Ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών διασχίζει φυσικά και νοερά σύνορα

Η εικαστική έκθεση “Crossing 24/31: I always confuse south to north, north to south” είναι μια μοναδική πρωτοβουλία απο το ΜΚΟ Visual Voices, με έδρα την Κύπρο, που έφερε μαζί έντεκα αναδυόμενους, Κύπριους εικαστικούς, μέσα από το τριμηνιαίο πρόγραμμα φιλοξενίας του, για να διερευνήσουν μαζί το θέμα “ΜΜΕ και Εθνικιστικές αφηγήσεις”. Το πρόγραμμα υποστηρίχθηκε από το Γερμανικό ινστιτούτο Allianz Kulturstiftung. Το κύριο χαρακτηριστικό των έργων που φιλοξενούνται είναι η τολμηρή και ακτιβιστική τους προσέγγιση στο θέμα.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι : Ειρήνη Κάττου, Ζωή Πολυκάρπου, Ιωάννα Νεοφύτου, Λένια Γεωργίου, Νουρτανέ Καραγκίλ, Ντιζέ Κουκρέρ, Παναγιώτης Αχνιώτης, Στέφανη Λεμεσιανού, Φετινέ Σελ Ντουζέλ, Χαγάλ Γκεζέρ, Χριστίνα Χριστοφή.Οι έντεκα καλλιτέχνες έχουν επιλεγεί μετά την υποβολή αίτησης τους στην ανοικτή πρόσκληση συμμετοχής στο πρόγραμμα που δημοσίευσε ο οργανισμός.

Η έκθεση «Crossing 24/31: I always confuse south to north, north to south» δίνει την ευκαιρία στο κυπριακό και διεθνής κοινό να γνωρίσει την σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία από την προοπτική αυτών των έντεκα καλλιτεχνών ως καθώς και να παρατηρήσει τα μηνύματα που παρουσιάζονται με κριτικό μάτι.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το πρόγραμμα φιλοξενίας πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου οι περιορισμοί διακίνησης από τα οδοφράγματα ήταν πολύ αυστηροί και περιορισμένοι. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε την επικοινωνία και τη συνεργασία μεταξύ των καλλιτεχνών. Το φετινό πρόγραμμα Visual Voices Artist in Residency εστίασε στο θεματικό επίκεντρο, “ΜΜΕ και Εθνικιστικές αφηγήσεις”.

Επιμελήτρια του φετινού προγρἀμματος ήταν η φωτογράφος  Μαράλ Ντεγκατί.. Συμμετείχαν επίσης ως μέντορες οι  Anthony Freda Studio, Esra Plumer Bardak και Melissa Hekkers.

H Χαγάλ Γκεζέρ,  Ζωή Πολυκάρπου και Παναγιώτης Αχνιώτης μίλησαν για την εμπειρία τους.

“Η συμμετοχή σε προγράμματα φιλοξενίας καλλιτεχνών είναι μια πρόκληση για τη δημιουργική ενέργεια και δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε αυτά, ειδικά στο Βορρά, γι ‘αυτό ήθελα απλώς να προκαλέσω τον εαυτό μου και να γνωρίσω νέους ανθρώπους, νέους καλλιτέχνες. Η συγχρονικότητα του προγράμματος με το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή παγκόσμια έδωσε ένα βαθύτερο νόημα για μένα, με το κλείσιμο των συνόρων  λόγω πανδημίας και την άνοδο της φασιστικής ατζέντας της ακροδεξιάς στον κόσμο.” είπε η Χαγάλ σχετικά με την απόφαση της να δηλώση συμμετοχή στο πρόγραμμα. “Με το τέλος του lockdown, βρήκα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να έρθω σε επαφή με ανθρώπους και από τις δύο πλευρές. Παρόλο που είμαι σκεπτικός για τη βιομηχανία οικοδόμησης ειρήνης των ΜΚΟ και συνήθως το αποφεύγω, σκέφτηκα ότι από τη στιγμή που τα σημεία ελέγχου είναι πάλι κλειστά  ήταν μία από τις λίγες ευκαιρίες να συναντηθούμε δια ζώσης με ανθρώπους από τον Βορρά.” είπε ο Παναγιώτης.

Οι συμμετέχοντες είχαν την ελευθερία να δημιουργήσουν έργο γύρω από τα θέματα της σύγκρουσης και της ειρήνης.Ο κάθε ένας με την δική του ξεχωριστή προσέγγιση.”Αναλογιζόμενη την κατάσταση με τα πολιτικά σύνορα του νησιού σκέφτηκα τα φυσικά σύνορα της Κύπρου, οπότε αποφάσισα να αγνοήσω τα πολιτικά σύνορα πραγματοποιώντας ένα οδοιπορικό γύρω από τις ακτές της Κύπρου, το φυσικό της σύνορο φωτογραφίζοντας το τοπίο με κατεύθυνση τη θάλασσα αλλά και τη ξηρά.Μέσα σε δύο μέρες δημιούργησα ένα περίγραμμα της Κύπρου με αυτές τις φωτογραφίες και τις οργάνωσα με ένα τρόπο έτσι ώστε να φαίνεται το περίγραμμα. Ήταν ένας τρόπος να ανακαλύψω ξανά τη χώρα μου και όλα αυτά τα μέρη που ποτέ δεν θα πήγαινα αλλιώς και ένας τρόπος να βιώσω την Κύπρο σαν μια ολοκληρωμένη χώρα, κάτι που δεν μπορούμε να βιώσουμε εύκολα.” είπε η Ζωή.

