Μισοτελειωμένη πόλη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Το δημαρχείο αποφάσισε [αφού ο μέσος κάτοικος της Λευκωσίας το πήρε απόφαση πως η νέα πλατεία Ελευθερίας είναι ένα από αυτά τα πράγματα που θα συμβούν κάποια στιγμή λίγο πριν το τέλος της Ιστορίας -όχι της απλής ιστορίας, της Ιστορίας- μαζί με την ευόδωση του μακροχρόνιου αγώνα και τη λύση του Κυπριακού] να διαφημίσει το μεγαλεπήβολο έργο με μια αρκούντως μεγαλεπήβολη πλαστική πινακίδα πάνω από τον όχι και τόσο μεγαλεπήβολο Λούκκο [πρώην “πλατεία”] Ελευθερίας.

Κι έτσι, η πινακίδα που απεικονίζει τη μακέτα του έργου, ήρθε να δέσει αισθητικά με τα πλέξιγκλας κιγκλιδώματα γύρω από το χώρο που νομίζαμε πως αποτελείωσε ο Δέρβης όταν πήγε να ρίξει τον προμαχώνα. Ήρθε επίσης για να γίνει ακόμα μια πινακίδα που αναγγέλλει τα “προσεχώς” αυτής της πόλης.Και δεν μιλάμε μόνο για το Μέγαρο Πολιτισμού και το κόστος του – εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Μιλάμε για τον ψυχισμό μιας πόλης όπου για δέκα και βάλε χρόνια, μια αφίσα διαφημίζει ένα νέο εστιατόριο απέναντι από το χώρο στάθμευσης του “Όχι”. Μιλάμε και για την αίσθηση που έχει κανείς περνώντας δίπλα από το χώρο του παλιού-νέου Δημαρχείου [λέμε ‘νέο’ ένα γιαπί που δεν πρόλαβε καν να γίνει γιαπί και έχει γίνει ήδη σημείο αναφοράς;], βλέποντας τα αρχαία. Τα οποία δεν είναι και σίγουρος αν τα εξετάζει τουλάχιστον κανείς.

Το θέμα είναι βεβαίως επικοινωνιακό. Γιατί και έργα ολοκληρώνονται [ενίοτε] στη Λευκωσία, και νέα μαγαζιά ανοίγουν, και τα πράγματα προχωρούν. Όμως τους κατοίκους πώς τους βάζεις στο κόλπο; Πώς μετατρέπεις σε πόλη, τα επτά χωριά της Λευκωσίας και τα δεκάδες χωριά από όπου προέρχονται οι πρόσφυγες κάτοικοί της;
Η απαρχή αυτού του παράξενου συναισθήματος που σου αφήνει η Λευκωσία έχει τις ρίζες της εκεί, στην εικόνα της. Που δεν έχει μεγαλώσει μαζί με τα κτήριά της τις τελευταίες τρεις τόσες δεκαετίες από τον πόλεμο. Η πόλη παραμένει σπασμένη και όχι απλώς στα δύο κομμάτια που στερεότυπα προάγουμε ως τα κομμάτια της “τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας”. Η ελεύθερη ή νότια Λευκωσία είναι κι αυτή σπασμένη σε κομμάτια με το φυσικό της κέντρο στην παλιά πόλη να αρχίζει τώρα να ξυπνά αλλά να μην μπορεί ακόμα να φέρει μαζί την εμπειρία του Αγλαντζιώτη και του Εγκωμίτη.

Η πινακίδα πάνω από τον “Λούκκο Ελευθερίας” δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι ο Δήμος αποφάσισε να αρχίσει να μιλάει επικοινωνιακά. Πολλοί θα πουν ότι το κτίσιμο του “ίματζ” της πόλης είναι απλό φτιασίδωμα, ένα λίφτινγκ εκεί που χρειάζεται αλλαγή διατροφής. Όμως η ανανέωση του μύθου μιας πόλης, μπορεί και να είναι πιο σημαντική από τα έργα στο έδαφός της.

Δημοσιεύθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2011.

 

You May Also Like

Οι Τραμπ μας

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν μιλά ο Αρχιεπίσκοπος για ΛΟΑΤΙ θέματα ή το Κυπριακό ...

Να το διαβάζουμε ξανά και ξανά

“Μας έβαλαν να καθίσουμε κάτω, μας είπαν να μην φοβόμαστε, “κάντε ένα τσιγάρο, αν ...

Τα ποταπά και τα όμορφα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Έχουμε μάθει να παραπονιόμαστε για το τι δεν έχει η ...

ΘΟΚ αγνοούμενος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν κατάφερα να πάω στον «Αγνοούμενο» στο Σατιρικό Θέατρο, λόγω ...

Κατεχόμενοι στα εύκολα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ενώ στα κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό εδάφη ακόμα ένας ...

Όποιος ψάχνει βρίσκει

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Κυκλοφορώντας στη γειτονιά όπου μένει, ο Π. είχε παρατηρήσει αρκετές ...

X