Αφύπνιση επί σκηνής

Η πρόσφατη χορογραφία της Λίας Χαράκη πραγματεύεται μια άλλη συνειδητότητα
  • Συνέντευξη στην Ελένη Παπαδοπούλου

    Ένα ταβάνι να χαμηλώνει πάνω από ένα σώμα σε συνεχή δόνηση. Η παράσταση που μας καθήλωσε στην 18η Πλατφόρμα Χορού παρουσιάζεται ξανά σήμερα στο πλαίσιο του 21ου Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού. Η χορογράφος της παράστασης Λία Χαράκη επιχειρεί μια αποδόμηση της διαδικασίας δημιουργίας του έργου.

    Μίλησε μας για την σκέψη πίσω από την παράσταση

    Το έργο NLE (Near Life Experience) είναι βασισμένο πάνω σε μαρτυρίες ανθρώπων που έφυγαν για ένα μικρό διάστημα από τη ζωή και επέστρεψαν. Το τι με συναρπάζει είναι όλες αυτές οι συνειδητότητες/πραγματικότητες που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Πάντα μου κινούσαν το ενδιαφέρον οι ιστορίες ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή ή οι εμπειρίες ανθρώπων υπό την επήρεια ναρκωτικών και τα αστρικά ταξίδια, μελετώντας όμως ταυτόχρονα και την επιστημονική πτυχή του θέματος. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάποια κοινά σημεία τα οποία δύσκολα μπορεί να εξηγήσει κάποιος επιστημονικά, εκτός του ότι φαίνεται να είχαν μια απίστευτη επίγνωση του τί συνέβαινε γύρω τους, όλοι μιλούσαν για τούνελ και φώς. Συνήθως  αυτοί που επιστρέφουν, έρχονται με άλλη συνηδειτότητα, επαναπροσδιορίζουν τη ζωή τους και κατά κάποιο τρόπο βρίσκουν το δρόμο τους. Βιώνουν μια αφύπνιση.

    Σε αυτό το έργο ήταν από τις λίγες φορές που είχα την ιδέα ξεκάθαρη στο μυαλό μου. Συνήθως ξεκινάς την διαδικασία της δημιουργίας από διαφορετικές πηγές, από μια διαίσθηση ή ένα συναίσθημα. Σε αυτή την περίπτωση ήξερα ακριβώς τι ήθελα. Για χρόνια είχα στοιχεία/ιδέες που ήθελα να βάλω σε μια περφόρμανς και κάποιες από αυτές έδεσαν οργανικά σε αυτή την παράσταση. Όπως για παράδειγμα η ιδέα με το ταβάνι που κατεβαίνει σαν μια εκδήλωση του χρόνου. Όταν έχεις μια ιδέα  μέσα σου για πολλά χρόνια και έρχεται η στιγμή να την γεννήσεις , είναι ουσιαστικά έτοιμη. Επομένως ήρθα απλώς να την ενσωματώσω.

    Πώς μεταφράστηκε αυτή η ιδέα κινησιολογικά;

    Το πιο δύσκολο μέρος ήταν η κινησιολογία που μπορεί να φαίνεται απλή αλλά μέχρι να φτάσουμε σε αυτή τη δόνηση του μικρόκοσμου του σώματος περάσαμε από πολλά στάδια. Προσπαθούσα να βρω ένα κινησιολογικό υλικό που να με κάνει σαν θεατή, μέσα από την ενσυναίσθηση να νιώσω την ύλη μου. Ήθελα να δουλέψει η ύπαρξη. Να νιώσω ότι βιώνει η Ράνια πάνω στη σκηνή. Ότι δοκιμάζαμε με βάση την φόρμα εξυπηρετούσε τον νου, με έκανε να σκέφτομαι αντί να βιώνω την στιγμή. Μετά αρχίσαμε να παίζουμε με την δόνηση με αναφορές στην απόλυτη ηδονή και στον απόλυτο πόνο. Η δόνηση είναι αυτή που πιστεύω φέρνει αυτή την ενσυναίσθηση στο θεατή, είναι κάτι τόσο έντονο που σε κρατά στο τώρα, σαν ένα είδος διαλογισμού. Τα καλύτερα σχόλια που πήρα για την παράσταση ήταν όταν μου είπαν ότι έχασαν την αίσθηση του χρόνου .

