Ο καλλιεργημένος νέος εν καιρώ πανδημίας [Συμβουλές στον πολίτη του μέλλοντος]

Είναι τέτοια η περίοδος που πριν ληφθεί μια μεγάλη απόφαση, απαιτείται στρατηγική, βαθιά καλλιέργεια και διάλογος με ανθρώπους που έχουν μελετήσει συστηματικά την παγκόσμια Ιστορία, τη Φιλοσοφία της Ιστορίας και έχουν εμπεριστατωμένη αντίληψη του τι είναι παγκοσμιοποίηση μεταξύ άλλων

Γράφει ο Τάσσος Α. Γκέκας

“Those who live by the sea can hardly form a single thought of which the sea would not be part”

– Hermann Broch

Διανύοντας αυτή την πρωτόγνωρη περίοδο δοκιμασίας των αντοχών και αναστοχασμού των προτεραιοτήτων, τόσο του καθενός μας ξεχωριστά, όσο και της παγκόσμιας κοινότητας, θα ήθελα να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις μου με έναν νέο, που εικάζω πως ολοκληρώνει τώρα τον κύκλο των πανεπιστημιακών σπουδών του και, ενώ θα ήταν προηγουμένως έτοιμος να εργαστεί, ξαφνικά η δραστηριότητα στον τομέα του σταματά, καθώς οι προσλήψεις παγώνουν μέχρι νεωτέρας. Θυμάμαι για τον εαυτό μου, πόσο απαιτητική ήταν μια αρχή και μπορώ να φανταστώ τη δεινή θέση μου, αν κι εγώ τελείωνα τις σπουδές μου στις απαρχές αυτής της πανδημίας.

Είναι τέτοια η περίοδος που πριν ληφθεί μια μεγάλη απόφαση, απαιτείται στρατηγική, βαθιά καλλιέργεια και διάλογος με ανθρώπους που έχουν μελετήσει συστηματικά την παγκόσμια Ιστορία, τη Φιλοσοφία της Ιστορίας και έχουν εμπεριστατωμένη αντίληψη του τι είναι παγκοσμιοποίηση, πώς λειτουργεί ο κόσμος σήμερα, αλλά και ειδικότερα τι είναι Ευρώπη, Μεσόγειος, Μέση Ανατολή και τι μπορεί να σημαίνει αυτή η πανδημία κοινωνικά, ηθικά, πολιτιστικά.

Αντιλαμβάνομαι παράλληλα από πρώτο χέρι, ως Έλληνας, πως το ιδιαίτερο κόστος για μια οργανωμένη κοινωνία και για έναν πολιτισμό μπορεί να αποδειχτεί βαρύτατο, εννοώ με την απώλεια έστω και ενός μόνον ατόμου. Να θυμίσω πως για τους Αθηναίους του 5ου π.Χ., το αναπάντεχο κόστος άρχισε να μετρά από τη στιγμή που θα χάσουν τον πολιτικό άνδρα Περικλή από την τρομερή νόσο, τον λοιμό εκείνης της περιόδου. Η πρώτη πόλη πλέον, χωρίς επιδέξιο τιμόνι αρχίζει σιγά σιγά να «διαφθείρεται», μπαίνοντας σε τροχιά παρακμής και θα περάσουν αιώνες ώστε να βγει από τη δίνη επανακτώντας την ηγετική σημασία της και την αίγλη της.

