Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο

Λένα Διβάνη – Εκδόσεις Καστανιώτη

 Διάβαζα πάντα τη στήλη της στο περιοδικό «Elle»… Σε ένα άρθρο της αφηγείτο ότι όταν ήταν μικρή νόμιζε ότι η ομορφιά ήταν το κλειδί για να ξεκινήσει η ζωή της και έλουζε τα μαλλιά της με χαμομήλι και ξάπλωνε στον ήλιο για να ξανθύνουν. Στη συνέχεια, αποφάσισε ότι το μυαλό ήταν το κλειδί για να ξεκινήσει η ζωή της και αφιερώθηκε στο διάβασμα και τις σπουδές της με πάθος. Έπειτα, πίστεψε ότι ο έρωτας ήταν το κλειδί – κι όμως, αυτό που κατάλαβε στο τέλος ήταν ότι η ζωή έχει ήδη ξεκινήσει, είναι εδώ, και είναι καιρός να αρχίσει να τη ζει.

Για κάποιο λόγο εκείνο το άρθρο χτύπησε ευαίσθητη χορδή και ήξερα ότι είναι ένας άνθρωπος που κάτι έχει να μου πει. Τη γνώρισα ως λογοτέχνη πολύ αργότερα, μέσα στις σελίδες του βιβλίου της «Τι θα γίνω άμα δεν μεγαλώσω…» και τώρα μου δόθηκε η ευκαιρία να τη γνωρίσω ως πεζοπόρο και ορειβάτισσα των κορυφών του κόσμου.

Είναι από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της νέας γενιάς, έχει το προνόμιο να ανήκει στους ευπώλητους και ποιοτικούς ταυτόχρονα, ενώ καταφέρνει κάθε φορά να με ταξιδέψει μέσα από τα βιβλία της στον κόσμο της πραγματικότητας, σε καταστάσεις αληθινές, κάποιες από τις οποίες λειτουργούν και ως “διαφωτιστικές”. Γιατί το λέω αυτό: Πριν μερικές δεκαετίες(!), μαθήτρια στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, μια συμμαθήτριά μου κυκλοφορούσε με ένα στρογγυλό ασπρο-μαυρο-κόκκινο αυτοκόλλητο που έγραφε: “Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα”. Άσχετη από πολιτικά τότε, ασχετότερη σήμερα, δεν ήξερα ποιος το έγραψε και γιατί! Πέρασαν τα χρόνια… κάποτε το θυμόμουν… διαβάζοντας όμως το χρονογράφημα της Διβάνη «Αγάπη μου συρρίκνωσα την Ελλάδα», επιτέλους βρήκα τη λύση… και θυμάμαι εκείνο το e-mail που μου έστειλε: “Σ‘ ευχαριστώ πολύ και ελπίζω να τον πιούμε κάποτε αυτόν τον καφέ, Αίγλη μου. Μέχρι τότε το σύνθημά μας θα είναι Πρώτες στα Μαθήματα, Πρώτες στους Αγώνες.”

Λένα Διβάνη: Κυκλοφορεί στην Αθήνα με τρόλεϊ, είναι ακαδημαϊκός, διδάσκει ιστορία σε φοιτητές, είναι ερευνήτρια, αλλά παράλληλα είναι μία από τις σπουδαιότερες συγγραφείς μας. Κινείται ανάμεσά μας και συνθέτει με σπιρτάδα και μπρίο το παζλ της Ελλάδας, την εποχή που έπαιρνε την κατηφόρα ανηφορίζοντας, μέσα από τις σημειώσεις μιας… πτωχευμένης.

Χρησιμοποιώντας όλες τις πιο πάνω ιδιότητές της, καταφέρνει να μας μπάσει μέσα στις ιστορίες της σαν πρωταγωνιστές:

[…] Όταν τελειώσεις σχολείο και πανεπιστήμιο, φίλε αναγνώστη, ένας τρόπος υπάρχει να συνεχίσεις την εκπαίδευσή σου: να ξεβολευτείς. Να αφήσεις τον καναπέ και να αρπάξεις σακίδιο, μποτάκια και διαβατήριο. Να αγαπήσεις τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις άγνωστες λέξεις, τον ύπνο σε σκηνή, τις παράξενες φάτσες, τις αναπάντεχες συναντήσεις. Να φτάσεις στην εκρηκτική Βενεζουέλα του ετοιμοθάνατου Τσάβες, στη σέξι Κούβα όπου όλα αλλάζουν εκτός από τη λατρεία του Τσε, στην προβιομηχανική Αιθιοπία των κομμένων κλειτορίδων, στο Βιετνάμ όπου ο σκύλος είναι σπουδαίος μεζές, στη Γη του Πυρός όπου ο Δαρβίνος εμπνεύστηκε τη θεωρία του, στη Νέα Ζηλανδία των Μαορί όπου το νερό τρέχει ανάποδα, για να δεις τον κόσμο ανάποδα: όχι μόνο πόλεις, που είναι σκέτη βιτρίνα – για να δεις όλη την αλήθεια, πρέπει να πας και στα χωριά και στα βουνά. Μην τρομάζεις, δεν χρειάζεται να είσαι αθληταράς.

