Condor: Όταν η θεωρία συνωμοσίας γίνεται εβδομαδιαία απόλαυση

  • Ζώντας στην πολιτική παράνοια του Τραμπ, στην εποχή που η τεχνολογία αναπτύσσεται και τα μυστικά του κράτους διαρρέουν (βλ. WikiLeaks) αποκαλύπτοντας τον έλεγχο που ασκούν οι κυβερνώντες στους πολίτες, ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενο πως θα ζούσαμε ξανά στις “Τρεις μέρες του Κόνδορα”.

    Στα μέσα του ’70, λίγο μετά το σκάνδαλο Watergate και τις αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο ο Nixon και η συντροφιά του κυβερνούσαν την Αμερική, η ταινία του Pollack “Three days of the Condor” ήταν από τα πρώτα πολιτικά θρίλερ κατασκοπείας, ένα είδος που λατρεύτηκε από την ποπ κουλτούρα της εποχής γιατί επιτέλους πρόβαλλε σε μεγάλη οθόνη όλες αυτές τις σκοτεινές θεωρίες συνωμοσίας, που μέχρι τότε ήταν καταδικασμένες στα underground κυκλώματα των ακροαριστερών εκδόσεων. Η ταινία ήταν από τις πρώτες που μας έκαναν να κοιτάξουμε την εφιαλτική πραγματικότητα: Τα κράτη ελέγχουν τους πολίτες σε σημείο που ούτε το φανταζόμαστε, ειδικά τώρα που η κατασκοπεία εξελίσσεται συνεχώς μέσω των νέων τεχνολογιών και κανείς δεν είναι πλέον ασφαλής. Και η αλήθεια είναι πως το νιώθεις καθημερινά με την απλή βόλτα που κάνεις ακόμη και στα social media.

    Στη σειρά “Condor” βλέπουμε την ίδια υπόθεση της ταινίας, ωστόσο σε μια πιο σύγχρονή της μορφή. Ένας αναλυτής της CIA βλέπει όλους τους συναδέλφους του να δολοφονούνται. Οι σφαίρες πέφτουν βροχή και έχουν φυσικά εκείνον στόχο, αφού ήταν ο εμπνευστής ενός αλγόριθμου που βρίσκει πιθανούς τρομοκράτες στα αμερικανικά εδάφη. Στην πρώτη χρήση του συστήματος από τη CIA εντοπίζεται ένας μουσουλμάνος και σύμφωνα με τον αλγόριθμο υπάρχει 12% πιθανότητα να είναι τρομοκράτης. Μεγάλο ποσοστό για να πάρεις το ρίσκο, μικρό για να στοχοποιήσεις έναν άνθρωπο. Κι όμως η CIA παίρνει το ρίσκο, αλλά ο αναλυτής βιώνει τη συνειδησιακή σύγκρουση αν όντως έτσι μπαίνουν στο στόχαστρο οι μουσουλμάνοι. Άλλωστε, αρκεί ένα ποσοστό, μικρό μεγάλο δεν έχει σημασία, για να συλληφθεί κάποιος;

    Στα σίγουρα δεν είναι μια υπόθεση που πρώτη φορά έχετε δει. Ωστόσο, η σειρά μοιάζει να φτιάχτηκε με κινηματογραφικούς όρους, με αποτέλεσμα να είναι τουλάχιστον καταιγιστική. Οι διάλογοι τσακίζουν, δείχνοντας πως υπάρχει διάθεση για κριτική στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση των ΗΠΑ, ενώ κάθε επεισόδιο σε πάει ασανσέρ μια με τη δράση και μια με την αφήγηση. Δεν εμβαθύνει παρά μόνο στοχευμένα στους ήρωες και έτσι υπάρχει σωστή δοσολογία της δράσης με την… αντίδραση. Και η δεύτερη προκύπτει αβίαστα από την ίδια τη λογική που αναπτύσσει η αμερικανική κοινωνία, που ξεκινά με το αξίωμα πως κανένας μουσουλμάνος δεν είναι εξ ορισμού εγκληματίας, αλλά καταργείται σε κάθε μεμονωμένο περιστατικό.

    • Μιχάλης Σταύρου

      Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

    You May Also Like

    Manifest: Πιλοτάροντας σε επικίνδυνους αιθέρες

    Άλλη μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που θυμίζει κάτι από “Lost” προσγειώθηκε στους τηλεοπτικούς αιθέρες. ...

    Το Good omens είναι μια διαολεμένη σειρά που δεν θα άντεχε ο Μόρφου

    Και καλά, αυτός ο Θεός γιατί δεν έβαλε πιο ψηλά εκείνο το δέντρο; Δεν ...

    Μα τι στο καλό γίνεται με το La Casa de Papel;

    Στην Ισπανία πήγε άκλαυτη, το Netflix όμως κατάφερε να την αναστήσει. Είναι όντως τόσο ...

    Αμαρτία να μην δεις back to back το “The Sinner”

    Δύο κύκλους μετρά η σειρά “The Sinner” (ο δεύτερος παίζει αυτή την περίοδο στην ...

    Butterfly: Ας μιλήσουμε (επιτέλους) για το σήμερα

    “Θέλω ο γιος μου να μείνει γιος μου. Θέλω να μην αλλάξει. Βρείτε τρόπο ...

    Το Όνομα του Ρόδου έγινε σειρά που αξίζει να τσεκάρεις

    Ένας φραγκισκανός μοναχός του 14ου αιώνα διερευνά μια σειρά από τρομερές δολοφονίες σε ένα ...

    X