Στην πρώτη σεζόν του «La Casa» μέσα από αυτή τη στήλη γράφαμε για τον ντόρο που είχε κάνει η εν λόγω παραγωγή. Γράφαμε για το πώς μια τυπική παραγωγή κατάφερε με μια έξυπνη ιδέα να αγγίξει μάλλον ευαίσθητες χορδές του κοινού και ήταν ο βασικότερος λόγος που το κοινό είχε πάθει τρέλα με την εν λόγω παραγωγή. Και σαφέστατα θα μιλούσαμε για μια απλή σειρά αν δεν είχε μέσα το πολιτικό μήνυμα, δεν προσπαθούσε μέσω των χαρακτήρων να εμβαθύνει στο κατά πόσον η πολιτική μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις των πολιτών. Ο καθηγητής στην πρώτη (και καλύτερη σεζόν) της σειράς προσπαθούσε να εξηγήσει ότι αυτό που επιχειρούν να κάνουν (να τυπώσουν λεφτά) το έκανε τα περασμένα χρόνια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κι όχι για ένα και δύο δις, αλλά για πάνω από εκατό δις τη χρονιά. Η Ευρώπη το ονόμασε ένεση ρευστότητας για τις τράπεζες, ενώ ο καθηγητής θέλει να δώσει τα λεφτά στην αληθινή οικονομία.

Η σειρά χτύπησε φλέβα… χρυσού. Μπήκε κάπου ανάμεσα στην οικονομική κρίση και στην αμφισβήτηση της Ένωσης και επιχείρησε να αποδείξει πως όλο αυτό που ζούμε ενδεχομένως να είναι μια φούσκα. Αλλά, όπως και στα θέματα της οικονομίας, έτσι και στις σειρές, τα πάντα είναι ρευστά. Μια έξυπνη ιδέα, που όμως εξαντλήθηκε σε μία σεζόν. Πλέον, όμως, έχει γίνει φαινόμενο της ποπ κουλτούρας και έπρεπε δίχως άλλο να συνεχίσει και άλλη σεζόν. Και άλλη. Και άλλη. Μέχρι να έρθει το απόλυτο ξενέρωμα. Δεν ήρθε. Αλλά το άκουσμα της συνέχισης της παραγωγής για τέταρτη σεζόν (το προδίδουν άλλωστε και τα γεγονότα της τρίτης) σε κάνει να αναρωτιέσαι αν όντως θα πρέπει να συνεχίσεις να βλέπεις τη σειρά.

Κι αφού εξαντλήθηκε η καλή ιδέα της σειράς, τι απέμεινε σε αυτήν; Οι χαρακτήρες, με εξαίρεση τον καθηγητή, έτσι και αλλιώς δεν βρίσκονταν ποτέ στα ατού της σειράς. Έμεινε λοιπόν να μετατραπεί σε μια τεχνηέντως καλή παραγωγή δράσης, ωστόσο οι δημιουργοί της μοιάζουν άπειροι για να μπορέσουν να οδηγήσουν το «La casa» στα σωστά βήματα και να μην την πατήσουν. Στην ουσία όμως, η σειρά έπεσε στη λούμπα που το ίδιό της το στόρι δημιούργησε. Τα χρήματα που δίνονται πλέον στη σειρά από το Netflix είναι τριπλάσια σε σχέση με την πρώτη σεζόν. Και αυτό το «θέλω και άλλα γιατί είμαι μέρος μιας επιτυχίας, φαινόμενο της εποχής», μετέτρεψε τους δημιουργούς της από επαναστάτες σε πολίτες, μέρος ενός συστήματος και η αντίσταση έγινε… κίβδηλη.

 

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Manifest: Πιλοτάροντας σε επικίνδυνους αιθέρες

Άλλη μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που θυμίζει κάτι από “Lost” προσγειώθηκε στους τηλεοπτικούς αιθέρες. ...

Το The Hot zone είναι πραγματική… αρρώστια

Αν το “Chernobyl” είναι η σειρά με την οποία έχουμε καταφέρει να κοιτάζουμε περίεργα ...

Who is America? Η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα

Ταλέντο και ευφυΐα. Αυτά τα δύο χρειάζονται για να μπορείς να κάνεις μια πετυχημένη ...

To Bodyguard είναι η σειρά που θα δεις θες δεν θες

Ξεκίνησε στο BBC τον Αύγουστο και πήρε διεθνή διανομή μέσω του Netflix τέλη Οκτωβρίου. ...

When the see us: Όταν το σύστημα σε κάνει ό,τι θέλει

Ακόμη και αν έχεις ακούσει ή διαβάσει για την ιστορία των πέντε εφήβων του ...

Στο After life μαθαίνεις πως η ζωή συνεχίζεται

Ένα από τα αιώνια ερωτήματα, αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο για αυτούς που ...

X