Στο Russian doll η Nadia πεθαίνει. Και δεν είναι spoiler

  • Δεν θα γίνει ποτέ μέρος της ποπ κουλτούρας η σειρά “Russian doll”, παρόλο που το επιδιώκει με τον τρόπο που φτιάχτηκε. Και γι’ αυτό υπάρχουν διάφοροι λόγοι που θα εξηγήσουμε στην πορεία. Απαντώ στο ερώτημα στις πρώτες γραμμές, έτσι για να μην γίνουμε ένα με τα sites και μέρος των clickbaits. Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι για να δει κανείς τη σειρά και ο βασικότερος είναι φυσικά η Amy Poehler, η οποία συμμετέχει στην παραγωγή αυτής της σειράς που φτιάχτηκε για να παίζει στο web, αλλά το Netflix την τσίμπησε, αναβαθμίζοντάς την και εντάσσοντάς την στην πλατφόρμα του.

    Η σειρά παρακολουθεί τη ζωή της Nadia, η οποία έχει παγιδευτεί σε μια σουρεαλιστική χρονική λούπα, ζώντας ξανά και ξανά την ημέρα των γενεθλίων της. Η οποία μέρα τυχαίνει να είναι και η μέρα που πέθανε. Άρα, ζει τη χαρά και τον θάνατο ξανά και ξανά, με τη σειρά (όπως υποδεικνύει και ο τίτλος της) να λειτουργεί σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά εκτός γραμμικού χρόνου και κάθε φορά το κέλυφος γίνεται μεγαλύτερο και περιλαμβάνει όλο και περισσότερες λύσεις αλλά και περισσότερα αδιέξοδα. Για να σπάσει αυτή τη λούπα θα πρέπει όμως πρώτα να καταφέρει τους κανόνες του… παιχνιδιού, αφού άλλωστε και η ίδια η πρωταγωνίστρια είναι σχεδιάστρια video game.

    Επειδή το εύρημα με τη χρονική λούπα δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά, η ομάδα της σειράς προσπαθεί να προσεγγίσει το όλο ζήτημα με δημιουργική διάθεση. Άλλοτε τα καταφέρνει μια χαρά. Όπως οι καταγραφές της σύγχρονης Νέας Υόρκης και δη εκείνων των περιοχών που είναι πιο ψαγμένες, που έχουν την ελευθερία της δημιουργίας ή αυτό που ονομάζουμε σήμερα ποπ κουλτούρα. Ή ακόμη και τη σκωπτική διάθεση με την οποία βλέπει τα στερεότυπα τα οποία η ηρωίδα, ως μια νέα, ανέμελη γυναίκα που έχει τα θεματάκια της με τους εθισμούς απορρίπτει συλλήβδην.
    Εκεί που υστερεί η σειρά είναι στην ίδια την ηρωίδα και στον τρόπο που στήθηκε, αφού το όλο κομμάτι μοιάζει να θέλει να προσεγγίσει την ανεμελιά, τον μποέμ τρόπο ζωής, αλλά όλο το εγχείρημα μοιάζει επιτηδευμένο. Ίσως αυτό να χάθηκε στη μεταφορά της από το web στην τηλεόραση, γιατί έστω και αν μιλάμε για μια επιγραμμική πλατφόρμα που έφερε την επανάσταση δεν παύει να λειτουργεί με τηλεοπτικούς κανόνες. Όπως η σταθερή διάρκεια και ο αριθμός επεισοδίων που βάζουν τη σειρά σε χρονικά πλαίσια, ενώ το ίδιο της το θέμα τα απορρίπτει.

     

    • Μιχάλης Σταύρου

      Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

    You May Also Like

    Patrick Melrose: Ο Cumberbatch δίνει παράσταση

    “Τα παράθυρα είναι άχρηστα, αν δεν μπορείς να πηδήξεις από αυτά”. Με αυτή την ...

    Το Good omens είναι μια διαολεμένη σειρά που δεν θα άντεχε ο Μόρφου

    Και καλά, αυτός ο Θεός γιατί δεν έβαλε πιο ψηλά εκείνο το δέντρο; Δεν ...

    Το Stath lets flats είναι μια καλτ σειρά με έναν Κύπριο

    Έπειτα από μια επαγγελματική αστοχία, ο Ελληνοκύπριος μεσίτης Σταθ πασχίζει να εντυπωσιάσει τον εργοδότη-πατέρα ...

    The Tick: Ο υπερήρωας της… καθημερινότητας

    Αφού γνωρίσαμε όλους τους άλλους υπερήρωες, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και έναν ο ...

    To ΒΗ902010 δεν είναι αυτό που νομίζετε

    Είναι ξεκάθαρο πως με το κείμενο αυτό προδίδεται η ηλικία του γράφοντος. Ναι, ήμασταν ...

    Το Όνομα του Ρόδου έγινε σειρά που αξίζει να τσεκάρεις

    Ένας φραγκισκανός μοναχός του 14ου αιώνα διερευνά μια σειρά από τρομερές δολοφονίες σε ένα ...

    X