Το “Press” μιλά για τη φάρα που θες και δεν θες να γνωρίσεις, τους δημοσιογράφους

Δύσκολο πράγμα να αναφέρεσαι σε σειρές που έχουν σχέση με τη δημοσιογραφία, όπως η τελευταία μίνι σειρά “Press” του BBC. Κυρίως, γιατί ξέρεις ως δημοσιογράφος πως το παιχνίδι δεν παίζεται έτσι ακριβώς όπως το βλέπεις στις σειρές που έχουν σχέση με τα μέσα ενημέρωσης: Όλοι βαριόμαστε, σιχαινόμαστε με τις συσκέψεις, δεν πάμε σε γκλάμουρους καφετέριες για να δούμε άλλους συναδέλφους αντίπαλων Μέσων, δεν κλείνουμε τη μέρα μας με ένα ποτήρι ουίσκι αγναντεύοντας τον Σηκουάνα (ούτε καν τον Πηδκιά).

Κανείς όμως δεν ξέρει, πλην των ανθρώπων του χώρου, πώς είναι αυτή η έρμη δημοσιογραφία στην Κύπρο, στην Ελλάδα ή σε όποια άλλη χώρα πάρουμε ως παράδειγμα, αφού πρέπει να αποδεικνύεις σε φίλους και γνωστούς πως δεν είσαι ελέφαντας: πως δεν τα παίρνεις, πως δεν σου επιβάλλουν τι να γράφεις, πως μπορείς να διαχωρίσεις τη θέση σου από τη γραμμή της εφημερίδας. Η δημοσιογραφία είναι όλα αυτά που βλέπεις στις σειρές και ταυτόχρονα τίποτα απ’ όλα αυτά.

Και ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι εδώ για να αλλάξουν τον κόσμο. Είναι εδώ για να μεταφέρουν μια είδηση, να πουν δυο πράγματα στο κοινό περισσότερα απ’ όσα ξέρει. Δεν είναι η αποστολή τους η αλήθεια, όπως ουτοπικά παρουσιάστηκε λόγου χάρη στο εξαιρετικό -μόνο από άποψη σπιρτάδας και ερμηνείας- “Newsroom” του HBO. Ούτε είναι πάντα η μάχη της ηθικής ανηθικότητας, όπως παρουσιάζεται και στο “Press”.

Αν το μεταφέρουμε στην Κύπρο, στο “Press” θα ήταν ο Άριστος Μιχαηλίδης του “Φιλελευθέρου” και ο Κώστας Κωνσταντίνου του “Πολίτη”. Δεν θα συναντηθούν ποτέ. Δεν θα συμφωνήσουν ποτέ. Θα συνυπάρχουν όμως για πάντα σε έναν κόσμο στον οποίο, όπως και στην πραγματική ζωή, οφείλεις να επιλέξεις τη μεριά που θες να ακολουθήσεις.

Αν κάνει κάτι καλά η σειρά του BBC είναι η πραγματική μάχη, το κυνήγι της είδησης και το άγχος γύρω από αυτήν. Έστω και αν μιλάμε για το κυνήγι μέσα από τις πιο τυπικές διασκέψεις Τύπου ή ακόμη και από τις πιο μπουρδολογικές και από καφενείο συνεδριάσεις της Βουλής.

Τεχνηέντως στο “Press” παρακολουθούμε την αρχετυπική σύγκρουση ακεραιότητας – διαφθοράς που ζούμε όλη στην καθημερινότητά μας (π.χ. να πάρω τηλ. τον τάδε για να βάλω το παιδί μου στο Δημόσιο), αλλά γίνεται πιο ελκυστική όταν τη βλέπεις μέσα από τα μάτια δύο αντίπαλων Μέσων: Από τη μια η σκανδαλοθηρική “Post”, η οποία παρουσιάζει την είδηση χωρίς φραγμούς, και από την άλλη η “Herald”, ιδεαλιστική και αφοσιωμένη στο ρεπορτάζ. Σαν να λέμε δηλαδή “Guardian” και “Sun” αν είμαστε στη Βρετανία, “Τα Νέα” και “Εφημερίδα των Συντακτών” αν είμαστε στην Ελλάδα, “Πολίτης” και “Φιλελεύθερος” αν είμαστε στην Κύπρο. Φυσικά, σε Ελλάδα και Κύπρο η μάχη είναι περισσότερο συγκρουσιακά πολιτική για δεξιούς και αριστερούς, για “όχι” και “ναι”, αν όχι ακόμη και πατριωτική.

Στο “Press” δεν περιορίζονται στη μάχη του καλού με το κακό, αφού η μάχη δεν ήταν ποτέ τόσο απλή. Ακόμη και οι πιο κίτρινοι δημοσιογράφοι έχουν στιγμές ηθικής διαύγειας, ακόμη και οι πιο ηθικοί έχουν στιγμές της απόλυτης κατάπτωσης και σκύβουν το κεφάλι για χάρη της ιντριγκαδόρικης είδησης. Άλλοτε ρεαλιστικό, άλλοτε όσο πρέπει μυθοπλαστικό, το “Press” στο τέλος της ημέρας είναι μια αλληγορία του post truth πολέμου, των fake news, της προπαγάνδας και των συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα και η αποτύπωση της αλήθειας που ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε το κοινό θέλει να παραδεχτεί: Οι αντιθετικές δυνάμεις στον πραγματικό κόσμο αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοπροσδιορίζονται και, τηρουμένης μιας ισορροπίας, η μία αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη της άλλης.

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Παίξτε με τον χρόνο για χάρη του “Dark”

Αγόρι εξαφανίζεται σε μια μικρή πόλη αλά “Stranger Things”, με το υπερφυσικό στοιχείο να ...

Το θεατρικό παιχνίδι του «The little drummer girl»

Τρία καλά στοιχεία για να σε πείσω για τον τίτλο και να μην φτάσεις ...

Το Alias Grace είναι η σειρά του χειμώνα που πρέπει να δεις

Η αληθινή ιστορία της Grace Marks αποτέλεσε βάση για το ιστορικό μυθιστόρημα «Alias Grace» ...

Wayne: Το end of the F***ing των ενηλίκων

Είναι ωραίο να εμπνέεσαι από άλλες σειρές και να την πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα. ...

Το “Homecoming” είναι ένα ταξίδι που πρέπει να ζήσεις

Είναι ωραίο να βλέπεις μια σειρά με κακό μάτι επειδή κάποιος από τους συντελεστές ...

Mindhunter: Όταν οι μπάτσοι σκέφτονται…

Αν ψάχνετε την κλασική αστυνομική σειρά, τότε σίγουρα αυτό το κείμενο δεν σας αφορά. ...

X