PERFORMANCE 3

  • Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση, η Κατερίνα Λούρα έρχεται μέσα από την τρίτη εκδοχή της “Performance” να παίξει και να αφηγηθεί ρόλους, αναζητώντας μέσα από αυτούς την “πραγματική” της ταυτότητα


    Σκηνοθεσία/ερμηνεία: Κατερίνα Λούρα

    Η «Performance» της Κατερίνας Λούρα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας διαρκούς εργασίας σε εξέλιξη, ενός work in progress. Μιας εμπνευσμένης εργασίας που έκανε τα πρώτα της βήματα, μαζί με τη δημιουργό της, το 2004 στο Θεατράκι του ΡΙΚ, για να φτάσει στο απόγειό της την επόμενη χρονιά στη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ και με διακρίσεις σε διάφορα φεστιβάλ. Δεκαπέντε χρόνια μετά, και ενώ η Κατερίνα Λούρα, ταγμένη φανατικά στο θέατρο, έχει ήδη χαράξει μια πορεία δημιουργική και παραγωγική, έρχεται μέσα από την τρίτη εκδοχή της «Performance» να παίξει και να αφηγηθεί ρόλους, αναζητώντας μέσα από αυτούς την «πραγματική» της ταυτότητα. Και, ίσως, τελικά, να διαπιστώσει ότι θραύσματα της ύπαρξής μας υπάρχουν λίγο πολύ σε όλους τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε. Είτε στη σκηνή, είτε στη ζωή.

    Ρόλοι διάσπαρτοι σε χώρο και χρόνο, ηρωίδες που φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, βρίσκουν στο πρόσωπο, τον λόγο και το σώμα της Κατερίνας Λούρα μια συνοχή και μια διακειμενικότητα, δίνοντας την εντύπωση ότι αποτελούν εκφάνσεις του ίδιου προσώπου. Σημείο εκκίνησης, ο άναρθρος Κάσπαρ του Πέτερ Χάντκε ο οποίος αγωνίζεται να αρθρώσει και να νοηματοδοτήσει τις λέξεις και τον κόσμο, μέχρι που οι κοινωνικοί μηχανισμοί αρχίζουν να του επιβάλλουν πώς να μιλά και, κυρίως, πώς να σκέφτεται. Ο Κάσπαρ μεταμορφώνεται στην απελπισμένη Ηλέκτρα που δείχνει όλη της την αγάπη για τον κυνηγημένο από τις Ερινύες μητροκτόνο Ορέστη και όλο της το μένος προς την ωραιοπαθή Ελένη, την αιτία των δεινών των Ελλήνων. Η Ηλέκτρα γίνεται το «υλικό» της Μήδειας που, στο αποκορύφωμα μιας εντυπωσιακής, συγκινητικής αφήγησης σε αρχαίο ελληνικό λόγο, συνθλίβει τα παιδιά της. Μια μεγάλη στάση στη χώρα της Ιουλιέτας και του Ρομέο, όπου οι δύο ερωτευμένοι νέοι απεκδύονται τα σαιξπηρικά τους κοστούμια και υπάρχουν έξω από τον χώρο και τον χρόνο, ως μνήμη: η ερωτευμένη Ιουλιέτα, η αναμονή, η αμηχανία της πρώτης νύχτας («μίλα, γιατί δε μιλάς;»), ο αποχωρισμός, η επιθυμία του θεατή για ένα άλλο τέλος και η αναπόδραστη έκβαση του έργου: ο θάνατος. Η οργή της Αντιγόνης ως σύμβολο αντίστασης σε κάθε τι που μας επιβάλλεται επειδή «έτσι το θέλησαν οι άρχοντες» μεταμορφώνεται στην ηδυπαθή Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ που καίγεται από τον ανεκπλήρωτο πόθο και, εν τέλει, φιλάει τα χείλη του Γιοχανάν στο άψυχο κεφάλι του, για να καταλήξει στην ώριμη, σοφή πια και με απόλυτη αυτογνωσία «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου. Το ταξίδι αρχίζει όπως τελειώνει: με τον Κάσπαρ να προσπαθεί να αρθρώσει τον ίδιο λόγο από την αρχή.