I. ΤΟ ZΗΤΗΜΑ

Καθώς είμαστε στις αρχές της τρέχουσας δοκιμασίας, πριν μιλήσουμε καν για την επίτευξη ανοσίας, οι προσπάθειες τώρα επικεντρώνονται στην άμεση θεραπεία όσων νοσούν, στην ταυτοποίηση των κρουσμάτων και στον έλεγχο πρώτα και την παύση της διασποράς της λοίμωξης, μέσω του περιορισμού της διακίνησης και της επαφής των πολιτών, εκτός από τα απολύτως απαραίτητα και με τη δέουσα προσοχή. Αυτή η παύση γίνεται εις βάρος των ελευθεριών, ειδικότερα με τον περιορισμό του δικαιώματος κυκλοφορίας των πολιτών, εις βάρος του συνόλου των ανθρώπινων επαφών, της «εξ επαφής» επικοινωνίας και εις βάρος, τελικά, ενός μεγάλου φάσματος δραστηριοτήτων, που κρίνονται προς το παρόν, κρίσιμο στάδιο, ως μη απαραίτητες. Και ενώ, για να συντομεύω, η παράλυση του συστήματος, όπως το ξέραμε, διαμορφώνει τον κανόνα, η πίστη πως, από την μια στιγμή στην άλλη, ένα πολυσύνθετο πρόβλημα θα λυθεί με ένα πολλά υποσχόμενο εμβόλιο ή με την παραμονή της οικουμένης σε καραντίνα προσδοκώντας το, παραμένει «ελλειμματική» και προβληματική. Δεν θα μπορούσε εξάλλου ο συναγερμός μιας νέας πανδημίας να γυρίσει πίσω, ύστερα από ορισμένα έτη ή ένα άλλο διάστημα, με τη μετάδοση μιας άλλης νόσου με εξίσου ανεξιχνίαστα και πρωτάκουστα χαρακτηριστικά; Είμαι της άποψης πως μια λύση δεν θα έρθει μόνο με τον άμεσο σταματημό της διασποράς, αλλά και δεν θα διαφανεί με το τέλος της πανδημίας. Παραδόξως, σε συλλογικό επίπεδο συνδέεται με το πόσο ευάλωτη, απροετοίμαστη και σαστισμένη στάθηκε η διεθνής κοινότητα μπροστά στην πανδημία και στον εαυτό της, βάσει των μέχρι τώρα προτεραιοτήτων και με το κατά πόσο θα αντιστεκόταν και δεν θα επέτρεπε στο υφιστάμενο, καταποντισμένο σύστημα υγείας να φανεί κατώτερο των περιστάσεων και με τους πολιτικούς να αδρανούν και να μην επεξεργάζονται εγκαίρως πληροφορίες. Η πανδημία εκτός από φοβερή καθεαυτή συμφορά, είναι σύμπτωμα του νοσηρού τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η αρτηριοσκληρωτική κουλτούρα των κοινωνιών μας, αφήνοντας κενά ασφάλειας στον βιαστικό τρόπο δράσης και ακάλυπτους τους πολίτες, απέναντι σε έναν σταθερό κίνδυνο που επανειλημμένα οι επιδημιολόγοι και όχι μόνον επιστήμονες, έχουν προειδοποιήσει ότι θα μπορούσε να συμβεί ως ενδεχόμενο. Παράλληλα, σε ατομικό επίπεδο, όσον αφορά τη διασπορά του προσωπικού χρόνου για να μην γίνει το προσωρινό πρόβλημα χρόνια τραυματική κατάσταση –με τον αφιλτράριστο καταιγισμό φοβερών ειδήσεων– η ζωή πρέπει να συνεχιστεί με υπερηφάνεια, με μεγαλύτερο πείσμα και με περισσότερη συνοχή σε όλες τις εκφάνσεις της.

Η πίστη στην προηγούμενη περίοδο ως να ήταν φυσιολογική, είναι επίσης καταστατικά άκρως προβληματική. Η υγεία δεν είναι ένα ολοκληρωτικό, αναφαίρετο δικαίωμα εφ’ όρου ζωής, αλλά ένα πλεονέκτημα της νεότητας, που δεν μπορεί να διατηρηθεί ακμαίο επ’ αόριστον και μόνο υπό όρους, συντονισμένες, συστηματικές προσπάθειες και εκτεταμένα προληπτικά μέτρα παρατείνεται. Ρωτώ, πώς μπορεί να είναι τόσο φυσιολογική η προηγούμενη κατάσταση, αφού γέννησε ή οδήγησε σε αυτήν την προβληματική συνθήκη; Πάει καιρός που οι παραγωγοί τροφίμων, φαίνεται πως με αυτά που μας προσφέρουν να αγοράσουμε, έχουν στον νου τους περισσότερο το χρηματικό κέρδος, παρά την υγεία όσων τα καταναλώνουν. Πώς μπορεί το ανοσοποιητικό να αντεπεξέλθει μέσα από αυτήν τη χρόνια, καθημερινή επιβάρυνση και «μικρο-λογαρισμό» με ποιοτικές αλλαγές σε μεταγενέστερο στάδιο; Πάει καιρός που οι ηγέτες δεν ακούν τις πλέον σοβαρές προειδοποιήσεις έγκαιρα – δεν είναι μόνο πως δεν αφουγκράζονται εύπιστα το νεοεισερχόμενο, αλλά ούτε ακούν από καιρό καλόβουλα ο ένας τον άλλο. Ωστόσο, δεν πάει πολύ καιρός που διαφάνηκε πως η πολιτεία δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες της μέσω ενός μη εκσυγχρονισμένου συστήματος υγείας, και εξακριβώθηκε και το πόσο ευάλωτη είναι η ανθρώπινη κατάσταση σήμερα μέσα στη δίνη μιας τέτοιας εμπλοκής και άνευ πρόσφατου προηγουμένου εκτεταμένης κρίσης. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και εν μέσω πανδημίας τα φύλλα συκής, σαν μάσκες των γιατρών στην πρώτη γραμμή, δεν φθάνουν να καλύψουν ούτε το σώμα, ούτε την οικουμένη.

