Κοραλία Δημητριάδης: Το πιο δυνατό όπλο της γυναίκας είναι η φωνή της

«Just give me the Pills» το νέο βιβλίο της Αυστραλοκύπριας συγγραφέα

Συνέντευξη στη Θεοδώρα Χρυσοστόμου/Φωτογραφία Ελένη Παπαδοπούλου

«Just give me the Pills» ονομάζεται η νέα ποιητική συλλογή της Αυστραλοκύπριας συγγραφέα Κοραλία Δημητριάδης, την οποία γνωρίσαμε μερικά χρόνια πριν, μέσω της πρώτης της συλλογής με τίτλο «Love and F—k Poems». Η Κοραλία στηλιτεύει με τον δικό της ιδιαίτερο ερωτικό λόγο, τον σεξισμό, τις απαιτήσεις της κοινωνίας από τις γυναίκες, την πίεση και τη συνύπαρξή της με τους άντρες μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία. Μόνιμη κάτοικος Αυστραλίας, η Κοραλία θα βρεθεί στην Κύπρο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής της περιοδείας, για προώθηση της νέας της ποιητικής συλλογής αλλά και για να συμμετάσχει στο λογοτεχνικό δρώμενο Σαρδάμ.

«Just give me the Pills» είναι ο τίτλος του νέου σου βιβλίου. Τι πραγματεύεται;

Είναι η ιστορία μιας γυναίκας η οποία παντρεύεται σε νεαρή ηλικία, προτού ανακαλύψει ποια είναι και τι θέλει, κάνει αυτό που υπαγορεύεται από την ιδιαίτερη κουλτούρα της και, εν τέλει, ανακαλύπτει τη δύναμη να απελευθερωθεί και να επαναδιεκδικήσει τη χαμένη, φεμινιστική φωνή της.

Αυτό το βιβλίο, όπως και η πρώτη μου ποιητική συλλογή “Love and F—k Poems” , το οποίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από την Κωνσταντίνα Ιωαννίδου με χορηγία του Αυστραλιανού Συμβουλίου Τεχνών, είναι η βάση του θεατρικού μου έργου, «Κοραλύ: Λέω τα λάθος πράγματα όλη την ώρα» το οποίο έκανε πρεμιέρα στη Μελβούρνη σε σκηνοθεσία της Κύπριας σκηνοθέτιδας Όλγας Αριστοδήμου.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

In a large, white-picket dream, a married mother selfishly cries. She has everything she ever wanted —a husband, a house, a business degree, a baby— she is at the pinnacle of the migrant dream. Now she is thirty, and it’s as if she is looking at her life for the very first time. The creativity she had kept buried inside all her life birthed out with her daughter, and now her words are taking on a life of their own.

Το Just give me the Pills είναι μια ιστορία καταπίεσης, αποσιώπησης και της τρομακτικής συνειδητοποίησης ότι όλες οι επιλογές σου είναι αυτές που ανέμεναν οι άλλοι από εσένα, χωρίς να ξέρεις εσύ ποιος είσαι ουσιαστικά. Είναι μια ιστορία απελευθέρωσης, ανοικοδόμησης και εξεύρεσης του πραγματικού εαυτού. Θα παρουσιαστεί στη Λευκωσία στο καφενείο Πρόζακ στις 24 Οκτωβρίου και στη Λεμεσό στο μπαρ Βινύλιο στις 18 του μήνα. Σε συνδυασμό με το Σαρδάμ και την κυκλοφορία του βιβλίου, θα πραγματοποιήσω και δυο εργαστήρια ποίησης, ένα στο NeMe στη Λεμεσό και ένα στο Σπίτι της Συνεργασίας στο πλαίσιο του Buffer-Fringe Festival.

 Τι ήθελες να πετύχεις γράφοντας αυτό το βιβλίο;

Έχω ζήσει στο πετσί μου την κοινωνική πίεση του να είσαι αυτό που η κουλτούρα και η οικογένειά σου θέλουν να είσαι.Μπορεί να είναι μια πολύ μοναχική εμπειρία όπου συνεχώς αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου και διερωτάσαι «γιατί δεν μπορώ να είμαι φυσιολογική;». Είναι δύσκολο να βρεις το κουράγιο να είσαι ο εαυτός σου. Θέλω να βοηθήσω άτομα που βρίσκονται σε αυτή τη θέση. Παντρεύτηκα σε μικρή ηλικία, χωρίς να γνωρίζω ποια πραγματικά είμαι. Δεν ήμουν δυνατή γυναίκα και δεν μπορούσα να πάρω καμία απόφαση για τον εαυτό μου.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής σου;

