για το ντοκιμαντέρ «Birth Days» της Δανάης Στυλιανού

    Μετά την επιτυχία της πρώτης προβολής του στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού τον περασμένο ...

    Ημέρες Ρωσικού Κινηματογράφου στην Πάφο

    Το Ρωσικό Πολιτιστικό Κέντρο σε συνεργασία με τον Δήμο Πάφου οργανώνουν «Ημέρες Ρωσικού Κινηματογράφου ...

    Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ

    Ι. Daniel Blake, Αγγλία, 2016 Διάρκεια: 100 λεπτά Είδος Ταινίας: Κοινωνική, δραματική Γλώσσες: Αγγλικά, ...

    X