II. VERSUS

Ο Νίκολο Μακιαβέλι είχε πει στον ΄Ηγεμόνα΄ πως, όταν είσαι πολύ κοντά χρονικά σε
μια κατάσταση είναι εύκολο να διορθώσεις τα πράγματα συντελώντας καταλυτικά,
καθώς και ενόσω παραμένει δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος, πώς ακριβώς έχει η
κατάσταση. Για την ίδια περίσταση, αν συμβαίνει το αντίθετο, αν δηλαδή είναι εύκολο
όλοι να την διακρίνουν, τότε είναι πλέον αργά και είναι το πλέον ακατόρθωτο να την
αλλάξεις. Ως εκ τούτου, από την μια οι κινήσεις για να είναι αποτελεσματικές
απαιτούν σβελτάδα, σύνεση, γερακίσιο μάτι και ιδιαίτερη προσοχή, από την άλλη, η

εμπειρία των προγενέστερων και ο τρόπος αντιμετώπισης του άγνωστου, απ΄
όσους έζησαν χαοτικές καταστάσεις, πανούκλες και πολέμους είναι πολύτιμη. Να
σταθώ ακόμη στους στρατιώτες στο μέτωπο από τους ‘Υπνοβάτες’’ του Χέρμαν
Μπρόχ, που συνεχίζουν την καλοπέρασή τους, ενώ πάνω από το κεφάλι τους οι
σφαίρες σφυρίζουν ή σε ένα ποιητή, που απολαμβάνει στην La Pallete του Παρισίου
ένα τελευταίο ποτήρι κόκκινο κρασί, ενώ ξέρει πως μπορεί να χάσει το τελευταίο
μετρό γυρίζοντας στο διαμέρισμά του. Παρά τους περιορισμούς και τις
απαγορεύσεις, η φύση του ανθρώπου διψασμένη για ζωή, περιπέτεια και κίνηση
μπορεί να συντονίσει τις προσπάθειες, ώστε ο κάθε χαρακτήρας να εκφράσει ό,τι πιο
ανθρώπινο και ό,τι πιο προσωπικό υπάρχει μέσα του, με αντιστάσεις απέναντι στη
μιζέρια, χωρίς παράλληλα να χαθεί η ηρεμία, το μέτρο, εντέλει η φυσικότητα. Η ίδια η
φύση έχει εξάλλου τον δικό της εποχιακό κύκλο που σε προσκαλεί. Οι μέρες
μεγαλώνουν, η άνοιξη μεσουρανεί και το καλοκαίρι έρχεται.

