Άλουτοι στην Πράσινη Γραμμή

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Φέτος αρκετοί θα πάρετε και θα πάρουμε έστω και μία φορά τις τέντες από την αποθήκη, ή από το καπό όπου είναι καταχωνιασμένες γιατί δεν έχουμε αποθήκη, και θα βρεθούμε κάπου σε όρη ή/και παραρά, να νιώσουμε λίγο τη φύση, τη θάλασσα, την τσίκνα από τη φουκού όπου θα βράσουμε την κονσέρβα με τα κεφτεδάκια και την απλότητα του πρωινού φραπέ φτιαγμένου με το μηχανάκι ή με το πλαστικό μπουκάλι. Και φυσικά, να δούμε τα πάντα να γεμίζουν με χώμα ή άμμο καθώς θα πλενόμαστε κάθε μέρα από λίγο, έστω για τους τύπους, έστω για λόγους υγιεινής, αλλά απολαμβάνοντας την αίσθηση πως δεν έχουμε κάτι για το οποίο να αγχωνόμαστε, και πως και ο ιδρώτας είναι υγεία. Μεταξύ λοιπόν των άλλων περιπλανήσεών μας, ορίστε κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει, έστω τώρα στο χαρτί, ή και στην πραγματικότητα μεταξύ σοβαρού και αστείου, ή σοβαρού και σοβαρού.

Ας πάρουμε λοιπόν αντίσκηνα, κλεφτοφάναρα, φουκούες, σλίπινγκ μπαγκ και, αν το νιώθουμε, χαρτί και μαρκαδόρο για πανό, και πάμε να κατασκηνώσουμε σε ένα από τα σημεία της Πράσινης Γραμμής που θυμίζει περισσότερο πάρκο παρά πόλη ή ζώνη κατάπαυσης του πυρός. Θα μπαίναμε στις ακατοίκητες περιοχές και θα τις διεκδικούσαμε ως δικές μας για μια-δύο νύχτες, για όσο πάρει και όσο μας αφήσουν. Και ακόμα και αν μας απομακρύνουν κάθε καλοκαίρι, ή περισσότερες από μια φορές στο ίδιο καλοκαίρι, να επιστρέφουμε. Αναδεικνύοντας τη ζωή στην «νεκρή» ζώνη και σπρώχνοντας όλο και πιο μπροστά το τελευταίο σύνορο που παραμένει επί του εδάφους, όχι μεταξύ οποιουδήποτε, αλλά στη μέση του συνόλου μας. Την τελευταία τρύπα που έχει απομείνει.

Ναι, θα ήταν ίσως επικίνδυνο. Αλλά πόσο ακριβώς, ειδικά αν κατασκηνωτές / καταληψίες και από τα δύο ψευδοκράτη περάσουν από τη «δική τους» πλευρά; Και πώς μιλάμε για κίνδυνο μπροστά σε όσα γίνονται γύρω μας; Και πώς ανεχόμαστε σε μια ευρωπαϊκή χώρα να επιβάλλει τη συμπεριφορά μας ένα τουφέκι και φοβισμένοι έφηβοι με κράνη, και να έχουμε παράλληλα το θράσος να αποκαλούμε χώρες όπου ο κόσμος προκαλεί στρατούς και μονάδες ασφαλείας «υπανάπτυκτες»; Θα μας συλλάμβαναν; Ίσως. Όμως δεν το αξίζει η πόλη και η ζωή μας;

+ Α, και σήμερα, στις 7 το απόγευμα έχει κράξιμο. Κράξιμο για τα αποκαλυπτήρια ακόμα ενός ανδριάντα του Μιχάλη Μούσκου, άλλως Μακάριου, στο προαύλιο της Αρχιεπισκοπής. Πάμε, γιουχαΐζουμε, επιστρέφουμε στην απόλαυση του κυριακάτικου απογεύματος. Ελπίζω, μόνο, να είμαστε αρκετοί.

Δημοσιεύθηκε στις 29 Μαϊου στο «Π»

You May Also Like

Άγνωστος, στο πεζοδρόμιο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Περπατώντας στην παλιά πόλη, ήβρα έναν άγνωστο απλούμενο στο πεζοδρόμιο, ...

«Κοινόν Κυπρίων»

Της Μιράντας Λυσάνδρου* Με συναισθήματα βαθύτατης συγκίνησης, ευγνωμοσύνης αλλά και με έντονο το αίσθημα ...

Οι κρυφές πλατείες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Απέναντι από το Μέγαρο Ζήνα υπήρχε κάποτε το σινεμά Ντιάνα, ...

Κουγκρίν που το άσπρο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάποια στιγμή τον Ιούνιο η περιοχή γύρω από την πλατεία ...

Το χάζι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ακόμα μία εκλογική διαδικασία, ακόμα μία φορά στον πολιτικό αγώνα ...

Boom!

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Έξω από τα γραφεία του “Πολίτη” το σκηνικό την περασμένη ...

X