Το μόνο σίγουρο με το Limetown είναι πως θα… την ακούσετε

Δεν υπάρχει στόρι που να μην έχει γίνει στην τηλεόραση, δεν υπάρχει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Και το Limetown είναι ένα στόρι που κάτι σου θυμίζει, σε πάει στα παλιά, σου δείχνει μια διαφορετική ματιά από μια ιστορία που έχεις ζήσει ξανά σε μια άλλη σειρά. Γι’ αυτό και οι δημιουργοί της σειράς δεν προσπαθούν να φέρουν κάτι το καινούργιο σε σχέση με το στόρι, έχουν όμως ένα βασικό στοιχείο που κάνει αυτήν τη σειρά εξαιρετική ώστε να καθίσεις να τη δεις. Είναι ο ήχος. Αυτά που ακούς τώρα, οι φωνές που σου λένε να μην προχωρήσεις, ο ήχος της σιωπής στην έρημη πόλη, αυτός που σε κάνει να τρομάζεις, αυτός τον οποίο τελικά θα ακούσεις στο τέλος και θα φέρει τη λύτρωση.

Βασισμένο σε ένα δημοφιλές podcast, το Limetown ακολουθεί μια δημοσιογράφο της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, η οποία προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο πίσω από την εξαφάνιση 300 ανθρώπων σε ένα ερευνητικό κέντρο νευροεπιστημών στο Τενεσί. Λίγο από Έκτη Αίσθηση και λίγο από Wayward Pines, σίγουρα αυτό το στόρι με την εξαφάνιση επιστημόνων την έχετε ξαναδεί. Και το ζητούμενο πάντα σε αυτού του είδους τις σειρές είναι να μην σε απογοητεύσουν με το φινάλε τους. Ένα πείραμα, μια σέχτα, ένας διαφορετικός κόσμος, εκείνο το μυστήριο που πλανάται και πείθει κάποιους ανθρώπους, όλα ένα παζλ, από αυτά που σε κάνουν να θες να δεις και το επόμενο επεισόδιο μέχρι να ξετυλιχτεί το κουβάρι.

Φυσικά, η εμμονή της δημοσιογράφου για να ψάξει ένα γεγονός που ξεχάστηκε τόσο εύκολα προκύπτει από τη δική της ανάγκη να μάθει τι απέγινε ο θείος της που ήταν στην ίδια ομάδα. Αυτή η έρημη πόλη που είναι τόσο τρομακτική όσο το στόρι της ίδιας της σειράς είναι στην ουσία η προσωπική αναζήτηση της ηρωίδας μέχρι τη λύτρωση. Κάθε συνέντευξη με κάποιον εμπλεκόμενο είναι ένα λιθαράκι στον δικό της προσωπικό αγώνα για τα δικά της… θεματάκια. Άλλοτε η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα όταν αυτή συνδέεται με τη δημοσιογράφο. Ωστόσο, είναι κάποιες φορές που γίνεται εκνευριστικά βαρετή στην προσπάθεια των δημιουργών να φτιάξουν ένα διαφορετικό είδος σειράς.

Δύσκολο το εγχείρημα της τηλεοπτικής μεταφοράς ενός podcast. Και στο Limetown οι δημιουργοί προσπαθούν να επικεντρωθούν σε όλα εκείνα τα στοιχεία που το έκαναν δημοφιλές. Κυρίως στον ήχο, αυτόν που σε τρομάζει όταν ασχολείσαι με το μυστήριο.Κυρίως στον ήχο, αυτόν που σε τρομάζει όταν ασχολείσαι με το μυστήριο. Αν και στη σούμα της η σειρά δεν είναι ό,τι καλύτερο έχεις δει, υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία που θα σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Και το ένα από αυτά είναι η εξαιρετική Τζέσικα Μπίελ, η οποία έρχεται με φόρα από το Sinner για να σου αποδείξει πως δεν ήταν τυχαία η επιλογή σε εκείνη τη σειρά. Το δεύτερο στοιχείο θα το μάθετε στο τέλος της σειράς. Αρκεί να την… ακούσετε.

  • Μιχάλης Σταύρου

    Γεννήθηκε (1983), μπλα μπλα, σχολείο μπλα μπλα, πανεπιστήμιο για τα Μέσα Ενημέρωσης (Πάντειο) μπλα, μπλα, δημοσιογραφία σε τηλεόραση, sites, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο. Πλέον ενεργός «Πολίτης». Γράφει για όσα του αρέσουν και όσα τον εκνευρίζουν.

You May Also Like

Electric Dreams: Ένας άλλος καθρέφτης. Και καθόλου μαύρος

Ψάχνοντας συνεχώς τις ελεγείες του μέλλοντος, και αποφεύγοντας εκείνες τις σειρές που βγαίνουν με ...

The Looming tower: Η 11η Σεπτεμβρίου από την αρχή

Τρέχεις να κάνεις τα όποια έγγραφα στη δημόσια υπηρεσία. Πας π.χ. από το Κτηματολόγιο ...

Ώρα να εκτιμήσεις ξανά τη θρυλική «Roseanne»

Εκείνος ο ήχος της φυσαρμόνικας που ακούστηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα στο μουσικό θέμα της ...

Το Euphoria είναι η νεανική σειρά για να τη δουν ενήλικες

Κάθε γενιά έχει τη σειρά της. Μόνο που γεμίσαμε με σειρές για τους νεαρούς, ...

Το High Fidelity έγινε σειρά και έκανε… update

Ο Ρομπ έγινε η Ρομπ (ή Ρόμπιν;) και στη θέση του Τζον Κιούζακ εδώ ...

Το Les Miserables του BBC είναι ο Μίτος του… Ουγκώ

Έχει γίνει θεατρικό μιούζικαλ και το έχουμε δει άπειρες φορές, έχει μεταφερθεί σε μικρά ...

X