Στο Russian doll η Nadia πεθαίνει. Και δεν είναι spoiler

  • Δεν θα γίνει ποτέ μέρος της ποπ κουλτούρας η σειρά “Russian doll”, παρόλο που το επιδιώκει με τον τρόπο που φτιάχτηκε. Και γι’ αυτό υπάρχουν διάφοροι λόγοι που θα εξηγήσουμε στην πορεία. Απαντώ στο ερώτημα στις πρώτες γραμμές, έτσι για να μην γίνουμε ένα με τα sites και μέρος των clickbaits. Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι για να δει κανείς τη σειρά και ο βασικότερος είναι φυσικά η Amy Poehler, η οποία συμμετέχει στην παραγωγή αυτής της σειράς που φτιάχτηκε για να παίζει στο web, αλλά το Netflix την τσίμπησε, αναβαθμίζοντάς την και εντάσσοντάς την στην πλατφόρμα του.

    Η σειρά παρακολουθεί τη ζωή της Nadia, η οποία έχει παγιδευτεί σε μια σουρεαλιστική χρονική λούπα, ζώντας ξανά και ξανά την ημέρα των γενεθλίων της. Η οποία μέρα τυχαίνει να είναι και η μέρα που πέθανε. Άρα, ζει τη χαρά και τον θάνατο ξανά και ξανά, με τη σειρά (όπως υποδεικνύει και ο τίτλος της) να λειτουργεί σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά εκτός γραμμικού χρόνου και κάθε φορά το κέλυφος γίνεται μεγαλύτερο και περιλαμβάνει όλο και περισσότερες λύσεις αλλά και περισσότερα αδιέξοδα. Για να σπάσει αυτή τη λούπα θα πρέπει όμως πρώτα να καταφέρει τους κανόνες του… παιχνιδιού, αφού άλλωστε και η ίδια η πρωταγωνίστρια είναι σχεδιάστρια video game.

    Επειδή το εύρημα με τη χρονική λούπα δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά, η ομάδα της σειράς προσπαθεί να προσεγγίσει το όλο ζήτημα με δημιουργική διάθεση. Άλλοτε τα καταφέρνει μια χαρά. Όπως οι καταγραφές της σύγχρονης Νέας Υόρκης και δη εκείνων των περιοχών που είναι πιο ψαγμένες, που έχουν την ελευθερία της δημιουργίας ή αυτό που ονομάζουμε σήμερα ποπ κουλτούρα. Ή ακόμη και τη σκωπτική διάθεση με την οποία βλέπει τα στερεότυπα τα οποία η ηρωίδα, ως μια νέα, ανέμελη γυναίκα που έχει τα θεματάκια της με τους εθισμούς απορρίπτει συλλήβδην.
    Εκεί που υστερεί η σειρά είναι στην ίδια την ηρωίδα και στον τρόπο που στήθηκε, αφού το όλο κομμάτι μοιάζει να θέλει να προσεγγίσει την ανεμελιά, τον μποέμ τρόπο ζωής, αλλά όλο το εγχείρημα μοιάζει επιτηδευμένο. Ίσως αυτό να χάθηκε στη μεταφορά της από το web στην τηλεόραση, γιατί έστω και αν μιλάμε για μια επιγραμμική πλατφόρμα που έφερε την επανάσταση δεν παύει να λειτουργεί με τηλεοπτικούς κανόνες. Όπως η σταθερή διάρκεια και ο αριθμός επεισοδίων που βάζουν τη σειρά σε χρονικά πλαίσια, ενώ το ίδιο της το θέμα τα απορρίπτει.

     

    • Μιχάλης Σταύρου

      Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

    You May Also Like

    Μα τι στο καλό γίνεται με το La Casa de Papel;

    Στην Ισπανία πήγε άκλαυτη, το Netflix όμως κατάφερε να την αναστήσει. Είναι όντως τόσο ...

    Το Modern love είναι μια ταμάμ ρομαντική βλακειούλα

    Όλοι αντιγράφουμε… τεχνηέντως στήλες, όλοι προσπαθούμε να κάνουμε μία διαφορετική ιστορία. Σημασία έχει να ...

    The Act: Όχι δεν είναι… μαμά!

    Για αυτή τη σειρά θα γράφαμε την περασμένη εβδομάδα. Ωστόσο ήταν η μέρα της ...

    Το “Loudest Voice” σου εξηγεί γιατί κυβερνά ο Τραμπ

    Βετεράνος των ΜΜΕ, άνθρωπος με επιρροή, ο Ρεπουμπλικάνος Ρότζερ Έιλς ίδρυσε το τηλεοπτικό δίκτυο ...

    Η άλλη Αμερική, μέσα από το Little America

    Την ίδια στιγμή που το Netflix μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του σε ...

    Το Alias Grace είναι η σειρά του χειμώνα που πρέπει να δεις

    Η αληθινή ιστορία της Grace Marks αποτέλεσε βάση για το ιστορικό μυθιστόρημα «Alias Grace» ...

    X