    Γιατί επέλεξες την Ράνια Γλυμίτσα για την απόδοση αυτής της χορογραφίας;

    Η Ράνια έχει μια εντελώς άλλη φιλοσοφία για το θέμα. Είναι υπαρξίστρια, για αυτή δεν υπάρχει παρακάτω. Επίσης είναι πολύ ώριμη χορεύτρια. Κάναμε πολλές συζητήσεις δεν προσπάθησα να την πείσω για τίποτα αλλά αυτό ήθελα. Μια καλλιτέχνη που ζει την απόλυτη ύλη γιατί αυτό απαιτούσε το σόλο. Ήταν μεγάλη πρόκληση και για αυτήν. Μπορείς να κρατήσεις την χορογραφία για 3-4 λεπτά αλλά για 20 και χαμηλώνοντας το σώμα ταυτόχρονα γίνεται πιο δύσκολο. Αλλά και την ίδια ώρα γίνεται εθιστικό για την περφόρμερ.

    Επέλεξες ένα ιδιαίτερο ηχητικό πλαίσιο για την χορογραφία.

    Αρχικά ήθελα να μαζέψω όλες αυτές τις μαρτυρίες σε ήχο, να βρω τα κοινά σημεία και να τα μετατρέψω σε ακουστική υπόκρουση. Το δοκιμάσαμε αλλά επειδή η κίνησιολογία της Ράνιας ήταν τόσο έντονη και πλούσια, οι φωνές, ο λόγος, δεν με έκανε να νιώθω, με έκανε να σκέφτομαι και σταδιακά αφαιρούσαμε ώσπου δεν έμεινε τίποτε παρά ένα soundscape που δονείτο μέσα στο θέατρο. Αυτό το σκηνικό ήρθε να ολοκληρώσει και το βίντεο που έγινε με drone το οποίο επικοινωνεί άψογα αυτή την αίσθηση της απόδρασης από το υλικό σώμα.

    Τι θα ήθελες να νιώσει ο θεατής;

    Να νιώσει την ύπαρξη και το τώρα και να διαπιστώσει πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο σύμπαν. Να νιώσει το εγώ και εν τέλη να το απομυθοποιήσει.

    Συντελεστές:  Σύλληψη – Χορογραφία – Κείμενο Προγράμματος: Λία Χαράκη /Ερμηνεία: Ράνια Γλυμίτσα /Μουσική Σύνθεση – Σχεδιασμός  Ήχου: Στέλιος Αντωνίου /Σκηνογραφία: Γιώργος Γιάννου , Κάμερα-Μοντάζ -Φωτογραφία: Σάββας Μπαλτζής /Σχεδιασμός Φωτισμού: Aleksandar Jotovic / Τεχνικός Διευθυντής: Γιάγκος Χατζηγιάννης

    Διάρκεια έργου: 20′

    +Απόψε στο Θέατρο Παλλάς στις 8.30μμ. Διάρκεια 20’.Είσοδος: €5.Πληροφορίες/Κρατήσεις: 77777745, E-tickets: www.rialto.com.cy

    • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

      Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

    You May Also Like

    «Οι Σαρλώ»

    Η χοροθεατρική παράσταση «ΟΙ ΣΑΡΛΩ» σε σύλληψη/χορογραφία της Ήβης Χατζηβασιλείου ανεβαίνει στο Θέατρο Δέντρο ...

    Φεστιβάλ Εν Κινήσει

    Το πρόγραμμα Visibility επανέρχεται με το Φεστιβάλ Εν Κινήσει που διοργανώνεται από την Νέα ...

    Μουσικοχορευτική παράσταση από το Ανοικτό Σχολείο Δήμου Στροβόλου

    Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής που γιορτάζεται στις 21 Ιουνίου, το Ανοικτό Σχολείο ...

    Achim Wieland στο τιμόνι του 5ου φεστιβάλ Buffer Fringe

    Το Buffer Fringe Performing Arts Festival ανακοίνωσε τη συνεργασία του με τον Achim Wieland ...

    Moving the New: ανοιχτό κάλεσμα από τη Στέγη Χορού Λεμεσού

    Η Στέγη Χορού Λεμεσού ανακοινώνει το πρόγραμμα καλλιτεχνικής ανάπτυξης MOVING THE NEW για το ...

    «Πνοή» :Η οικολογία και το μέλλον του πλανήτη στο στόχαστρο

    Μία παράσταση που συνδυάζει χορό, μουσική και εικόνα, η νέα δουλειά της χορογράφου Μάχης ...

    X