Δαμαί έσιει δράκους*

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Οι ταράτσες και οι πάνω όροφοι των εμπορικών κέντρων, των πολυκατοικιών, είναι ένας άλλος κόσμος και όσο πιο παλιό το κτήριο, τόσο πιο ξεκάθαρα φαίνεται. Ανεβαίνοντας σε κάποια από αυτές τις παλιές πολυκατοικίες, που είχαν χτιστεί κάποτε για να φιλοξενήσουν γραφεία ή διαμερίσματα, βλέπεις ορόφους που αποτελούνται από σειρές ολόκληρα άδεια καταστήματα. Διαδρόμους χωρίς φωτισμό με μια ταμπέλα σε κάθε πόρτα, ποιος ξέρει από πότε. Άδεια καταστήματα με βιτρίνες καλυμμένες με χαρτόνι, φελιζόλ ή παλιές αφίσες στερεωμένες με χοντρή τέλλα. Είναι οι αχαρτογράφητες περιοχές της πόλης, οι οποίες δεν είναι στα προάστια, στα χωράφια, πέρα από το τελευταίο σπίτι του τελευταίου κύματος ανάπτυξης, όπως θα περίμενε κανείς.

Κρύβονταν προς τα πάνω, εκεί που οι επιχειρηματίες μιας άλλης γενιάς προσπάθησαν να δημιουργήσουν εμπορικά κέντρα χωρίς να καταφέρουν να ενοικιάσουν τις αρχικές φιλοδοξίες τους. Κρύβονταν μέσα στις δομές από μπετόν και τις εσωτερικές τους αυλές που έμειναν ξεχασμένες, γιατί ο καθένας προτιμούσε το σπίτι του. Για όσους μεγαλώσαμε εκτός Κέντρου, γιατί κάπου εκεί κατέληξε η οικογένεια η οποία δύο μόλις γενιές πίσω δεν ήξερε από πόλεις, τα στέκια αυτά του κέντρου ήταν οι αχαρτογράφητες μας περιοχές.

Τα ’90s μας χωρίς γονική επίβλεψη, τότε που αναγκαστικά μας μετέφερε “κάτω” ένας γονιός -ή στην καλύτερη περίπτωση κάποιου ο μεγάλος αδελφός “για σινεμά”- και μας έφερνε πίσω ένα ταξί, στο οποίο στριμωχνόμαστε όσοι περισσότεροι γινόταν για να μοιράσουμε την τιμή. Τότε δεν υπήρχε κάπου να πας στον Στρόβολο, λόγου χάρη. Ήταν μια άδεια έκταση με σπίτια τζαι εκκλησιές, σχολεία τζαι κανένα κατάστημα, αλλά τίποτα διαφορετικό. Έτσι η γενιά μας μαζευόταν στο τσιμεντένιο προαύλιο του Ζήνα Πάλας, μεταξύ σινεμά, του Ππικαντίλι με τις μηχανούες τζαι την κρεπερί στη γωνιά, κάποτε στην ταράτσα του Capital Center για να δει τη θέα. Εκεί, λίγο πριν την ταράτσα, είχαμε δει και το πρώτο (ίσως) sex shop που θυμόμαστε το οποίο, όντας ρόκολοι, βλέπαμε ως ένα αστείο, θελκτικό αξιοπερίεργο. Κι όταν το sex shop απέκτησε πρακτική διάσταση και δεν ήταν πλέον απλά punchline για σπυριάρηδες έφηβους, υπήρχαν οι άλλες αχαρτογράφητες περιοχές όπως το Σκαλί, όπου μαζεύονταν αυτοκίνητα με σβηστά τα φώτα και θέα την Αγλαντζιά και το δασάκι του English School, όπου οι μαθητές πάντα έβρισκαν (βρίσκαμε) καπότες κάτω από κάθε δέντρο και μέσα σε κάθε λαξιά. Σιγά-σιγά μερικοί ανακαλύπταμε και στέκια στη σκοτεινή και άγνωστη σε εμάς τότε παλιά Λευκωσία, η οποία δεν ήταν όπως μας είχαν πει, και μαζί τους και τον υγιεινό και όσο να ‘ναι πιο “κάπως” ναργιλέ.

(Πριν μια εβδομάδα ανέβηκα για πρώτη φορά, έβερ, στην πολυκατοικία του Πάνθεον, η οποία παρέμενε τόσα χρόνια για μένα αχαρτογράφητη περιοχή. Μέχρι πάνω, μέσα από μη πρακτικά κλιμακοστάσια και ένα καθόλου συσταρισμένο “Cyprus gothic”, συνονθύλευμα κομματιών κτηρίου. Τη Λευκωσία γέμιζε το καρκασιαλλίκι των οπαδών του καναπέ και των καμπριολέ και εκεί πάνω ξαναβρήκα τους δράκους των αχαρτογράφητων μου περιοχών].

*Here be dragons.

Δημοσιεύθηκε στις 17 Απριλίου 2011.

You May Also Like

Ιστορίες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάθε χρόνο οι πρόσφυγες από την Άσσια και τα παιδιά ...

Μια εξάδα αφκά

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν ...

Η μεγάλη απούσα

Γράφει ο Ανδρέας Ριρής Είχα την τύχη να σπουδάσω στην Αθήνα την περίοδο 2005-2009. ...

Κλειστά παντζούρια

Κάθε μέρα η Λευκοθέα έβγαινε στο μπαλκόνι της, μπροστά στον πολυσύχναστο δρόμο της και ...

Κυνηγετική περίοδος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κάθε χρόνο ο στρατός του Ραδιομαραθωνίου βγαίνει στους δρόμους για ...

Πέρκι βρέξει

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο κύριος Αδάμος είχε βγει από το ξυλουργείο του και ...

X