Αγάλματα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ, πριν από μερικούς μήνες, βρέθηκα με μια παρέα από Κύπριους η οποία ξεναγούσε μια Βορειοϊρλανδή φιλοξενούμενη στην παράνοια των εθνικών μνημείων της παλιάς Λευκωσίας. Εκεί κατάλαβα κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή: ότι τις δύο πλευρές της πόλης δεν τις χωρίζουν μόνο τα οδοφράγματα, τα βαρέλια και βαριεστημένοι ή/και ενίοτε τρομαγμένοι έφηβοι με G3.

Οι δύο πλευρές βρίσκονταν τα τελευταία 30 χρόνια σε διαφορετικά σύμπαντα, με άλλες θεωρήσεις του κόσμου. «Εμείς» σταυρώνουμε την Κύπρο, χτίζουμε κενοτάφια, μαυσωλεία και περιμένουμε την ανάσταση, μεταθέτοντας το τέλος της ιστορίας σε κάποιο ασαφές μέλλον. Είναι η αφήγηση ημιτελών πολιτικών ελίτ που στέκονται πάνω σε τάφους για να κερδίσουν ύψος. «Αυτοί» χτίζουν μια διήγηση στην οποία το τέλος της ιστορίας δεν έρχεται, αλλά ήρθε με την εισβολή.

Όλα τα μνημεία θυμίζουν τι γινόταν «πριν», όλη την καταπίεση, το θάνατο και τον πόνο που εξορίστηκε στο παρελθόν. Σήμερα, λένε τα μνημεία, ζείτε σε μια ουτοπία όπου δεν πρέπει να φοβάστε. Είναι η αφήγηση των πατερναλιστών δικτατόρων από απέναντι, που συνθλίβει τον κόσμο κάτω από τόνους νεκρών.

Κι ενώ σήμερα οι δύο κόσμοι σμίγουν όλο και περισσότερο, με τους ανθρώπους να περπατούν και στις δύο πλευρές της πόλης, ενώ τα δόγματα αφήνουν το παρελθόν και το μέλλον συγκλίνοντας στο παρόν [όπου, σε αντίθεση με τις άλλες επιλογές, όλοι έχουμε θέση και επιρροή], η διπρόσωπη δικτατορία της ηλιθιότητας και του τουφεκιού κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

Έτσι, την περασμένη Κυριακή, κάμποσοι παπάδες, κάμποσοι πολιτικοί αρχηγοί, γέροι και γριές που κάποτε φίλησαν το χέρι του μακαρίτη και ένα άγημα καλοξυρισμένοι στρατιώτες παρατάχθηκαν, σαν σε χουντική γιορτή, να εγκαινιάσουν τον φτωχό ξάδελφο του παλιού σοβιετικού αγάλματος του Μακαρίου στην αυλή της Αρχιεπισκοπής. Η γιγαντοοθόνη μεγέθυνε το τεχνηέντως συγκινημένο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου, η παιδική χορωδία από την Κωνσταντινούπολη [όχι το σχολείο, την κανονική] εξυμνούσε και ο μουσιαμμάς έπεσε για να αποκαλύψει τι; Ένα λευκό, άχρωμο αντίτυπο του παλιού τοτέμ, τιμημένο μόνο από όσους εμφανίστηκαν σαν καλεσμένοι σε γάμο που ήρθαν επειδή οι γονείς τού γαμπρού είχαν δώσει γερό φακελάκι στους δικούς τους [δεν έπιασε η τηλεοπτική διαφήμιση που μας επέβαλε πως έχουμε «υποχρέωση», βλέπετε].

Και ενώ το πλήθος σίγησε, γεμάτο δέος, την απάντηση την έδωσε ο χότζας, που από τα κιτς μεγάφωνα στο βορρά κάλυψε το κιτς πανηγύρι στο νότο. Πόσες ακόμα αλληλοαναιρέσεις των κατεστημένων πρέπει να γίνουν για να καθαρίσει επιτέλους το τοπίο μας;

Δημοσιεύθηκε στις 5 Ιουνίου 2011 στο «Π»

You May Also Like

Τι ξέρουμε;

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τι πραγματικά ξέρουμε για τη Μέση Ανατολή; Τι στα αλήθεια ...

Η ζωή ως ζόμπι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο συντάκτης του “Guardian” συνάντησε τον πρώην τραπεζίτη σε ένα ...

Και το αρχείο… άδειο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν καθαρίζω ή πρέπει να πλύνω πιάτα ή να διπλώσω ...

Ετζινουρκώσαν τα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Η ταμπέλα στεκόταν εκεί για κάποια χρόνια. Κάλυπτε την είσοδο ...

Μια ομοσπονδία και μια απέλαση

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Η απέλαση του σχεδιαστή Μπαρμπαρός Σανσάλ από τα κατεχόμενα στην ...

Κωστής Abaugwu

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο Κωστής μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ της Λευκωσίας και ...

X