Coastline Unbroken” / Ζωή Πολυκάρπου

Η Χαγάλ επέλεξε να εστιάσει στην ανθρώπινη πλευρά της διαίρεσης, πώς επηρεάζει άμεσα την καθημερινή ζωή, την κινητικότητα και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν οι κάτοικοι με το περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω τους, στη Λευκωσία συγκεκριμένα. “Πολλές φορές με κάθε είδους ακραίο φανατισμό , οι φανατικοί τείνουν να αφαιρούν την ανθρώπινη διάσταση δημιουργώντας ένα σχεδόν δύο διαστάσεων αντικείμενο για να μισούν ή να απορρίπτουν.Πάντα ένιωθα πολύ ανήσυχη με αυτήν την ιδέα γιατί έχω επίσης υποστεί ρατσισμό. Ήταν σημαντικό για μένα να έχω αυτές τις ανθρώπινες ιστορίες που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είτε δεν καλύπτουν είτε χειρίζονται με τρόπο που  εξυπηρετεί την εθνικιστική εξτρεμιστική αφήγηση, οπότε πήρα συνεντεύξεις από ανθρώπους που περπατούσαν στην παλιά πόλη, προσπαθώντας να καταγράψω το ανθρώπινο στοιχείο της διαίρεσης και τι αυτή προκαλεί παρουσιάζοντας μια εναλλακτική ιστορία της Λευκωσίας.”

“Προσπάθησα να καταλάβω την ιδέα του συρματοπλέγματος και να το δω από διαφορετική οπτική γωνία. Μιλώντας γενικά για συρματοπλέγματα εμπνεύστηκα από ένα βιβλίο για την ιστορία του συρματοπλέγματος. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε για να περικλείει τεράστιες εκτάσεις γης για βοοειδή στις ΗΠΑ και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε εργαλείο πολέμου και φυλακής, οπότε τελικά αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν να προσεγγίσω το συρματοπλέγμα ως μια αφήγηση που μιλά έμμεσα στο κοινό της Κύπρου. Προφανώς ένα άτομο που είναι από την Κύπρο μπορεί να συσχετιστεί με αυτό που βλέπει, αν και δεν μιλάει άμεσα σε αυτό. Είναι μια αφήγηση που σημαίνει την ιδέα που έχουμε στο μυαλό μας όταν βλέπουμε ορισμένα σύμβολα. Υπάρχει ένας κρυμμένος διάλογος που έρχεται μαζί με αυτό αντικείμενο.” είπε ο Παναγιώτης σε σχέση με τη δική του προσέγγιση.

Τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε και τι αποκομίσατε από αυτή την εμπειρία;

“Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ότι δεν μπορούσαμε να διασχίσουμε ελεύθερα, αλλά το απόλαυσα, γνώρισα νέους ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και η όλη εμπειρία μου έδωσε έμπνευση.Μάθαμε πώς λειτουργεί ο Τύπος,  πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παράγουν ιστορίες και πώς λειτουργούν με εικόνες και τις σχέσεις ισχύος μέσα σε αυτό το κύκλωμα.Δεν υπάρχει πολλή καλλιτεχνική και πολιτιστική δημοσιογραφία στο Βορρά. Είναι πολύ εξειδικευμένη, έχουμε λίγες μόνο μηνιαίες ή εβδομαδιαίες εκδόσεις και έχουν σταματήσει την κυκλοφορία τους τώρα.Η Έζρα έκανε μια παρουσίαση από τουρκικά μέσα ενημέρωσης με θέμα τις τέχνες και πολιτισμός που ήταν πολύ πληροφοριακή.Πραγματικά κατέστησε σαφές πώς η τέχνη στην Κύπρο δεν διδάσκεται όπως θα έπρεπε όπως επίσης η ιστορία της δεν τεκμηριώνεται ή αρχειοθετείται, όπως η πολιτική ιστορία. Δεν γνωρίζουμε πραγματικά τη δική μας ιστορία τέχνης και ήταν πολύ ενδιαφέρον να το συζητήσουμε και να δούμε ένα Τουρκοκυπριακό αρχείο.” είπε η Χαγάλ.

“Ήταν ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών αλλά δεν είμαι καλλιτέχνης, ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε κάτι τέτοιο όπως και σε εικαστική έκθεση. Βρήκα ενδιαφέρον το πώς οι υπόλοιποι συμμετέχοντες προσέγγισαν το θέμα κάτι πολύ νέο για μένα. Ήμουν εξοικειωμένος με τη δουλειά ορισμένων από αυτούς, αλλά ακόμα και η διαδικασία συνάντησης και οργάνωσης της έκθεσης ήταν ευχάριστη.” είπε ο Παναγιώτης.