Καθώς το να παραμένεις υγιής άνθρωπος σημαίνει προσπάθεια στο να ιχνηλατείς
υφιστάμενες ισορροπίες και να δημιουργείς νέες, έρχεται η ώρα να γίνει μια
προσεχτική διαλογή του τί εκλεκτό θέλεις να κρατήσεις από τις προηγούμενες
δράσεις και συνήθειές σου, και ποιές νέες έξεις, δράσεις και ήθη είναι προς το
συμφέρον σου να εισαγάγεις και να καλλιεργήσεις. Αφενός, είναι καιρός να γίνει μια
συσπείρωση και αυστηρή διαλογή των ουσιαστικότερων κινήσεων και
δραστηριοτήτων, ώστε να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Αφετέρου δε, καθώς μέσα
σε ένα παρατεταμένο περιορισμό, χρόνος υπάρχει, μπορείς να διανοηθείς πώς
ακριβώς οι ενέργειες σου εντάσσονται στην κοινωνικοπολιτική ζωή και γίγνεσθαι,
ποιό είναι το πολιτικό περιεχόμενό τους, τί σημαίνουν και τί αποπνέουν στους
άλλους. Παράλληλα, ποιά είναι η σφαιρική γνώση σου για άλλους τομείς και
εκφάνσεις της ζωής, όντας ενεργός θεατής του κόσμου γύρω σου. Ένας νέος
πολίτης οφείλει να έχει την δική του ολοκληρωμένη άποψη, την δική του πολιτική,
κοινωνική και αισθητική αντίληψη για τον κόσμο και την δική του ειδική φωνή στα
πολιτικά δρώμενα. Είναι καιρός να διαβάζεις συχνότερα εφημερίδες και όχι μόνο της
δικής σου χώρας. Είναι καιρός να δεις πώς συνδέονται οι θετικές επιστήμες με τις
ανθρωπιστικές – δεν ξέρω από ποια πλευρά βρίσκεσαι, αλλά να μια ευκαιρία να
μάθεις την άλλη – με την πίστη σε μια νέα συνείδηση και μια νέα, μεγαλύτερη ευθύνη
των μεμονωμένων πράξεων απέναντι στην πολιτεία και τους ανθρώπους. Ακόμη,
είναι καιρός να εμβαθύνεις ακόμη περισσότερο και να στηριχθείς πιο βέβαια στις
ακαδημαϊκές αρχές, το ήθος και τη δεοντολογία της επιστήμης σου και να
στερεώσεις με συνέπεια τις αρχές της.

Ό,τι αξιόλογο έκανες, συνέχισε να το κάνεις, δίχως βιάση, δίχως παύση, με ορισμένο
ρυθμό και ένταση. Ό,τι σπουδαίο κατόρθωσες, έχει την δική του μεγάλη σημασία να
συνεχιστεί μέσα στο νέο περιβάλλον. Είσαι το πιο ενεργό μέρος του κόσμου, είσαι
μέρος της λύσης του προβλήματος και είναι υπεύθυνο να κρατήσεις μια σταθερή
γραμμή κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου. Μην αποκόπτεσαι από ένα
αλληλοσυνδεόμενο, περισσότερο εύπλαστο και μεταβλητό από ποτέ γίγνεσθαι.
Θερμή μου παράκληση, η κοινωνικότητά σου, ο υγιής κοσμοπολιτισμός σου και η
πολυμέρεια, ό,τι υγιώς ανέπτυξες προηγουμένως, να μην χαθούν. Θέλω τα έργα σου
και οι ιδέες σου να τριγυρίζουν ελεύθερα σαν αγαθά και εμπορεύματα, που
διακινούνται μέσα από αλλεπάλληλα κανάλια επικοινωνίας, που με θυσίες
χαράχθηκαν σιγά σιγά μέσα στον χρόνο. Ένα ξεκάθαρο, χοντρό παιχνίδι στο να μην
έχεις και να έχεις, στο να αποκτάς και να στερείσαι αρχίζει. Δεν ξέρω πόσο κοντά
αξίζει να είσαι στον επιθανάτιο ρόγχο των εθνικισμών και των μονομερών πράξεων –

γιατί μάλλον αυτό συμβαίνει αυτή την στιγμή ενώ σιγά σιγά το πράγμα ξεκαθαρίζει
στο φώς – και πρόσεξε να μην πέσει κάτι που πεθαίνει σαν σάπιο δέντρο πάνω σου.
Θυμήσου πως η Μεσόγειος, έγινε Μεσόγειος λόγω της έλλειψης εύρεσης αγαθών
αποκλειστικά σε μια μόνον πόλη και μια μόνο επικράτεια, οδηγώντας στην
αναγκαστική αναζήτησή τους κάπου αλλού. Μόνο και μόνο αυτό το γεγονός,
πολλαπλασίασε και έθρεψε τις πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις και προσέφερε
αμέτρητα συμπληρωματικά δάνεια στους λαούς της. Ο κοσμοπολιτισμός, όσο και οι
ανταλλαγές αγαθών και πληροφορίων, δεν είναι καπρίτσιο ή ηδονοθηρία ή μια
τακτική ανάμεσα σε άλλες, μα ο αποκλειστικός, τελικά, τρόπος πολιτιστικής και
πολιτισμικής παραγωγής του ανθρώπου ως ‘ον κοινωνικό΄ και ΄εμπνεύματο΄,