Άλλες γυναίκες ή άνθρωποι που έχουν υποφέρει από οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης. Όταν αυτά τα άτομα επικοινωνούν για να μου πουν ότι έχω αλλάξει κάτι στη ζωή τους, μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω. Η κόρη μου είναι επίσης μεγάλη πηγή έμπνευσης. Παλιότερα δούλευα ως προγραμματίστρια και μόνο όταν απέκτησα την κόρη μου διερωτήθηκα τι κάνω. Θέλω να διδάξω στο παιδί μου ότι πρέπει να ακολουθεί τα όνειρα άλλων ή θέλω να της μάθω να ακολουθεί τα δικά της; Αυτή ήταν μια πολύ καθοριστική στιγμή για εμένα.

Σε ποιον απευθύνεται αυτό το βιβλίο;

Στην κόρη μου, φυσικά.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να γραφτεί;

Η σύνταξη και η ολοκλήρωση αυτού του βιβλίου ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, εν αντιθέσει με το Love and F—k Poems το οποίο ολοκληρώθηκε σε διάστημα τριών μηνών. Το Just give me the Pills εκτείνεται σε διάρκεια δέκα χρόνων της ποιητικής μου δραστηριότητας. Πραγματεύεται πολύπλοκα θέματα όπως ο γάμος, το διαζύγιο, οι ψυχικές ασθένειες, η μητρότητα, οι κοινωνικές και πολιτιστικές προσδοκίες.

Πιστεύεις ότι οι γυναίκες είναι πιο καταπιεσμένες από ό,τι οι άντρες στην εποχή μας;

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί ένα άτομο να καταπιεστεί. Παραδείγματος χάριν, πολλοί ομοφυλόφιλοι μπορεί να νιώθουν καταπιεσμένοι επειδή η οικογένειά τους δεν τους στηρίζει, έτσι προσποιούνται ότι είναι ετεροφυλόφιλοι και κρύβουν τη σεξουαλική τους προτίμηση. Μερικοί άντρες μπορεί να καταπιέζονται από τη θρησκεία ή την κουλτούρα του γάμου. Δεν πιστεύω ότι αυτό το θέμα αφορά μόνο τις γυναίκες, παρ’ όλα αυτά λόγω της φυλετικής ανισότητας είναι πιο έντονο στις γυναίκες.

Ο φεμινισμός έχει προχωρήσει αρκετά, αλλά ακόμα έχουμε πολύ δρόμο στον αγώνα για ισότητα. Δυστυχώς ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία.

 Ποιο είναι το πιο δυνατό όπλο μιας γυναίκας κατά της πατριαρχίας;

 Η φωνή της, χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να μιλούμε, να γράφουμε, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλά όχι με τρόπο που να λέει «όλοι οι άντρες είναι εχθροί» γιατί αυτό δεν ισχύει.

Πρέπει να δουλέψουμε μαζί με τους άντρες για να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα για τις γυναίκες. Υπάρχουν πολλοί καλοί άντρες εκεί έξω που θέλουν να δουν αλλαγή.

Πρέπει να αποκτήσουμε το θάρρος να ζούμε τις ζωές μας όπως εμείς θέλουμε χωρίς φόβο. Δεν πρέπει να ξεφτιλίζουμε ο ένας τον άλλο, γιατί οι γυναίκες μπορούν να είναι επίσης εχθροί των γυναικών.

Βρίσκεις ομοιότητες/διαφορές στο αυστραλιανό και το κυπριακό κοινό;

Είναι διαφορετικά. Η Αυστραλία είναι πολύ πιο επικεντρωμένη στην πολιτική ορθότητα, ενώ εδώ νιώθω ότι ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει. Οι άντρες στην Κύπρο και την Ελλάδα δεν έχουν ενδοιασμό να μου στείλουν απρεπή μηνύματα λόγω του βιβλίου μου Love and F—k Poems. Στην Αυστραλία αυτό δεν θα γινόταν. Μου στέλνουν και εκεί μηνύματα, αλλά με πολύ πιο ευγενικό τρόπο. Αυτό μου δείχνει ότι οι άντρες εδώ δεν παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά μου. Η κοινωνία είναι πολύ πιο πατριαρχική σε Κύπρο και Ελλάδα σε σχέση με την Αυστραλία.