Τέχνη και Ακτιβισμός

“Δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου ακτιβίστρια, αλλά είναι ήδη πράξη ακτιβισμού αυτό που πρέπει να κάνω, να κάνω ένα τεστ PCR και να διασχίσω τα σύνορα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακόμη και όχι σκόπιμα, είναι μια πράξη επιδίωξης μιας καλύτερης Κύπρου, μιας ενοποιημένης Κύπρου. Με το κλείσιμο των συνόρων είναι λες και πήγαμε πίσω 20 χρόνια και ο εγκέφαλός μου αρνείται να το αποδεχτεί. Ήμουν δεκαέξι χρονών όταν άνοιξαν τα σύνορα, έτσι θυμάμαι πώς ήταν πριν ανοίξουν πολύ καθαρά και δεν πρέπει να επιστρέψουμε σε αυτό.” είπε η Χαγιάλ

“Η τέχνη είναι πάντα πολιτική όπως είναι τα πάντα, εξαρτάται από το πώς την πολιτικοποιεί κανείς. Κάποιος που δηλώνει ότι είναι απολιτικός είναι επίσης πολιτική θέση. Έτσι, για μένα αυτό που έχει σημασία είναι η επιλογή μας για το πώς να πολιτικοποιήσουμε τα πράγματα και ποια στάση επιλέγουμε να αναλάβουμε. Υπό αυτήν την έννοια, αυτο το residency και η έκθεση είναι βαθιά πολιτικά ειδικά όταν πρόκειται για το 2020 και την περίεργη κατάσταση που ζούμε λόγω της πανδημίας.” είπε ο Παναγιώτης

Η έκθεση «Crossing 24/31: I always confuse south to north, north to south» άνοίξε στις 24 Οκτωβρίου και θα συνεχιστεί μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2020 στο Ινστιτούτου Γκαίτε Κύπρου, Μάρκου Δράκου 21, 1102, Λευκωσία.

Το Visual Voices είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που υποστηρίζει νέους καλλιτέχνες από κοινότητες που πλήττονται από βίαιες συγκρούσεις. Ο στόχος τους είναι να προωθήσουν τη δημιουργία της σύγχρονης τέχνης που αντιμετωπίζει την ανάγκη για θετική κοινωνική αλλαγή και να χτίσει χώρο για αυτές τις ιδέες.

* Λόγω των περιορισμών COVID19, ο οργανισμός θα περιορίσει τον αριθμό επισκεπτών ανα ώρα. Όλοι οι επισκέπτες παρακαλούνται να φορούν μάσκα προσώπου κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους, και να ακολουθήσουν τον παρακάτω σύνδεσμο για να καθορίσουν την προτιμώμενη ώρα επίσκεψής τους:  https://cutt.ly/cf0qW6r

 

  • ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Το «Παράθυρο» είναι το πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας Πολίτης [Κύπρος] και του διαδικτυακού πόρταλ www.politis.com.cy. Ειδήσεις, συνεντεύξεις, συναντήσεις, ρεπορτάζ, ήχοι, εικόνες – κινούμενες και στατικές, κριτικές προσεγγίσεις, λοξές ματιές. Βλέπουμε το δέντρο, δεν χάνουμε το δάσος

You May Also Like

«Διαυγές Όνειρο» από τους Πανίκο Τεμπριώτη και Γιώργο Κούμουρο

Η Γκαλερί Opus 39 παρουσιάζει τη νέα εικαστική πρόταση «Διαυγές Όνειρο» από τους Πανίκο ...

NiMAC: Από την πρώτη έκθεση του 1994, στην επετειακή XXV

«Το Δέντρο: πηγή έμπνευσης, αφορμή δημιουργίας» ήταν ο τίτλος της έκθεσης που παρουσιάστηκε στο ...

Οι εκδηλώσεις του Απριλίου στο CVAR

Τέσσερις διαλέξεις και μία ενδιαφέρουσα μουσική συζήτηση διοργανώνει το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών και Έρευνας(CVAR) ...

Greektalk: Νέα περφόρμανς από τον PASHIAS στη Γαλλία

Με ένα νέο περφόρμανς έργο ταξιδεύει στις αρχές Απριλίου στη Γαλλία και στο Ανώτατο ...

Όψεις του Πενταδακτύλου

«Επιχειρούσα πάντα αναγνώσεις επί καθημερινής βάσεως για τον Πενταδάκτυλο. Επιχειρούσα αναγνώσεις αυτής της επιφάνειας ...

Επτά μεγάλες εικαστικές εκθέσεις του 2020

Από τον πρωτοπόρο της ποπ αρτ Άντι Γουόρχολ και τον Ρέμπραντ η νέα χρονιά ...

X