Μισοτελειωμένη πόλη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Το δημαρχείο αποφάσισε [αφού ο μέσος κάτοικος της Λευκωσίας το πήρε απόφαση πως η νέα πλατεία Ελευθερίας είναι ένα από αυτά τα πράγματα που θα συμβούν κάποια στιγμή λίγο πριν το τέλος της Ιστορίας -όχι της απλής ιστορίας, της Ιστορίας- μαζί με την ευόδωση του μακροχρόνιου αγώνα και τη λύση του Κυπριακού] να διαφημίσει το μεγαλεπήβολο έργο με μια αρκούντως μεγαλεπήβολη πλαστική πινακίδα πάνω από τον όχι και τόσο μεγαλεπήβολο Λούκκο [πρώην “πλατεία”] Ελευθερίας.

Κι έτσι, η πινακίδα που απεικονίζει τη μακέτα του έργου, ήρθε να δέσει αισθητικά με τα πλέξιγκλας κιγκλιδώματα γύρω από το χώρο που νομίζαμε πως αποτελείωσε ο Δέρβης όταν πήγε να ρίξει τον προμαχώνα. Ήρθε επίσης για να γίνει ακόμα μια πινακίδα που αναγγέλλει τα “προσεχώς” αυτής της πόλης.Και δεν μιλάμε μόνο για το Μέγαρο Πολιτισμού και το κόστος του – εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Μιλάμε για τον ψυχισμό μιας πόλης όπου για δέκα και βάλε χρόνια, μια αφίσα διαφημίζει ένα νέο εστιατόριο απέναντι από το χώρο στάθμευσης του “Όχι”. Μιλάμε και για την αίσθηση που έχει κανείς περνώντας δίπλα από το χώρο του παλιού-νέου Δημαρχείου [λέμε ‘νέο’ ένα γιαπί που δεν πρόλαβε καν να γίνει γιαπί και έχει γίνει ήδη σημείο αναφοράς;], βλέποντας τα αρχαία. Τα οποία δεν είναι και σίγουρος αν τα εξετάζει τουλάχιστον κανείς.

Το θέμα είναι βεβαίως επικοινωνιακό. Γιατί και έργα ολοκληρώνονται [ενίοτε] στη Λευκωσία, και νέα μαγαζιά ανοίγουν, και τα πράγματα προχωρούν. Όμως τους κατοίκους πώς τους βάζεις στο κόλπο; Πώς μετατρέπεις σε πόλη, τα επτά χωριά της Λευκωσίας και τα δεκάδες χωριά από όπου προέρχονται οι πρόσφυγες κάτοικοί της;
Η απαρχή αυτού του παράξενου συναισθήματος που σου αφήνει η Λευκωσία έχει τις ρίζες της εκεί, στην εικόνα της. Που δεν έχει μεγαλώσει μαζί με τα κτήριά της τις τελευταίες τρεις τόσες δεκαετίες από τον πόλεμο. Η πόλη παραμένει σπασμένη και όχι απλώς στα δύο κομμάτια που στερεότυπα προάγουμε ως τα κομμάτια της “τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας”. Η ελεύθερη ή νότια Λευκωσία είναι κι αυτή σπασμένη σε κομμάτια με το φυσικό της κέντρο στην παλιά πόλη να αρχίζει τώρα να ξυπνά αλλά να μην μπορεί ακόμα να φέρει μαζί την εμπειρία του Αγλαντζιώτη και του Εγκωμίτη.

Η πινακίδα πάνω από τον “Λούκκο Ελευθερίας” δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι ο Δήμος αποφάσισε να αρχίσει να μιλάει επικοινωνιακά. Πολλοί θα πουν ότι το κτίσιμο του “ίματζ” της πόλης είναι απλό φτιασίδωμα, ένα λίφτινγκ εκεί που χρειάζεται αλλαγή διατροφής. Όμως η ανανέωση του μύθου μιας πόλης, μπορεί και να είναι πιο σημαντική από τα έργα στο έδαφός της.

Δημοσιεύθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2011.

 

You May Also Like

Αμαρτίες και θεομηνίες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Επιμένουμε όταν βρέχει να πληρώνουμε αμαρτίες, και οι από ‘δω ...

Μηχανισμός επιβίωσης

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο χρόνος σταματά ή τουλάχιστον επιβραδύνεται άμαν συμβαίνουν νέα πράγματα, ...

Ich bin ein Λευκωσιάτης

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Επιστρέφοντας από τις κατεχόμενες περιοχές ένα βράδυ πήρα λάθος δρόμο. ...

Εγκλήματα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Σύμφωνα με τον υποψήφιο Λιλλήκα [υπενθυμίζω ότι αν πάρει κάτω ...

Φυτώριο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Αυτές τις μέρες πλησιάζω στο τέλος ενός παλιού βιβλίου από ...

Εκρήξεις

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν η Λιβύη βγήκε από τη σαραντάχρονη περίοδο της δικτατορίας ...

X