Ακόμη, θα σε παρότρυνα να προσμένεις λίγο το κύμα να έρθει κάποια στιγμή
εμπρός. Ετοιμάσου για το εμπρός, καθώς τώρα στρέφεται πίσω. Στάσου μια στιγμή
και δες. Μην ματαιώσεις τα ταξίδια που ήθελες να κάνεις. Περίμενε τα. Προστάτευσέ
τα. Οργάνωσέ τα ακόμη καλύτερα στις λεπτομέρειές τους. Πείσμωσε περισσότερο
για αυτά που αγαπάς και περίμενε με υπομονή την ώρα που θα επιτύχεις την δική
σου, μαγική απογείωση. Ζήσε ολόψυχα και ολοκληρωτικά μέσα στην καινούργια
κατάσταση, μέσα από την παραδοχή της, ούτε σαν εξολοκλήρου μόνιμης αλλά ούτε
σαν ακριβώς προσωρινής. Παραδέξου το προσωρινό, ρευστό και ευμετάβλητο σαν
το πλέον επικρατέστερο αυτήν εδώ την στιγμή. Αλλά από τη μια στιγμή στην άλλη,
πάει κι η στιγμή, πέρασε!

Καθώς οικονομία σημαίνει και οικονομία δυνάμεων, μελέτησε επισταμένως
παραδείγματα από άλλους ιστορικούς λοιμούς, τη φύση τους και την ‘οικονομία’
τους. Αν δεν τους γνωρίσεις κάπως, αν δεν δεις τη λειτουργία τους και τον κύκλο
τους πώς άραγε μπορείς να προετοιμαστείς και να αντέξεις ακόμη περισσότερους
ζόρικους γύρους, που έρχονται, όσους χρειαστεί μέσα στα λοιμώδη; Φύλαξε, επίσης,
δυνάμεις για την ώρα που θα αρχίσει να βλέπει ο κόσμος φως προς μια αλλαγή και
θα ξεκινά να ελευθερώνεται από την αστάθεια. Βάλε μια σημαδούρα. Νομίζω, μια
νέα εποχή μάλλον θα σηματοδοτηθεί με την επανεκκίνηση των πολιτικών διεθνών
πτήσεων. Αυτό είναι το κατεξοχήν σινιάλο που περιμένεις για να ξεκινήσεις με
περισσότερη ορμή και ελπίδα το διεθνές ταξίδι σου, τον ‘δεύτερο πλου’. Ως τότε,
ανασυγκρότησε τις γνώσεις σου, καλλιέργησε την ευγένεια των δυνάμεών σου, κάνε
τις πιο καθαρές και παράλληλα φρόντισε το ανοσοποιητικό σου, γιατί αυτό από τη
φύση του είναι φτιαγμένο να σε προστατεύει, αν χρειαστεί και χωρίς φάρμακο.

Ακόμη, είμαι της άποψης πώς είναι ο καιρός να σμιλέψεις την αρχή, σε αυτό που
θέλεις και αγαπάς να κάνεις, ακόμη καλύτερα. Να την κάνεις πιο στέρεα, ορατή και
ξεκάθαρη. Να την θεμελιώσεις σε ακόμη πιο συμπαγή θεμέλια. Η σημασία της καλής
αρχής σε μια προσπάθεια είναι όπως εκείνο το σπουδαίο άφθαρτο που παραμένει
από τους αρχαίους ναούς στη γη, ότι ακριβώς δεν μπορεί να γκρεμιστεί στο τέλος,
μέσα από το πέρασμα του χρόνου. Φθάνει να γίνει καλή αρχή και να μπουν οι ρίζες
σε γόνιμο έδαφος. Νομίζω μέσα σε αυτήν την παύση της κίνησης, έχεις την
εξαιρετική ευκαιρία να ανασυγκροτήσεις τις γνώσεις σου, να στεγανοποιήσεις τα
θεμέλια και να τα κάνεις αθάνατα σαν τα βράχια της Ακρόπολης και τις Πλατωνικές
ιδέες. Να είσαι σίγουρος – διαφαίνεται εξάλλου, από τη λιγοστή σημασία που έδωσαν
στην αρχή της νέας κατάστασης οι πολιτικοί – ότι δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποια
σύγχρονη κυρίαρχη κουλτούρα, που να δίνει σε ένα σημαντικό ξεκίνημα τη βαρύτητα
που τόσο του αρμόζει. Κάνε λοιπόν ανυπολόγιστης αξίας αυτό που κανείς δεν
προσμένει και δεν αναγνωρίζει εύκολα.

