Στο Russian doll η Nadia πεθαίνει. Και δεν είναι spoiler

  • Δεν θα γίνει ποτέ μέρος της ποπ κουλτούρας η σειρά “Russian doll”, παρόλο που το επιδιώκει με τον τρόπο που φτιάχτηκε. Και γι’ αυτό υπάρχουν διάφοροι λόγοι που θα εξηγήσουμε στην πορεία. Απαντώ στο ερώτημα στις πρώτες γραμμές, έτσι για να μην γίνουμε ένα με τα sites και μέρος των clickbaits. Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι για να δει κανείς τη σειρά και ο βασικότερος είναι φυσικά η Amy Poehler, η οποία συμμετέχει στην παραγωγή αυτής της σειράς που φτιάχτηκε για να παίζει στο web, αλλά το Netflix την τσίμπησε, αναβαθμίζοντάς την και εντάσσοντάς την στην πλατφόρμα του.

    Η σειρά παρακολουθεί τη ζωή της Nadia, η οποία έχει παγιδευτεί σε μια σουρεαλιστική χρονική λούπα, ζώντας ξανά και ξανά την ημέρα των γενεθλίων της. Η οποία μέρα τυχαίνει να είναι και η μέρα που πέθανε. Άρα, ζει τη χαρά και τον θάνατο ξανά και ξανά, με τη σειρά (όπως υποδεικνύει και ο τίτλος της) να λειτουργεί σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά εκτός γραμμικού χρόνου και κάθε φορά το κέλυφος γίνεται μεγαλύτερο και περιλαμβάνει όλο και περισσότερες λύσεις αλλά και περισσότερα αδιέξοδα. Για να σπάσει αυτή τη λούπα θα πρέπει όμως πρώτα να καταφέρει τους κανόνες του… παιχνιδιού, αφού άλλωστε και η ίδια η πρωταγωνίστρια είναι σχεδιάστρια video game.

    Επειδή το εύρημα με τη χρονική λούπα δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά, η ομάδα της σειράς προσπαθεί να προσεγγίσει το όλο ζήτημα με δημιουργική διάθεση. Άλλοτε τα καταφέρνει μια χαρά. Όπως οι καταγραφές της σύγχρονης Νέας Υόρκης και δη εκείνων των περιοχών που είναι πιο ψαγμένες, που έχουν την ελευθερία της δημιουργίας ή αυτό που ονομάζουμε σήμερα ποπ κουλτούρα. Ή ακόμη και τη σκωπτική διάθεση με την οποία βλέπει τα στερεότυπα τα οποία η ηρωίδα, ως μια νέα, ανέμελη γυναίκα που έχει τα θεματάκια της με τους εθισμούς απορρίπτει συλλήβδην.
    Εκεί που υστερεί η σειρά είναι στην ίδια την ηρωίδα και στον τρόπο που στήθηκε, αφού το όλο κομμάτι μοιάζει να θέλει να προσεγγίσει την ανεμελιά, τον μποέμ τρόπο ζωής, αλλά όλο το εγχείρημα μοιάζει επιτηδευμένο. Ίσως αυτό να χάθηκε στη μεταφορά της από το web στην τηλεόραση, γιατί έστω και αν μιλάμε για μια επιγραμμική πλατφόρμα που έφερε την επανάσταση δεν παύει να λειτουργεί με τηλεοπτικούς κανόνες. Όπως η σταθερή διάρκεια και ο αριθμός επεισοδίων που βάζουν τη σειρά σε χρονικά πλαίσια, ενώ το ίδιο της το θέμα τα απορρίπτει.

     

    • Μιχάλης Σταύρου

      Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

    You May Also Like

    Condor: Όταν η θεωρία συνωμοσίας γίνεται εβδομαδιαία απόλαυση

    Ζώντας στην πολιτική παράνοια του Τραμπ, στην εποχή που η τεχνολογία αναπτύσσεται και τα ...

    We are the wave: Επανάσταση χωρίς κινητά;

    Μία ομάδα μαθητών αποφασίζει να παλέψει για ένα καλύτερο μέλλον, καταπολεμώντας την αδικία και ...

    Στο Ramy το “μαύρη κωμωδία” είναι ρατσιστικό

    “Να βρεις μια γυναίκα δική μας, όχι από αυτές τις λευκές”, προτρέπουν οι φίλου ...

    Το θεατρικό παιχνίδι του «The little drummer girl»

    Τρία καλά στοιχεία για να σε πείσω για τον τίτλο και να μην φτάσεις ...

    Chernobyl: Η πραγματικότητα που σε σοκάρει

    Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που συζητείται τόσο έντονα το “Chernobyl” τον τελευταίο καιρό. Και ...

    Το Alias Grace είναι η σειρά του χειμώνα που πρέπει να δεις

    Η αληθινή ιστορία της Grace Marks αποτέλεσε βάση για το ιστορικό μυθιστόρημα «Alias Grace» ...

    X