Ο θάνατος και η κόρη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Είχα ξανακούσει για το έργο του Άριελ Ντόρφμαν και το είδα πρώτη φορά στο Δημοτικό Θέατρο Λατσιών, με την Κατερίνα Λέχου, τον Αλέξανδρο Σταύρου και τον Μάνο Ζαχαράκο. Είναι έργο πλήρως πολιτικό, όχι μόνο στο θέμα (μια γυναίκα που είχε βασανιστεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ κρατάει όμηρο έναν άντρα που πιστεύει πως ήταν ο βασανιστής της), αλλά και στη δομή του: την άτυπη «δίκη» του γιατρού και τις διαπραγματεύσεις του ζευγαριού για το τι είναι συμβιβασμός στη δικαιοσύνη και τι απαραίτητη υποχώρηση. Ο θεατής βρίσκεται σχεδόν να ελπίζει στην ενοχή του γιατρού, για να μπορέσει έτσι να ταυτιστεί χωρίς ενοχές με την ηρωίδα – όμως ο συγγραφέας δεν θα δώσει αυτή την άφεση τόσο εύκολα. Όλα αυτά, ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί τα απέδωσαν ικανοποιητικά, αν και ο Ζαχαράκος έφτανε κάποτε στην υπερβολή. Οι Λέχου και Σταύρου όμως, παρά τις προκαταλήψεις για τους «τηλεοπτικούς», ενσάρκωσαν το ζευγάρι με τρομακτική ένταση, με την Λέχου ειδικά να εκμεταλλεύεται πλήρως τη γνώριμη εικόνα της, για να κάνει τις νοικοκυρές που πήγαν να τη δουν για τον γνωστό λόγο, να αισθανθούν κάπως άβολα.

Δημοσιεύθηκε στο «Π» στις 22 Μαϊου 2011.

You May Also Like

Αύγουστος

Είναι μερικά πράγματα στη ζωή που δεν τους μέλει να έχουν μακρύ δρόμο. Συγχωρέστε ...

Οι πληροφοριοδότες

Ο Juan Gabriel Vasquez εμφανίστηκε ως το next best thing μετά τον συμπατριώτη του ...

La source des femmes

“Η πηγή των γυναικών”, ταινία του 2011 του Ράντου Μιχαϊλεάνου που προβλήθηκε στις 8 ...

Αναμονές

Υπάρχει τελικά μια κοινωνική και ανθρωπολογική προέκταση στη χρήση των “αναμονών”, των σκουριασμένων σίδερων ...

Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;

Όταν το παρήγγειλα, ένιωθα σαν τον πρωταγωνιστή του τραγουδιού του Πανούση: «Μ’ αρέσει στα ...

Σταύρος Ξαρχάκος στο Παττίχειο

Ο Σταύρος Ξαρχάκος είναι ένας μετρ της μουσικής. Είναι ένας μαέστρος υψηλών προδιαγραφών. Είναι ...

X