Όποιος θέλει να ανεβεί ανεβαίνει», γράφει στο τελευταίο βιβλίο της η Λένα Διβάνη.

Και συνεχίζει «[…] Εγώ το πρωτόκανα πριν από δεκαέξι χρόνια – θα δεις πώς και γιατί. Αποφάσισα λοιπόν να κλείσω σ’ ένα βιβλίο τις πιο αστείες, μαύρες, απροσδόκητες ιστορίες που με συνάντησαν όσο περπατούσα στα βουνά και στις πόλεις του κόσμου. Είπα να σου διηγηθώ τι έπαθα και τι έμαθα, μήπως την επόμενη φορά έρθεις κι εσύ».

Το βιβλίο γράφτηκε αρκετά χρόνια μετά τα ταξίδια, ακριβώς επειδή η αποστασιοποίηση βοήθησε στο να βγει αυτό το καλογραμμένο απόσταγμα ταξιδιωτικών εμπειριών, η γλώσσα του βιβλίου είναι ρέουσα, ευκολοανάγνωστη, χωρίς όμως καμία έκπτωση στη λογοτεχνικότητα, η αφήγηση τριτοπρόσωπη. Με τη φράση «Φίλε αναγνώστη», η συγγραφέας δημιουργεί οικειότητα και θέληση, ακόμα και στον πιο οκνηρό και καλοκαθισμένο στον καναπέ αναγνώστη, να ακολουθήσει το οδοιπορικό της ανά τον κόσμο, αν και η συγκεκριμένη προσφώνηση χρησιμοποιείται περισσότερο με στόχο τη χιουμοριστική διάθεση ή, ενίοτε, την ελάφρυνση του κλίματος. Στόχος της, όπως αποκαλύπτει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι να μας ξεσηκώσει, να μας μάθει να ξεβολευόμαστε, να μάθουμε να κοιτάζουμε πέρα από τη βιτρίνα των τουριστικών ταξιδιών και να διεισδύουμε σε μέρη, αλλά και ψυχές. Είναι σίγουρο ότι σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει και μόνο που μας βάζει στη διαδικασία της σκέψης και της επιλογής.

Φέτος συναντηθήκαμε στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Τα είπαμε στο πόδι, δεν ήπιαμε εκείνο τον καφέ, αλλά κάτι μου λέει ότι σύντομα θα τα πούμε από κοντά!

 

 

You May Also Like

Με της Σκιάθου το μπλε…

«Όμορφη είναι η Σκιάθος του Θεού. Μα η Σκιάθος του Παπαδιαμάντη μού φαίνεται ωραιότερη», ...

«Σαλιγκάρι και Φεγγάρι»: ποιητική συλλογή για παιδιά από τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη

Την πρώτη του ποιητική συλλογή για παιδιά, με τίτλο «Σαλιγκάρι και Φεγγάρι», κυκλοφόρησε ο ...

3ο Φεστιβάλ Αφήγησης Κύπρου

Το Κέντρο Λόγου και Τεχνών Τεχνοδρομιο προκηρύσσει το 3ο Φεστιβάλ Αφήγησης Κύπρου και καλεί ...

2o Διεθνές Poetry Slam

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της διοργάνωσης του 1ου Διεθνούς Poetry Slam στη Λευκωσία το ...

Έξι βιβλία που θα αλλάξουν τη ζωή σου

Τα παρακάτω βιβλία αυτοβελτίωσης μπορούν σε κάνουν να δεις τα πράγματα αλλιώς. Να αλλάξεις ...

«Bήματα στην Άμμο και άλλα Ποιήματα του Λευτέρη Γιαννίδη»

Oι εκδόσεις Eν Tύποις, το Eρευνητικό Kέντρο Nεοελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Kύπρου και η οικογένεια ...

X