Κοιμήσου αγγελούδι μου

  • Πολλά και βαρύνουσας σημασίας τα θέματα, προβλήματα και συμβάντα του έργου, τα οποία στριμώχτηκαν για να χωρέσουν στην ιστορία μιας οικογένειας και από τα οποία κάποια, αναπόφευκτα, παρέμειναν ασυνεπή και ανολοκλήρωτα

    Συγγραφείς: Στέλιος Θεοχάρους, Μαρίνα Φραγκεσκίδου
    Σκηνοθεσία: Βαρνάβας Κυριαζής
    Σκηνικά / κοστούμια: Θέλμα Κασουλίδου
    Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κολιάς
    Σχεδιασμός φωτισμού: Σταύρος Τάρταρης
    Ερμηνεύουν: Χριστίνα Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Μπρατάκος, Αλέξανδρος Αχτάρ
    Παραγωγή: ΕΘΑΛ

    Συμβάλλοντας στην ενίσχυση της εγχώριας δραματουργίας, η ΕΘΑΛ δίνει την ευκαιρία στο έργο του Στέλιου Θεοχάρους και της Μαρίνας Φραγκεσκίδου να βρει για πρώτη φορά τον δρόμο του για τη σκηνή και μάλιστα σκηνοθετημένο από τον έμπειρο Βαρνάβα Κυριαζή. Το εγχείρημα από μόνο του αξίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον του κοινού. Διαβάζοντας συνέντευξη των δύο συγγραφέων για το πώς γράφτηκε το έργο “Κοιμήσου αγγελούδι μου” ένιωσα μέσα από τον αγώνα τους το πόσο επίπονη -ενίοτε επώδυνη- και μακροχρόνια μπορεί να γίνει η διαδικασία της γραφής. Χωρίς να έχουν αξιώσεις ενός αριστουργήματος και εξομολογούμενοι ότι βρίσκονται ακόμη στην αρχή της συγγραφικής τους πορείας, ο Στέλιος Θεοχάρους και η Μαρίνα Φραγκεσκίδου αφηγούνται την ιστορία της Άρτεμης και του Αχιλλέα, δύο αδελφών που ζουν στη σύγχρονη ελληνική επαρχία.

    Ο Αχιλλέας, ένα παιδί σε σώμα ενήλικα, δεν μπορεί να μιλήσει, ενώ η Άρτεμη φροντίζει εκείνον και τον κατάκοιτο πατέρα τους, ο οποίος, αν και δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής, βρίσκεται διαρκώς παρών στα λόγια, τις πράξεις και τις συγκεχυμένες αναμνήσεις των δύο παιδιών. Η αίσθηση του παράδοξου και του αφύσικου δημιουργείται από την πρώτη κιόλας σκηνή. Η ιστορία εκτυλίσσεται γοργά και οι αποκαλύψεις πυροδοτούνται μέσα από την έλευση ενός ξένου: του θετού παιδιού της πραγματικής τους μητέρας, η οποία τους εγκατέλειψε πριν από πολλά χρόνια, για έναν άλλο άνδρα. Ο ξένος γίνεται η αφορμή να αποκαλυφθούν βαθιά θαμμένα οικογενειακά μυστικά, τα οποία αφήνουν τους τρεις ήρωες έκθετους και απογυμνωμένους. Το έργο έχει πολλές αρετές, με κυριότερη τη δημιουργία ενός κλίματος μυστηρίου το οποίο κατορθώνει να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, όπως συχνά συμβαίνει με τα καλοστημένα ψυχολογικά θρίλερ.

    Οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά μέσα από μια μεστή, ρεαλιστική, σύγχρονη γλώσσα, αλλά και μέσα από μελετημένες λεπτομέρειες και διάσπαρτες πληροφορίες που ο θεατής περισυλλέγει στην πορεία για να μπορέσει να ολοκληρώσει το ψηφιδωτό του παρελθόντος, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος των τριών ηρώων. Το ψηφιδωτό αυτό, ωστόσο, παραμένει ανολοκλήρωτο, θολό και υπερφορτωμένο. Και ο λόγος, έχω την αίσθηση, είναι το γεγονός ότι οι δύο συγγραφείς δεν είχαν μια ξεκάθαρη εικόνα για το ποιο είναι ακριβώς το θέμα τους, ποιοι είναι οι ήρωές τους και πού πρέπει να καταλήξουν. Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το έργο στα επί μέρους του στοιχεία, βρέθηκα σε μια δίνη θεμάτων που οι συγγραφείς ήθελαν να θίξουν μέσα σε μία και μόνο ιστορία: μητρική εγκατάλειψη, έλλειψη της μητρικής αγάπης και οι επιπτώσεις της, ισχυρό πατρικό πρότυπο, ενδοοικογενειακή ψυχολογική και σωματική βία, νοσηρές και ευνουχιστικές αδελφικές σχέσεις, ερωτικά αισθήματα προγόνου προς τη μητριά κατά το αντεστραμμένο πρότυπο Φαίδρας – Ιππόλυτου, κοινωνική καταπίεση, οικονομική κρίση που οδηγεί στο έγκλημα, μοναξιά, συγχώρεση, κρίσεις πανικού, επιλεκτικές αλαλίες, επιλεκτικές αμνησίες.

