Άλουτοι στην Πράσινη Γραμμή

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Φέτος αρκετοί θα πάρετε και θα πάρουμε έστω και μία φορά τις τέντες από την αποθήκη, ή από το καπό όπου είναι καταχωνιασμένες γιατί δεν έχουμε αποθήκη, και θα βρεθούμε κάπου σε όρη ή/και παραρά, να νιώσουμε λίγο τη φύση, τη θάλασσα, την τσίκνα από τη φουκού όπου θα βράσουμε την κονσέρβα με τα κεφτεδάκια και την απλότητα του πρωινού φραπέ φτιαγμένου με το μηχανάκι ή με το πλαστικό μπουκάλι. Και φυσικά, να δούμε τα πάντα να γεμίζουν με χώμα ή άμμο καθώς θα πλενόμαστε κάθε μέρα από λίγο, έστω για τους τύπους, έστω για λόγους υγιεινής, αλλά απολαμβάνοντας την αίσθηση πως δεν έχουμε κάτι για το οποίο να αγχωνόμαστε, και πως και ο ιδρώτας είναι υγεία. Μεταξύ λοιπόν των άλλων περιπλανήσεών μας, ορίστε κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει, έστω τώρα στο χαρτί, ή και στην πραγματικότητα μεταξύ σοβαρού και αστείου, ή σοβαρού και σοβαρού.

Ας πάρουμε λοιπόν αντίσκηνα, κλεφτοφάναρα, φουκούες, σλίπινγκ μπαγκ και, αν το νιώθουμε, χαρτί και μαρκαδόρο για πανό, και πάμε να κατασκηνώσουμε σε ένα από τα σημεία της Πράσινης Γραμμής που θυμίζει περισσότερο πάρκο παρά πόλη ή ζώνη κατάπαυσης του πυρός. Θα μπαίναμε στις ακατοίκητες περιοχές και θα τις διεκδικούσαμε ως δικές μας για μια-δύο νύχτες, για όσο πάρει και όσο μας αφήσουν. Και ακόμα και αν μας απομακρύνουν κάθε καλοκαίρι, ή περισσότερες από μια φορές στο ίδιο καλοκαίρι, να επιστρέφουμε. Αναδεικνύοντας τη ζωή στην «νεκρή» ζώνη και σπρώχνοντας όλο και πιο μπροστά το τελευταίο σύνορο που παραμένει επί του εδάφους, όχι μεταξύ οποιουδήποτε, αλλά στη μέση του συνόλου μας. Την τελευταία τρύπα που έχει απομείνει.

Ναι, θα ήταν ίσως επικίνδυνο. Αλλά πόσο ακριβώς, ειδικά αν κατασκηνωτές / καταληψίες και από τα δύο ψευδοκράτη περάσουν από τη «δική τους» πλευρά; Και πώς μιλάμε για κίνδυνο μπροστά σε όσα γίνονται γύρω μας; Και πώς ανεχόμαστε σε μια ευρωπαϊκή χώρα να επιβάλλει τη συμπεριφορά μας ένα τουφέκι και φοβισμένοι έφηβοι με κράνη, και να έχουμε παράλληλα το θράσος να αποκαλούμε χώρες όπου ο κόσμος προκαλεί στρατούς και μονάδες ασφαλείας «υπανάπτυκτες»; Θα μας συλλάμβαναν; Ίσως. Όμως δεν το αξίζει η πόλη και η ζωή μας;

+ Α, και σήμερα, στις 7 το απόγευμα έχει κράξιμο. Κράξιμο για τα αποκαλυπτήρια ακόμα ενός ανδριάντα του Μιχάλη Μούσκου, άλλως Μακάριου, στο προαύλιο της Αρχιεπισκοπής. Πάμε, γιουχαΐζουμε, επιστρέφουμε στην απόλαυση του κυριακάτικου απογεύματος. Ελπίζω, μόνο, να είμαστε αρκετοί.

Δημοσιεύθηκε στις 29 Μαϊου στο «Π»

You May Also Like

Ο αόρατος φασισμός

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο υπουργός Παιδείας σου χειροκροτεί πειθήνια τις εντελώς αντιδημοκρατικές παρεμβατικές ...

Δεν ξεχνώ – για αυτό πίνω

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στις τουαλέτες μπαρ της παλιάς Λευκωσίας κάποιος ή κάποια έγραψε ...

Σκοτεινή Κύπρος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τελευταία εκμεταλλεύομαι το διαδικτυακό [ας το πούμε] αρχείο του ΡΙΚ ...

Οι καινούργιοι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για κάποιον λόγο που δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από μόνος ...

Το Mνημείο των Χαμένων Ευκαιριών

Κάποτε είχα γράψει πως το αιώνιο εργοτάξιο της πλατείας Ελευθερίας είναι σαν τη λύση ...

Νονά Ελίτα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τώρα τελευταία σε εκπομπές τύπου Ελίτας εμφανίζονται -εκτός από γκρούπις ...

X