Ανησυχία

Ανησυχία /Ζουλφί Λιβανελί – Εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο του Τούρκου συγγραφέα και μουσικοσυνθέτη Ζουλφί Λιβανελί “Ανησυχία” όταν πρωτοκυκλοφόρησε στην Τουρκία πούλησε σε μία εβδομάδα 250.000 αντίτυπα παρά την απαγόρευση από το κράτος της διαφήμισής του: “Όντως απαγόρευσαν την τοιχοκόλληση των αφισών που παρουσιάζουν το βιβλίο. Ενδεχομένως να μην επιθυμούσαν τις αφίσες με τον τίτλο ‘Ανησυχία’ να καλύπτει τοίχους, κολόνες και τους άλλους χώρους αφισοκόλλησης. Ο κόσμος όμως το αγκάλιασε”, αναφέρει ο Λιβανελί. Σε ένα πλαίσιο απολύτως επίκαιρο, ο Λιβανελί στο νέο του µυθιστόρηµα µας παρασύρει σε ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο της Μέσης Ανατολής, που αποσκοπεί να μας δώσει το αληθινό πρόσωπό της μέσα από ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Ο Ιμπραήμ είναι δημοσιογράφος, ζει και εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη και όλα όσα τον περιβάλλουν ανήκουν στον 21ο αιώνα. Μια μέρα, διαβάζει στην εφημερίδα για τον θάνατο ενός παιδικού του φίλου, θύμα της βίας στο χωριό του, στο Μάρντιν, που είναι στα βουνά πάνω από τη Συρία. Αποφασίζει να επιστρέψει για την κηδεία του παιδικού του φίλου στο, ξεχασμένο πια, χωριό του κι εκεί έρχεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που αγνοεί ή θέλει να αγνοεί.
Τα πράγματα μοιάζουν να είναι ίδια κι απαράλλαχτα από τότε που έφυγε, όταν ήταν παιδί, μόνο που τώρα “μυρίζουν” φόβο. Και βέβαια, δεν είναι ίδια.

[…] Ο “πρότερός μου εαυτός” σεργιανίζοντας πιασμένος από το χέρι του μπαμπά του στα σοκάκια της πόλης, ένοιωθε πως θα λιποθυμήσει από τις μυρωδιές των κρεάτων που ψήνονταν στη σχάρα και αναμειγνύονταν με την ευωδία μοσχοβολιστού γλυκάνισου. Ήταν τόσο ευχάριστη και διαφορετική η μυρωδιά αυτή, το ταξίδευε το παιδί σε έναν άλλο κόσμο, που δεν είχε καμία σχέση με το σπιτικό φαγητό. Έπιναν ρακί και στα σπίτια, όπως και κρασί με μαχλέπι, αλλά το κράμα μυρωδιάς ρακιού και κεμπάπ που αναδιδόταν από τα εστιατόρια ήταν άλλο πράγμα. Τα σοκάκια που περπατώ τώρα είναι θαρρείς πιο σκοτεινά. Πιο άκεφα, πιο έρημα. Από τη μια το αποτρόπαιο ISIS, απ’ την άλλη το PKK και αντίπερα οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας, τι είναι εν τέλει τούτη εδώ, παρά μια πόλη έρμαιο των συγκρούσεων, γεμάτη φόβο […]

Τα κοντινότερα πράγµατα είναι συχνά τα πιο µακρινά και τα πράγµατα που θεωρούµε αυτονόητα είναι τα πιο ακατανόητα. Ο Ιµπραήµ, για τον οποίο το παρελθόν είναι ξεπερασµένo και ζει µια συνηθισµένη “δυτική” ζωή στην Πόλη, έρχεται αντιµέτωπος µ’ αυτό που είχε ξεχάσει: τον ανορθολογισµό της Ανατολής και τη δύναµη του παραλόγου.