 Σαρδάμ

Τι θα παρουσιάσεις στο Σαρδάμ;

Θα παρουσιάσω δύο ποιήματα από το νέο μου βιβλίο Just give me the Pills.

Ανυπομονείς να συμμετάσχεις σε αυτή τη λογοτεχνική παρουσίαση;

Συνήθως συμμετέχω στο Σαρδάμ, όταν επισκέπτομαι την Κύπρο και απολαμβάνω το εκλεκτικό μείγμα των παρουσιάσεων. Ανυπομονώ να δω και τις παρουσιάσεις των άλλων συμμετεχόντων.

Τι προσφέρουν δρώμενα σαν αυτό;

Μια ευκαιρία να συνδεθείς με νέους καλλιτέχνες στους οποίους μπορεί να μην είχες εκτεθεί στο παρελθόν. Επίσης είναι ένας καλός τρόπος να ανακαλύψω νέο κοινό για τη δουλειά μου. Είμαι ευγνώμων στο Σαρδάμ για αυτή την ευκαιρία.

Διαιρεμένο νησί

Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για το νέο σου βιβλίο «Διαιρεμένο νησί»;

Το 2005 ξεκίνησα το πρώτο μου πρότζεκτ, ένα μυθιστόρημα. Δουλεύω πάνω σε αυτό το βιβλίο εδώ και δέκα χρόνια με μέντορά μου τον φημισμένο Ελληνοαυστραλό συγγραφέα Χρίστο Τσιόλκα. Έχω κερδίσει επίσης κάποια βραβεία για το πρότζεκτ, από το Wheeler Centre and Chantilly Arts στη Μελβούρνη. Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται στην Κύπρο και τη Μελβούρνη και εξερευνά το πώς η ανατροφή μας επηρεάζει πώς και ποιον αγαπούμε.

Μέρος του ταξιδιού μου στην Κύπρο, αυτή τη φορά, ήταν αφιερωμένο στην ολοκλήρωση του βιβλίου. Το ολοκλήρωσα στο χωριό της γιαγιάς μου, στον Κάμπο, χωριό το οποίο αναφέρεται στο βιβλίο. Η γιαγιά μου ήταν επίσης ποιήτρια και συγγραφέας. Τώρα είναι 94 χρονών οπόταν ήταν πολύ σημαντικό να ολοκληρώσω το βιβλίο μου εδώ μαζί της. Ανυπομονώ να μοιραστώ την ιστορία μου με την Κύπρο και την Αυστραλία στο μέλλον.

 

 

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Τέχνη και γεωπολιτική

Στη νέα έκθεση του NiMAC [Δημοτικό Κέντρο Τεχνών Λευκωσίας, Συνεργασία: Ίδρυμα Πιερίδη] δέκα καλλιτέχνες ...

Η ποίηση του σινεμά

Συνέντευξη στον Λουκιανό Λυρίτσα/Φωτογραφία Παύλος Βρυωνίδης Η Αλεξία Ρόιτερ και ο Ιωακείμ Μυλωνάς, καλλιτεχνικοί ...

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Με φωτοστέφανο τις πρώτες συννεφιές»

Κείμενο | Φωτογραφίες: Δένα Αναξαγόρου-Τουμαζή «Με φωτοστέφανο τις πρώτες συννεφιές, ο άγιος Σεπτέμβρης ερχόταν κι ...

Όταν η ψυχική ασχήμια σκεπάζεται από την ανθρώπινη μορφή

“Ο κάλλιστος και δοκιμώτατος των συγχρόνων Ελλήνων λογογράφων” χαρακτηρίζεται ο Εμμανουήλ Ροΐδης σε δημοσίευμα ...

Ελένη Μποζά: “Αυτές είναι οι σημαντικές στιγμές για να κάνεις θέατρο”

Συνέντευξη στη Μερόπη Μωυσέως Η Ελένη Μποζά πέρασε δύο μήνες στην Κύπρο σκηνοθετώντας την ...

«The Inconsolable clock» της Άντρεας Δημητρίου

Η ποιητική συλλογή της κυπριακής καταγωγής Ελληνοαυστραλέζας ποιήτριας Άντρεας Δημητρίου, The Inconsolable clock, θα ...

X