Ετζινουρκώσαν τα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Η ταμπέλα στεκόταν εκεί για κάποια χρόνια. Κάλυπτε την είσοδο της νεκρής ζώνης με έναν χάρτη της γειτονιάς και με επίσημες λέξεις ανακοίνωνε την ανάπλασή της και την επιστροφή της στους ζωντανούς. Για όσα έκρυβε πίσω της, και πίσω από μια σειρά βαρέλια και σακούλια, δεν μπορούσε να υποσχεθεί τίποτα. Τα λογότυπα, τα αρχικά διεθνών οργανισμών -ύποπτων ή λιγότερο ύποπτων για κάποιους, αποτελεσματικών ή εντελώς άχρηστων για άλλους- μπέρδευαν ακόμα περισσότερο την ασαφή υπόσχεσή της.
Το τι υπήρχε πίσω από την ταμπέλα -ίσως άγρια βλάστηση, αλεπούδες, σατανικοί [δικοί τους] και μειοδότες [δικοί μας] λαθρέμποροι τσιγάρων και αλκοόλ- δεν είχε άμεση σχέση με την καθημερινότητα και δεν φαινόταν να ήταν, ούτε να υπάρξει, μέρος της ίδιας πραγματικότητας με εμάς τους υπόλοιπους.
Και μια μέρα, εξαφανίστηκε. Είχαν περάσει ήδη χρόνια από τότε που διάφορα σημεία της ζούγκλας στη μέση της χώρας είχαν ανοίξει, διευκολύνοντας το πέρασμα από τη μία όχθη στην άλλη. Όμως ο χώρος στη μέση παρέμεινε απροσπέλαστος, ένα τελευταίο ιερό όπου ήταν κρυμμένο κάτι, ίσως η λύση. Στα πάντα. Περνάγαμε και τώρα είχαμε περικυκλώσει αυτή την ηθελημένα άγρια περιοχή, το σημείο του χάρτη όπου νομίζαμε πως είχαμε σπρώξει τα ένστικτά μας για να τα κρύψουμε. Τα περάσματα δεν ήταν παρά τεχνητοί διάδρομοι, καλυμμένοι δεξιά κι αριστερά με τα ίδια χαρούμενα χρώματα και τα ίδια ακατάληπτα γράμματα της ταμπέλας που έκλεινε το δρόμο.
Όταν όμως εξαφανίστηκε η ταμπέλα, είδαμε αυτό που υποσυνείδητα ξέραμε ότι περιμέναμε. Πίσω από μια σειρά βαρέλες, χωρίς χακί σακούλες, βρισκόταν ένας άδειος δρόμος, παραδόξως καθαρός από χόρτα, ίσως καθαρισμένος πρόσφατα. Το μπαλκόνι του δίπλα σπιτιού, με την μπουγάδα απλωμένη. Λίγο παρακάτω κάποιες άλλες βαρέλες.
Το μυστικό τοπίο είχε για λίγο εμφανιστεί, και δεν ήταν και τόσο φοβερό. Ήταν πια απλά ένας άδειος δρόμος. Όμως η εμφάνισή του μετά από χρόνια ήταν σοκαριστική, λες και ήσουν ξανά επτά χρονών και γύριζες το κανάλι σε μια σκηνή ακατάλληλη που δεν καταλάβαινες, αλλά ήξερες πως θα έπρεπε να κάνεις πως δεν είχες δει.
Λίγες μέρες μετά οι χακί σακούλες ξαναεμφανίστηκαν. Ο σιδερένιος σκελετός της ταμπέλας κειτόταν δίπλα στο πέρασμα, άδειος τώρα με τη σειρά του από τις υποσχέσεις του. Οι σακούλες ήταν καινούργιες, περιποιημένες, ζυγισμένες – στοιχισμένες με ακρίβεια, δύο μικρά ανοίγματα να δείχνουν τι κρυβόταν πίσω τους.
“Ετζινουρκώσαν τα” είπε ένας μάστρος που δουλεύει στην περιοχή. “Κάτι θέλουν να κάμουν τζείνοι της UNOPS, να ξαναβάλουν πάνω την ταπέλλα νομίζω.”

Δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου 2011.

You May Also Like

Πώς θα ήταν το debate πιο ενδιαφέρον

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν, ας πούμε, το θέμα συζήτησης ...

Η επανάσταση του καφέ

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στη Βουλή, καθώς μιλούσε για την ...

Τζεντριφικέισιον

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην παλιά Λευκωσία; Μπορεί να ...

“Στο Λονδίνο;”

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θυμάμαι κάποτε τους Ελληνοκυπραίους φοιτητές και φοιτήτριες που γνώρισα στις ...

Τρία πράματα ποτζ’εί

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης 1. Στην άκρη του πάρκου στην πλατεία Ινονού, στο τέλος ...

Aristoκρατία

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Γιατί δεν κατεβαίνουν οι Σύροι στη Λεμεσό; Τι ακριβώς τους ...

X