Χίλιες ανάσες

Ιωάννα Καρυστιάνη – Εκδόσεις Καστανιώτη

“Το βιβλίο γράφτηκε με σημειώσεις που είχα από παλιότερα, την περσινή χρονιά που είχαμε μια περιπέτεια υγείας του Παντελή και υποχρεώσεις με τις προβολές της ταινίας ‘Το τελευταίο σημείωμα’ και δεν κατάλαβα καλά-καλά πώς γράφτηκε. Το κοιτώ τυπωμένο και αναρωτιέμαι, είναι δικό μου; Ωστόσο, ένα τυπωμένο βιβλίο δεν θεωρώ ότι είναι κάτι τελειωμένο, ένα μπιμπελό για να το βάλεις στο ράφι και να το τραβήξεις φωτογραφία για το Instagram – έτσι κι αλλιώς είμαι έξω από αυτά τα πράγματα. Και με αυτό το βιβλίο και με τα προηγούμενα η αίσθηση που είχα ήταν ότι φτιάχνω μια βεντάλια για να δροσίζεις το μυαλό που ακόμη ζεματάει”, αποκαλύπτει η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη, σύζυγος του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη.

Μετά από αποχή τριών χρόνων από το γράψιμο, το ολοκαίνουργιο βιβλίο της με τίτλο “Χίλιες ανάσες” μας εξέπληξε ευχάριστα, αφού πρόκειται για ένα αμιγώς κοινωνικό μυθιστόρημα.
Ο καμβάς της ιστορίας είναι τοποθετημένος σε ένα φανταστικό νησί κάπου στο Αιγαίο, στο “ακριτικό” Κουκούτσι, και σε τούτο τον μικρό επινοημένο τόπο θα χωρέσουν ζωές καταπιεσμένες, καταργημένες, γεμάτες ανομολόγητες ενοχές, ανταγωνισμούς, έρωτες εφηβικούς που τελείωσαν τραγικά για να φέρουν σαράντα χρόνια μετά ερωτήματα ακόμη αναπάντητα.

Με αφορμή την εύρεση και την αναγνώριση της σορού του πνιγμένου Στυλιανού Βογιατζή, η συγγραφέας μας συστήνει μία εκ των τριών βασικών πρωταγωνιστριών του βιβλίου, την Πηγή Βογιατζή, μητέρα της Αμαλίας και προσφάτως χήρα. Η Πηγή ως μηχανικός αυτοκινήτων διατηρεί το συνεργείο που κληρονόμησε από τον επίσης μηχανικό πατέρα της.
Τους υπόλοιπους πρωταγωνιστικούς ρόλους μοιράζονται η Πόπη Χράπη, η οποία ασχολείται με τις μεταφράσεις και ζει μεταξύ της Αθήνας και του νησιού καταγωγής της, και η Πέπη Μεϊντάνη, μια χήρα γυναίκα που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον γενέθλιο τόπο της. Η Πόπη είναι μια γυναίκα που βιώνει, θα λέγαμε, μια μικρή κρίση ηλικίας, μια γυναίκα που αποζητεί την επιβεβαίωση μέσα από τις περιπέτειες της μιας βραδιάς με νεότερους ηλικιακά άνδρες.
Η Πηγή, η Πόπη και η Πέπη, ανεξαρτήτως προσωπικών πορειών, άτυχων γάμων, σπουδών, μη σπουδών, ταξιδιών ή ακινησίας, παιδιών ή σόλο ύπαρξης, ξαναβρίσκονται. Ανταμώνουν και πάλι όπως παλιά ως συμμαθήτριες, εξαιτίας του μυστηριώδους θανάτου του Στέλιου, άντρα της Πηγής, στον γενέθλιο τόπο τους. Οι τρεις ηρωίδες της συγγραφέως αναμοχλεύουν μνήμες, ακροβατούν ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν και ταυτόχρονα δείχνουν να προβληματίζονται για θέματα που αφορούν την τροπή που έχει πάρει η ζωή τους τα τελευταία χρόνια.
“[…] Κουμπί, κούτελο, τάφος, βράχος, ασκήσεις για δυνατούς λύτες. Ήταν όντως αινίγματα ή ο άγριος θάνατος την είχε κλονίσει τόσο που έχανε το νόημα του τετέλεσται και το μέτρο των τετελεσμένων;
Άγγιξε το άσπρο πουκάμισο του Στέλιου, άπλυτο από το καλοκαίρι. Μύρισε λαίμαργα τις κιτρινίλες του ιδρώτα του στις μασχάλες, φίλησε τον γιακά σαν να φιλούσε τον λαιμό του.
Εσένα, δεν έχω σκοπό να σε μπουγαδιάσω, ψιθύρισε κι αμέσως μετά κόλλησε στον καθρέφτη.