    Η Κατερίνα Λούρα, με αφοπλιστική και ανεπιτήδευτη άνεση μπαίνει και βγαίνει από τον «τόπο» του κάθε χαρακτήρα, ενώ κινείται ασταμάτητα ανάμεσα στον θεατρικό και τον πραγματικό χρόνο: ερμηνεύει ρόλους, αφηγείται ιστορίες, σχολιάζει ή εξηγεί το κείμενο, αυτοσχολιάζεται, αυτοσαρκάζεται, απευθύνεται στο κοινό πότε ως ρόλος και πότε ως Κατερίνα. Γλυκιά, συγκινητική, ρομαντική, αστεία, αφελής, οργισμένη, εκρηκτική, αποδομεί τον κάθε χαρακτήρα για να τον αναδομήσει από την αρχή μέσα από μια αυτοβιογραφική ερμηνεία, η οποία καλεί τον θεατή σε μια διαρκή διαδικασία αφύπνισης και συμμετοχής, είτε επειδή αναγκάζεται να αναγνωρίσει, να συνδέσει και να ερμηνεύσει τα έργα, είτε επειδή γίνεται αποδέκτης ερωτημάτων που τον βγάζουν από τη θεατρική σύμβαση και τον τοποθετούν στον πραγματικό χωροχρόνο. Σε έναν μικρό σκηνικό χώρο, με ελάχιστα, λιτά, σχεδόν ευτελή, σκηνικά αντικείμενα, τα οποία λειτουργούν συμβολικά (μια σκάλα για μπαλκόνι, ένα καρπούζι για κεφάλι, ένας κουβάς με νερό ως σημείο κάθαρσης), με φθαρμένα, μισοφορεμένα κοστούμια και την πρωταγωνιστική συμβολή του φωτισμού και της μουσικής που συχνά σχολιάζουν, υποβάλλουν ή επιβάλλουν ερμηνείες, δημιουργείται ένα πεδίο πολλαπλών μεταμορφώσεων όπου, έστω και για λίγο, η κάθε ηρωίδα έρχεται να αρθρώσει τον λόγο της και να υπάρξει στο σήμερα. Αν και η θεατρική αυτή φόρμα (κειμενικά και σκηνικά), αναμφισβήτητα πειραματική και πρωτότυπη προ δεκαπενταετίας, δείχνει τα σημάδια του χρόνου, η υποκριτική ωριμότητα της Κατερίνας Λούρα και ο απόλυτος έλεγχος της έκφρασης και του ρευστού, εύπλαστου σώματός της, το οποίο γίνεται δοχείο πειραματισμού έτοιμο να εκτεθεί στο κοινό ανανεώνει την παράσταση και την επικαιροποιεί, επιβεβαιώνοντας ότι η «Performance» δεν έχει κλείσει τον κύκλο της. Παραμένει, ακόμη, μια «ανοιχτή ακρόαση».

    • Μαρία Χαμάλη

      Η Μαρία Χαμάλη είναι φιλόλογος και κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού διπλώματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

    You May Also Like

    ΕΞΩΣΤΗΣ | Κασσάνδρα

    Μουσική: Michael Jarrell Σκηνοθεσία: Herve Loichemol Μουσική διεύθυνση: Jean Deroyer Στον ρόλο της Κασσάνδρας ...

    Dark Vanilla Jungle

    Συγγραφέας: Philip Ridley Μετάφραση / διασκευή / σκηνοθεσία: Εβίτα Ιωάννου Δραματουργια/Καλλιτεχνικη Επιμελεια: Φωτεινη Μιχαηλιδου ...

    Οι Κονδυλοφόροι του Μαρκήσιου ντε Σαντ

    Συγγραφέας: Doug Wright Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Ανδρέας Αραούζος Σκηνικά/κοστούμια: Έλενα Κατσούρη Μουσική/ήχος: Γιώργος Κολιάς Σχεδιασμός φωτισμού: ...

    Αγαμέμνων

    Σκηνοθεσία / φωτισμοί: Κωνσταντίνος Χατζής Αποσπάσματα μετάφρασης: Κ.Χ. Μύρης Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουμεντάκης Σκηνική ...

    Ο γιος της Αμαζόνας

    Μετάφραση/διασκευή/σκηνοθεσία: Ανδρέας Αραούζος Κίνηση/χορογραφία: Φώτης Νικολάου Μουσική σύνθεση/μουσικός επί σκηνής: Σταύρος Μακρής Σχεδιασμός φωτισμού: ...

    RELIC

    Σκηνοθεσία, χορογραφία, ερμηνεία: Ευριπίδης Λασκαρίδης Κοστούμι: Άγγελος Μέντης Ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Μιχόπουλος, Νίκος Κόλλιας ...

    X