Τα ορφανά

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως

Μακροσκελές μεν [άνετα τέλειωνε μισή ώρα προηγουμένως], ωστόσο «Τα Ορφανά» του Ντένις Κέλι από το Θέατρο του Νέου Κόσμου περιλάμβαναν μια ουσία που πολύ λίγα θεατρικά κείμενα έχουν σήμερα. Η θεατρική παράσταση με τα λιτά σκηνικά και την εξαιρετική υποκριτική δεινότητα [Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσου και Όμηρος Πουλάκης στους ρόλους του Ντάνι, της Έλεν και του Λίαμ αντίστοιχα] δεν άφηνε στιγμή ανάσας, κανένα περιθώριο λογικής σε ένα θέμα παράλογο που δεν χωρά λογική εξήγηση ούτως ή άλλως. Μια πραγματική ιστορία, μια πραγματική συγκάλυψη του εγκληματία αδελφού γιατί «είναι αίμα μου, είναι η μοναδική οικογένεια που έχω», φώναζε η Έλεν. Και ενώ τα ερωτήματα που νομίζαμε πως θα προκύψουν είχαν να κάνουν με τα όρια του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, εν τέλει έχουν να κάνουν με τα όρια της ανοχής και της κριτικής μας σκέψης όταν ο εχθρός είναι μέσα στο σπίτι μας. Πόσο σοβαρό είναι το έγκλημά του; Μέχρι πού φτάνει ο προστατευτισμός μας; Μια παράσταση καθόλου διδακτική, απ’ αυτές που θέτουν αληθινά ερωτήματα και που χωρίς να το ξέρουν, ή να το δέχονται, δίνουν πολύ σαφείς απαντήσεις.

Δεκάρι.

Δημοσιεύθηκε στο «Π» στις 15 Μαϊου 2011.

You May Also Like

Εντυπώσεις ενός πνιγμένου

Εντυπωσιακές. Η νέα ταινία του Κύρου Παπαβασιλείου παρουσιάστηκε στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου “Κινηματογραφικές ...

Η ποίηση σε χαλεπούς καιρούς

Έξι ποιητές βρέθηκαν την περασμένη Πέμπτη στην Πύλη Αμμοχώστου για να συζητήσουν την ανάγκη ...

Το ένα και το αυτό… minus

Μεγάλος λόγος έγινε για τον κιθαρίστα των White Snakes Doug Aldrich, ο οποίος βρέθηκε ...

Hugo του Μάρτιν Σκορσέζε

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως Υποψήφιο για έντεκα συνολικά Όσκαρ [η τελετή των φετινών βραβείων ...

Διάφανα  

1995 ή ’96. Μάλλον ’96. Δευτέρα ή τρίτη λυκείου. Μάλλον τρίτη (θυμάμαι τους πίνακες ...

Γλώσσα και πολιτική

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως “Αντάν αρκέψαν οι κρυφοί ανέμοι τζαι φυσούσαν… τ’ αηδόνια δεν ...

X