Το μόνο σίγουρο με το Limetown είναι πως θα… την ακούσετε

Δεν υπάρχει στόρι που να μην έχει γίνει στην τηλεόραση, δεν υπάρχει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Και το Limetown είναι ένα στόρι που κάτι σου θυμίζει, σε πάει στα παλιά, σου δείχνει μια διαφορετική ματιά από μια ιστορία που έχεις ζήσει ξανά σε μια άλλη σειρά. Γι’ αυτό και οι δημιουργοί της σειράς δεν προσπαθούν να φέρουν κάτι το καινούργιο σε σχέση με το στόρι, έχουν όμως ένα βασικό στοιχείο που κάνει αυτήν τη σειρά εξαιρετική ώστε να καθίσεις να τη δεις. Είναι ο ήχος. Αυτά που ακούς τώρα, οι φωνές που σου λένε να μην προχωρήσεις, ο ήχος της σιωπής στην έρημη πόλη, αυτός που σε κάνει να τρομάζεις, αυτός τον οποίο τελικά θα ακούσεις στο τέλος και θα φέρει τη λύτρωση.

Βασισμένο σε ένα δημοφιλές podcast, το Limetown ακολουθεί μια δημοσιογράφο της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, η οποία προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο πίσω από την εξαφάνιση 300 ανθρώπων σε ένα ερευνητικό κέντρο νευροεπιστημών στο Τενεσί. Λίγο από Έκτη Αίσθηση και λίγο από Wayward Pines, σίγουρα αυτό το στόρι με την εξαφάνιση επιστημόνων την έχετε ξαναδεί. Και το ζητούμενο πάντα σε αυτού του είδους τις σειρές είναι να μην σε απογοητεύσουν με το φινάλε τους. Ένα πείραμα, μια σέχτα, ένας διαφορετικός κόσμος, εκείνο το μυστήριο που πλανάται και πείθει κάποιους ανθρώπους, όλα ένα παζλ, από αυτά που σε κάνουν να θες να δεις και το επόμενο επεισόδιο μέχρι να ξετυλιχτεί το κουβάρι.

Φυσικά, η εμμονή της δημοσιογράφου για να ψάξει ένα γεγονός που ξεχάστηκε τόσο εύκολα προκύπτει από τη δική της ανάγκη να μάθει τι απέγινε ο θείος της που ήταν στην ίδια ομάδα. Αυτή η έρημη πόλη που είναι τόσο τρομακτική όσο το στόρι της ίδιας της σειράς είναι στην ουσία η προσωπική αναζήτηση της ηρωίδας μέχρι τη λύτρωση. Κάθε συνέντευξη με κάποιον εμπλεκόμενο είναι ένα λιθαράκι στον δικό της προσωπικό αγώνα για τα δικά της… θεματάκια. Άλλοτε η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα όταν αυτή συνδέεται με τη δημοσιογράφο. Ωστόσο, είναι κάποιες φορές που γίνεται εκνευριστικά βαρετή στην προσπάθεια των δημιουργών να φτιάξουν ένα διαφορετικό είδος σειράς.

Δύσκολο το εγχείρημα της τηλεοπτικής μεταφοράς ενός podcast. Και στο Limetown οι δημιουργοί προσπαθούν να επικεντρωθούν σε όλα εκείνα τα στοιχεία που το έκαναν δημοφιλές. Κυρίως στον ήχο, αυτόν που σε τρομάζει όταν ασχολείσαι με το μυστήριο.Κυρίως στον ήχο, αυτόν που σε τρομάζει όταν ασχολείσαι με το μυστήριο. Αν και στη σούμα της η σειρά δεν είναι ό,τι καλύτερο έχεις δει, υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία που θα σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Και το ένα από αυτά είναι η εξαιρετική Τζέσικα Μπίελ, η οποία έρχεται με φόρα από το Sinner για να σου αποδείξει πως δεν ήταν τυχαία η επιλογή σε εκείνη τη σειρά. Το δεύτερο στοιχείο θα το μάθετε στο τέλος της σειράς. Αρκεί να την… ακούσετε.

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Το Modern love είναι μια ταμάμ ρομαντική βλακειούλα

Όλοι αντιγράφουμε… τεχνηέντως στήλες, όλοι προσπαθούμε να κάνουμε μία διαφορετική ιστορία. Σημασία έχει να ...

Το ντοκιμαντέρ για τη Madeleine είναι ένα σκληρό reality

Μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη είχαμε εκθειάσει το Netflix για το “The keepers”, ...

Mrs Fletscher: Η εκδίκηση της μιλφάρας

Γυναίκα μόνη ψάχνει τη συντροφιά, το νόημα της ζωής της. Το κόνσεπτ της γυναίκας ...

Mindhunter: Όταν οι μπάτσοι σκέφτονται…

Αν ψάχνετε την κλασική αστυνομική σειρά, τότε σίγουρα αυτό το κείμενο δεν σας αφορά. ...

Το Good omens είναι μια διαολεμένη σειρά που δεν θα άντεχε ο Μόρφου

Και καλά, αυτός ο Θεός γιατί δεν έβαλε πιο ψηλά εκείνο το δέντρο; Δεν ...

Barry: Χι ις νοτ τζαστ γιορ νιου Φρεντ!

Άμα το HBO πάει να κάνει κωμωδία, θα την κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. ...

X