Λαχταρούσε να βρει κατάφατσα εκεί το πρόσωπο του άντρα της, να δει τα ματόκλαδά του να παίζουν, τις φλέβες του λαιμού να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν ολοζώντανες.
Θα ακουμπούσε τα δάχτυλά της στο κεφάλι του, θα μετρούσε σωστά το πλάτος του μετώπου, την απόσταση από τα φρύδια ώς τις ρίζες των μαλλιών του.
Περίμενε, περίμενε, στο τζάμι υπήρχε μόνο το σπασμένο μούτρο της και το θολωμένο βλέμμα της.

Αυτή, η Πηγή Βογιατζή, αυτή που διάβαζε τα μάτια των άλλων, καρφώθηκε εκεί για είκοσι λεπτά και δεν μπορούσε να διαβάσει τα δικά της.
Ένιωσε το στήθος και το κεφάλι της να καίνε την ίδια στιγμή που τα πόδια της είχαν ολότελα ξυλιάσει, άλλος άνθρωπος από τη μέση και πάνω, άλλος από τη μέση και κάτω.
Έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε πέντε λέξεις κοφτά. Δεν ξέρω πού να είμαι […]”

Η Καρυστιάνη φτιάχνει ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα με ήρωες που άλλοτε μιλούν και ξεσπούν την πίκρα τους και άλλοτε κρύβουν μέσα τους βασανισμένες πτυχές ζωής που δύσκολα αποκαλύπτουν στους γύρω τους, καλυπτόμενοι πίσω από προσωπεία αδιαφορίας ή παραίτησης. Ένα μυθιστόρημα με περισσότερα επίπεδα από το ένα που δηλώνεται με το ξεκίνημά του, βαρύ από άποψη συναισθημάτων, που έχει και τις φωτεινές στιγμές του, στιγμές αισιόδοξες και ελπιδοφόρες, με μαύρο χιούμορ… τοποθετημένο μέσα στην Ελλάδα της κρίσης, της ανέχειας, της οικονομικής δυσπραγίας, της τραγωδίας των μεταναστών και των προσφύγων, που δεν προβάλλεται σε πρώτο πλάνο, αλλά υπογραμμίζεται πίσω από σχόλια, από τις καταστάσεις των προσώπων, από τα αδιέξοδα που βιώνουν, από επιλογές που με δυσκολία κάνουν.

You May Also Like

Έκπτωση στα βιβλία ποίησης για τη Μέρα Ποίησης

Βιβλία σχετικά με την ποίηση με έκπτωση 50% θα διαθέτει το βιβλιοπωλείο Μoufflon στη ...

Ποιητική βραδιά με πανσέληνο

Μια ποιητική βραδιά με φιλοξενούμενο τον σημαντικό ποιητή Ηλία Γκρη πραγματοποιούν ο Δήμος Αγίου ...

Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ ες γην εναλίαν Κύπρον

Με σκοπό την επαφή συγγραφέων από όλο τον κόσμο και την πρόσβαση του κοινού ...

Ζωή μεθόρια

“Ζωή μεθόρια” Του Θεόδωρου Γρηγοριάδη Εκδόσεις Πατάκη Από το Τμήμα Γραμμάτων, της Διεύθυνσης Εφαρμογής ...

Η ποίηση συναντά τη μουσική

Γεννήθηκε στις 23 του Οκτώβρη το 1925, υπήρξε -και θεωρείται μέχρι σήμερα- ένας από ...

Γραμματική της Φαντασίας

Εισαγωγή στην τέχνη να επινοείς ιστορίες Του Τζάνι Ροντάρι Εκδόσεις Μεταίχμιο Ξέρετε την ιστορία ...

X