Ώρα να εκτιμήσεις ξανά τη θρυλική «Roseanne»

Εκείνος ο ήχος της φυσαρμόνικας που ακούστηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα στο μουσικό θέμα της σειράς “Roseanne” ξύπνησε αναμνήσεις από τις παλιές καλές εποχές που το ΡΙΚ δεν ενδιαφερόταν μόνο για την τηλεθέαση, που είχε περισσότερο ξένο πρόγραμμα και δεν ήταν η έγνοια του να αντιγράψει την ιδιωτική τηλεόραση και να γίνει viral στις εκπομπές του Πατσαλίδη, επειδή κάποιοι γραφικοί τύποι έδωσαν μια λάθος απάντηση σε ένα τηλεπαιχνίδι.

Τριάντα χρόνια μετά την πρεμιέρα και είκοσι σχεδόν από τη λήξη του τελευταίου επεισοδίου του 9ου κύκλου, η “Roseanne” επέστρεψε στη μικρή οθόνη και ανάγκασε από την πρεμιέρα το κανάλι να την ανανεώσει για άλλη μια σεζόν. Και παρόλο που στην αρχή νομίζαμε πως η ολική επαναφορά της θρυλικής σειράς των 90s εντάχθηκε στη μόδα των καναλιών που ψάχνουν σε αρχεία παλιές σειρές για αναβίωση, ελλείψει ιδεών και σεναρίων, τα πρώτα δείγματα έδειξαν πως ήταν κάτι πέρα από αυτό. Ο λευκός Αμερικανός της εργατικής τάξης, που στα 90s ήταν στο στόχαστρο από τους προοδευτικούς και δήθεν φιλελεύθερους και σήμερα ψηφίζει Τραμπ και το παραδέχεται, ή τον ψηφίζει και τον υποστηρίζει στις κλειστές πόρτες του σπιτιού του, έπρεπε να βρει το αποκούμπι του στο αγαπημένο Μέσο των Αμερικανών, την τηλεόραση. Και δεν μπορούσε, για τους προφανείς λόγους, να ταυτιστεί με σειρές όπως το “Atlanta”, ούτε με παραγωγές που απλώς κλείνουν το μάτι στα όσα συμβαίνουν γύρω τους, όπως γίνεται με το “Modern family”. Άλλωστε, στην εποχή του Τραμπ όλα πρέπει να έχουν μια δόση υπερβολής, όλα πρέπει να γίνονται πιο άμεσα και όλοι πρέπει να στήνονται στον τοίχο με ευκολία.

Παρόλο που το κρατικό μας κανάλι εν τη σοφία του γέμιζε τα απογευματινά slots εναλλάσσοντας τη “Roseanne” με το “Full house” και τον “Bill Cosby”, η σειρά δεν ήταν ποτέ μια απλή κωμική σειρά στην οποία μια τυπική οικογένεια, όπως αυτήν των Κόνερ, είχε στόχο να περιφέρεται στο σπίτι με στόχο αφενός τη φάρσα και αφετέρου τη στήριξη του προτύπου της αμερικανικής οικογένειας. Και η επιστροφή της σειράς στάθηκε αφορμή για να πάω πίσω και να βγω από την ψευδαίσθηση που με έβαλε το κρατικό κανάλι, εκτιμώντας την περισσότερο και αναγνωρίζοντας όλα τα καλά της, όπως το γεγονός ότι τα έλεγε πάντα χύμα, ότι είχε πάντα δολοφονικούς σαρκασμούς και έθιγε πάντα τα θέματα της ανισότητας και της διχαστικής κοινωνίας.

Είκοσι χρόνια μετά, η σειρά σαφέστατα δεν έχει χάσει το χιούμορ της. Είμαστε όμως στην εποχή του Τραμπ και η Roseanne δηλώνει φανατική υποστηρίκτριά του, έστω κι αν δεν αναφέρει το όνομά του ποτέ. Και παρόλο που είναι προφανές πως φτιάχτηκε για να φιλτράρει τα κακά των υποστηρικτών του Τραμπ, παραμένει μια έξυπνη κωμική σειρά, απ’ αυτές που σε βάζουν σε προβληματισμό. Και ήταν αρκετό για να την εκτιμήσουμε περισσότερο.

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Chambers: Οι δαίμονες είναι μέσα μας

Μία οικογένεια η οποία έχασε το παιδί της και ψάχνει αλλού το στήριγμά της, ...

Το Good omens είναι μια διαολεμένη σειρά που δεν θα άντεχε ο Μόρφου

Και καλά, αυτός ο Θεός γιατί δεν έβαλε πιο ψηλά εκείνο το δέντρο; Δεν ...

Mindhunter: Όταν οι μπάτσοι σκέφτονται…

Αν ψάχνετε την κλασική αστυνομική σειρά, τότε σίγουρα αυτό το κείμενο δεν σας αφορά. ...

Το “Press” μιλά για τη φάρα που θες και δεν θες να γνωρίσεις, τους δημοσιογράφους

Δύσκολο πράγμα να αναφέρεσαι σε σειρές που έχουν σχέση με τη δημοσιογραφία, όπως η ...

The Twilight Zone (reboot): Βαρύ όνομα σαν ιστορία

Στη μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο Αμερική όλα ήταν καινούργια. Η τηλεόραση έμπαινε στα ...

Innocent: Ο αθώος ψάχνει πάντα τη δικαίωση

Άλλη μια φορά που οι Βρετανοί απέδειξαν πως ξέρουν καλύτερα από όλους να στήνουν ...

X