[…] Είμαι μόνος στην πόλη αυτή. Δεν έχω οικογένεια εδώ, όσοι συγγενείς ζουν έχουν μετακομίσει στην Άγκυρα και στη Σμύρνη, αλλά δεν έχω μαζί τους καμιά επαφή, έχω διαρρήξει παντελώς τους οικογενειακούς δεσμούς. Ο παππούς, ο πατέρας και η μάνα μου βρίσκονται στο νεκροταφείο. Η πόλη αυτή δεν είναι πια η δική μου πόλη. Πανωσηκώματα σε πέτρινα κτίσματα χιλιάδων ετών ή πλαϊνές προσθήκες από τσιμεντόλιθο, σύρματα ηλεκτρικού και τηλεφώνου που κρέμονται φύρδην μίγδην σαν χυμένα έντερα. Ασχήμιες που τις κουκουλώνει το σκοτάδι. Στα σπίτια καίνε θαμπά φώτα. Λες κι όλα τα βάσανα της ιστορίας της Μεσοποταμίας σωριάστηκαν πάνω από στην πόλη […]
Το ταξίδι του στη γενέτειρά του, το Μάρντιν, είναι ένα ταξίδι στη βία του πιο ανελέητου προσώπου της Μέσης Ανατολής, στον έρωτα, στα πάθη, τα μίση που δημιουργούν οι θρησκείες και ο φονταμενταλισμός, τολμά να αγγίξει το θέμα των προσφύγων και τον πόλεμο που έχουν ανοίξει ο ISIS στη Συρία, την καταπίεση που δέχεται η μειονότητα των Γεζίντι, που οι ανιστόρητοι λένε ότι “λατρεύουν τον διάβολο”, που καταφέρνει να σταθεί απέναντι σε ένα Ισλάμ που δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτό το Ισλάμ που σαν παιδί γνώριζε.

“Ήµουν ανήσυχος, επρόκειτο για µια ανησυχία διαφορετική από αυτήν που µε κατείχε στην Ισταµπούλ, αλλά παρ’ όλ’ αυτά ήταν ανησυχία. Νοµίζει κανείς ότι συµβαίνει το ακριβώς αντίθετο, αλλά στη ζωή ούτως ή άλλως κανονικότητα είναι η κατάσταση ανησυχίας, ησυχία είναι το πολύ-πολύ κάποιες στιγµές που σπανίως αδράχνουµε, κι αυτές πρόσκαιρα”.

Ένα απλό μυθιστόρημα που διαπνέεται από συναίσθημα και ανθρωπισμό. Με αφήγηση ελκυστική που σε παρασύρει, αφού ακολουθεί το νήμα της έρευνας για τους ήρωες, ενώ είναι παρούσα, και σ’ αυτό το μυθιστόρημα, η συναισθηματική φόρτιση.

You May Also Like

14+1 ψαγμένα βιβλία : Τι βιβλία θα πάρουμε φέτος μαζί μας στις διακοπές;

Στην κορνίζα φιγουράρει μια φωτογραφία με πλάνο κάποια παραλία, πρόσωπα χαρούμενα, ηλιοκαμένα κορμιά, καλοκαίρι-Κρήτη, ...

Δύο τραγικές ηρωίδες

Ο Λέων Τολστόι (θάνατος: 7 Νοεμβρίου 1910) είναι ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων ...

Δημήτρης Χριστόφιας Πεντάχρονη Προεδρία 2008-2013 του Δρ Προκόπη Βανέζη

Oι εκδόσεις Εν τύποις σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Δημήτρης Χριστόφιας Πεντάχρονη Προεδρία ...

Διεθνής ημερίδα μετάφρασης στη Λευκωσία

Το Κυπριακό Κέντρο της Διεθνούς Ένωσης Συγγραφέων ΠΕΝ διοργανώνει μια Διεθνή Ημερίδα Μετάφρασης με ...

«Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένα μυθιστόρημα που απαιτεί τη συμμετοχή του αναγνώστη»

Μισός αιώνας συμπληρώνεται φέτος από την έκδοση του μυθιστορήματος «Ανατολική Μεσόγειος», της Ήβης Μελεάγρου. ...

Ποιητική συνάντηση στο μπαρ 1984

Η πολιτιστική και κοινωνική, ακτιβιστική πλατφόρμα Together, διοργανώνει ένα ποιητικό πολιτιστικό συναπάντημα στις 24 ...

X