Tέλος, θα πρέπει να παραμείνουμε ευγενικοί μεταξύ μας και να δείχνουμε και στην
δύσκολη στιγμή την πιο μεγάλη και ειλικρινή ανάμεσά μας εμπιστοσύνη. Κατά την
αρχαία ελληνική αντίληψη ο Ξένος, ο άλλος, προστατεύεται από τους θεούς, δεν
είναι ‘ξενιστής’. Η φιλοξενία επιβαλλόταν σαν χρέος και ο ίδιος ο Δίας ήταν ο
προστάτης της. Νομίζω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη τώρα, από την
προστασία των μεταξύ μας σχέσεων, με ένα είδος αναπροσαρμογής των κανόνων
φιλοξενίας και του κώδικα ευγένειας με ακόμη περισσότερη στοργή και φροντίδα
στον άγνωστο, στον συνάνθρωπο, στον συν-ταξιδιώτη. Αν ονομάζεσαι Έλληνας,
είναι διότι πολιτογραφήθηκες άνθρωπος του κόσμου. Εχθρός μας εντέλει, δεν είναι ο
ίδιος ο άνθρωπος, ούτε ο ιός αλλά η υπακοή στις προτεραιότητες της δυτικής
κουλτούρας, που καθώς πάντα βιάζεται, έβαλε σε τελευταία μοίρα το ανοσοποιητικό
μας.

Καθώς με βαραίνει το ΄μίασμα’ από τις σκοτούρες της δικής μου γενιάς, σου εύχομαι
όσο πιο καθαρά μπορώ να δω και χωρίς να μπαίνω στο δρόμο σου, ψυχραιμία και
μια καινούργια ενσυναίσθηση του εαυτού σου σε έναν διαυγή, νέο κόσμο.

Στον αδερφό μου Ν. Γκέκα με αγάπη,
Τάσσος Α. Γκέκας, Λιτόχωρο, Πιερίας 29/3/20

* Ο Τάσσος Α. Γκέκας σπούδασε Νέα Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας με τους Δημήτρη Αγγελάτο, Τάκη Καγιαλή και Φιλοσοφία με τον Παναγιώτη Θανασά ενώ έχει ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές γύρω από τη Θεωρία Κινηματογράφου στο King’s College του Λονδίνου με τον Mark Shiel. Το 2009 ίδρυσε στη Λευκωσία την αίθουσα τέχνης The Office Gallery παρουσιάζοντας εκθέσεις των Gunter Brus, Robert Montgomery, Γλαύκου Κουμίδη, Δημήτρη Μεράντζα και Απόλλωνα Γλύκα. Γράφει ποίηση και έχει εκδώσει τρεις μονογραφίες. Ζει στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.

ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ: John Bulmer, Manchester (1977)

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

Περί ελληνοχριστιανικών ιδεωδών

Του Ντίνου Θεοδότου Χωρίς να μας ρωτήσουν, οι εκκλησιαστικές τελετουργίες είναι μέρος της ζωής ...

Η βιομηχανική πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου και τα επαγγέλματα του μέλλοντος

Γράφει ο Κλεάνθης Συμεωνίδης Πέντε χώρες, ανάμεσά τους και η Κύπρος, μέσω του Ευρωπαϊκού ...

Κυπριακή Βιβλιοθήκη 2012-2014: Ένοχη απραξία, ένοχη σιωπή

Αντώνης Τσακμάκης* Η έκθεση της επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφορικά με τη στέγαση ...

Η απόδραση του Γιώργου Κοτσώνη που εξέπληξε την υφήλιο

Ανδρέας Φωκαϊδης | phoca@cytanet.com.cy Το 1956, ο αείμνηστος Γιώργος Κοτσώνης απέδρασε μέσα απ’ τα ...

Ειρωνεία, το άλλο πρόσωπο της θλίψης

Γράφει η Νένα Φιλούση Ένα κείμενο για την «Εκκαθάριση Προσωπικού», τη νέα συλλογή διηγημάτων ...

«Κατάδικός μου» – Μια τραγική κωμωδία!

Γράφει η Μαρία Κυπριανού Λεοντή* Το θέατρο Ανεμώνα επιλέγει αυτή τη θεατρική σεζόν να ...

X