Wayne: Το end of the F***ing των ενηλίκων

Είναι ωραίο να εμπνέεσαι από άλλες σειρές και να την πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα. Αυτό κάνει το «Wayne», η νεανική παραγωγή του YouTube Premium (δεν είναι διαθέσιμο ακόμη στην Κύπρο, άρα ξέρετε πού θα την αναζητήστε), η οποία είναι μια πιο ροκ εκδοχή του «The end of the F***ing world».

Και η αλήθεια είναι πως περιμέναμε πολύ νωρίτερα μιμητές εκείνης της συμπαραγωγής του Netflix με το Channel4 σειράς, η οποία έφερε τη νεανική, αλλιώτικη, μάλλον γιουτιουμπίστικη τρέλα στο κοινό της τηλεόρασης. Με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο, ο οποίος αντανακλούσε την αρνητικότητα των πρωταγωνιστών της, το «The end» μας έμαθε πως οι νέοι δεν είναι αμέτοχοι, απλώς ανακαλύπτουν τον κόσμο και έχουν ακόμη πολλά να μάθουν για το ταξίδι της αυτογνωσίας. Νεανικό, σπιντάτο και σαν μια άλλη σύγχρονη εκδοχή του «Thelma and Louise» κατάφερε να εμπνεύσει ακόμη και τους δημιουργούς του «Deadpool». Μόνο που αυτοί αποφάσισαν να το πάνε ένα βήμα παραπέρα.

Στο «Wayne» τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα, αφού η σειρά είναι λιγότερο εφηβική, περισσότερο αιμοβόρα, πιο σκληρή, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της. Ο Wayne είναι βίαιος, ατίθασος, έχει μια μανία με τους καβγάδες, γουστάρει να προκαλεί, είναι ένας πιο ροκ τύπος. Είναι παράλληλα όμως και ένας βαθιά καταθλιπτικός και ντροπαλός άντρας που κομπλάρει να μιλήσει στην κοπέλα που του αρέσει. Και εδώ, όπως και στο «The end», οι δύο νεαροί ξεκινάνε το δικό τους ταξίδι. Τα πράγματα όμως εδώ είναι πιο σκληρά, είναι πιο ροκ, με τον ήρωα να έχει απρόβλεπτα ξεσπάσματα οργής, τόσο που βλέπεις στα μάτια του εκείνο το ηλίθιο παιδί στο σχολείο το οποίο κάνει τον καμπόσο και θέλεις να του ρίξεις δύο χαστούκια για να συνέλθει. Δεν θα συνέλθει γιατί έχει τα δικά του «θεματάκια» (έναν πατέρα που πέθανε, μια μητέρα που τον εγκατέλειψε, έναν γείτονα που επιμένει να θέλει τα ενοίκια θεωρώντας τον κατώτερο). Ένας νέος που ένιωσε την αδικία, ωστόσο συνδέει την αδικαιολόγητη βία με το ηρωιλίκι, τον ρομπενισμό.

Αν θεωρήσουμε δεδομένο πως στα χαρτιά υπάρχει ακόμη ο διαχωρισμός των εννοιών διασκέδαση και ψυχαγωγία, παρόλο που στις μέρες μας μοιάζουν να έχουν την ίδια σημασία, όπως χρησιμοποιούνται από τη μάζα, τότε το «Wayne» θα εντασσόταν στην πρώτη κατηγορία, αυτήν της διασκέδασης και το «The end of the F***ing world» στη δεύτερη, αυτήν της ψυχαγωγίας. Ειδικά αν, όντως κατά πολλούς, η λέξη διασκέδαση προέρχεται από το σκεδάννυμι που κρύβει μέσα της τον Καιάδα. Γιατί οι πράξεις του ήρωα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν σε καμία περίπτωση και έτσι η σειρά είναι πιο προσβλητική, πιο αιματηρή και συνάμα πιο εθιστική και απολαυστική, ώστε να δεις σε λογική binge watching τα 25λεπτα επεισόδιά της.

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Το “Homecoming” είναι ένα ταξίδι που πρέπει να ζήσεις

Είναι ωραίο να βλέπεις μια σειρά με κακό μάτι επειδή κάποιος από τους συντελεστές ...

Tο βελγικό «The Day» είναι για καλοκαιρινό binge watching

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μπάτσους στις αστυνομικές σειρές οι οποίοι είναι βγαλμένοι από το ...

Το “Escape at Dannemora” θα σε… φυλακίσει

Καλοκαίρι του 2015. Οι Richard Matt και David Sweat, δύο κρατούμενοι του Clinton Correctional ...

Sharp objects: Οι πληγές μένουν πάντα ανοιχτές

Κάθε καλοκαίρι η τηλεόραση μπαίνει στο mute και εμείς ψάχνουμε δολοφόνους από ενδιαφέρουσες σειρές ...

Το Όνομα του Ρόδου έγινε σειρά που αξίζει να τσεκάρεις

Ένας φραγκισκανός μοναχός του 14ου αιώνα διερευνά μια σειρά από τρομερές δολοφονίες σε ένα ...

Blood Drive: Αίμα, βενζίνη και ιδρώτας

Κουλτούρα να φύγουμε από τα τετριμμένα, και είναι ωραίο να γράφεις σε ένα φαινομενικά ...

X