    Πολλά και βαρύνουσας σημασίας θέματα, προβλήματα και συμβάντα τα οποία στριμώχτηκαν για να χωρέσουν στην ιστορία μιας οικογένειας και από τα οποία κάποια, αναπόφευκτα, παρέμειναν ασυνεπή και ανολοκλήρωτα. Η σκηνοθεσία του Βαρνάβα Κυριαζή προσπάθησε να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο εστιάζοντας κυρίως στη διφορούμενη σχέση της Άρτεμης και του Αχιλλέα ως απόρροια της μητρικής εγκατάλειψης, αιτιολογώντας έτσι περισσότερο και τον τίτλο του έργου. Χωρίς να προδίδει τον νατουραλισμό του, επιχειρεί να αποφορτίσει τον ακραίο σκηνικό και γλωσσικό ρεαλισμό με τη βοήθεια της ατμοσφαιρικής μουσικής του Γιώργου Κολιά, η οποία προοικονομούσε διαρκώς την επερχόμενη “καταιγίδα”, των φωτισμών του Σταύρου Τάρταρη και των σύντομων αναδρομών στο παρελθόν οι οποίες επιχειρούσαν να φωτίσουν ή να αιτιολογήσουν, ανεπιτυχώς κατά τη γνώμη μου, τις επιλογές της μητέρας.

    Το σκηνικό της Θέλμας Κασουλίδου [παρά τη λειτουργικότητα και τους συμβολισμούς πίσω από τις κλειστές πόρτες και τα υπό βροχή παράθυρα], όπως και οι ενδυματολογικές της επιλογές για τα δύο αδέρφια, μου θύμιζε πολύ περισσότερο αμερικανική επαρχία του περασμένου αιώνα [η ατμόσφαιρα με παρέπεμπε στο “Πόθοι κάτω από τις λεύκες” του Ευγένιου Ο’Νηλ], παρά τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Οι τρεις ηθοποιοί πίστεψαν και αγάπησαν τους τρεις χαρακτήρες που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν. Προσπάθησαν να κτίσουν απτούς χαρακτήρες με συγκεκριμένες συμπεριφορές και αισθήματα, αιτιολογώντας και αποσαφηνίζοντας, μέσα από την ερμηνεία τους, το ασαφές τοπίο που δημιουργούσε το ίδιο το κείμενο.

    Ιδιαίτερα η Χριστίνα Κωνσταντίνου φώτισε την πολυσχιδή Άρτεμη [τη γυναίκα, την αδερφή, τη μάνα, την καταπιεσμένη σεξουαλικά γυναίκα, την εγκαταλελειμμένη κόρη] κρατώντας ισορροπίες ανάμεσα στα ξεσπάσματα θυμού και ευαισθησίας. Με ισορροπία έδωσε και ο Αλέξανδρος Αχτάρ τον βουβό του ρόλο, αποφεύγοντας εκφραστικές και κινητικές υπερβολές. Ο Παναγιώτης Μπρατάκος κλήθηκε να ερμηνεύσει τον πιο αντιφατικό, ίσως και ασυνεπή χαρακτήρα του έργου, εστιάζοντας πολύ περισσότερο στην καλοπροαίρετη εικόνα του, αφήνοντας τη σκοτεινή του πλευρά να υπονοείται μόνο στις περιορισμένες αναδρομές στο παρελθόν, για τις οποίες, ωστόσο, δεν γίνεται ποτέ ξεκάθαρο αν προκύπτουν από την οπτική γωνία του ήρωα ή κάποιου παντογνώστη “αφηγητή”, με αποτέλεσμα η σκηνή του τέλους να παραμένει ασαφής και μετέωρη, φορτώνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη βεβαρημένη με φροϋδικά σύνδρομα ιστορία.

    • Μαρία Χαμάλη

      Η Μαρία Χαμάλη είναι φιλόλογος και κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού διπλώματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

    You May Also Like

    «Γιος της αμαζόνας» στο ρετιρέ της Λεβέντειου Πινακοθήκης

    Στον 15ο όροφο του κτηρίου της Λεβέντειου Πινακοθήκης θα ανέβει η νέα παραγωγή της ...

    31ο Παγκύπριο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου: συνεχίζονται οι παραστάσεις

    Συνεχίζεται μέχρι και τις 19 Νοεμβρίου, το 31ο Παγκύπριο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου που διοργανώνεται από ...

    Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα

    Ένα τέλεια συντονισμένο σύνολο ήχου, εικόνας και κίνησης, το οποίο, υπό την καθοδήγηση της ...

    Μικρή Ιστορία από Χαρτί: Οι ΧΑΡΤΟ-φύλακες από το Θέατρο Ειδεκανού

    Θα ήταν μια συνηθισμένη μέρα για την ΧΑΡΤΟ-φύλακα, αν δεν έβρεχε… Και αν δεν ...

    Στην Αθήνα ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί για το θεατρικό Looking For Europe

    Ο Γάλλος φιλόσοφος, ακτιβιστής και παραγωγός Μπερνάρ-Ανρί Λεβί θα βρεθεί για μια μέρα στην ...

    «Womanhood 2»: θεατρικό εργαστήρι με το Μάριο Ιωάννου

    Θεατρικό εργαστήρι με τίτλο «Womanhood 2», διοργανώνει ο ηθοποιός Μάριος Ιωάννου, με σκοπό να ...

    X