“Άμστερνταμ γίναμε”

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Και ξαφνικά, εμφανίζονται διαφημίσεις για ποδήλατα ενοικίασης και ένα από τα πολλά ευφάνταστα σχέδια που υπόσχεται η ειδησεογραφία [“και πλατείες έχω, και μονοδρομήσεις και πεζοδρομήσεις ώσπου φτάννει το μάτι σου έχω, και λεωφορεία και υπερταχείες μεταξύ των πόλεων έχω”] περνά από το χαρτί στην πραγματικότητα.
Δεν τα έχω δει τα ποδήλατα, δεν έχω πάρει ένα – δαμαί αδυνατώ να δεήσω να βρω χρόνο να φουσκώσω τα λάστιχα του παλιού μου. Αν και, βέβαια, το χωρίς δέσμευση καβάλλημαν ενός ποδηλάτου για του οποίου τα λάστιχα, τα στόπερ, τα φώτα δεν πρέπει να ανησυχείς θα ήταν μια κάποια λύση. Αν είχα το κουράγιο να αποχωριστώ το ποσό της προκαταβολής.
Από την ανακοίνωση του σχεδίου μέχρι σήμερα, η συχνότερη παρομοίωση που χρησιμοποιείται είναι αυτή με το Άμστερνταμ και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις [ποτέ, παραδόξως, με το Πεκίνο]. Από το “θα γίνουμε Άμστερνταμ” στο “γίναμε Άμστερνταμ”, μια διατύπωση της κυπριακής ψυχοσύνθεσης που συνδυάζει μια θετική έκπληξη με το κράτημα μιας πισινής, για να μην μας έρθει ερωτική απογοήτευση.
Γιατί το Άμστερνταμ; Τι είναι Άμστερνταμ, τι μη Άμστερνταμ, και τι τ’ ανάμεσό τους;
Όπως έχουμε αναγάγει το χωριό σε σύμβολο χαμένων και επίπλαστων αθωοτήτων, υποψιάζομαι πως έχουμε αναγάγει Άμστερνταμ, Παρίσια, Λονδίνα [σπάνια, παραδόξως, Αθήνες] σε σύμβολα ενός τρομακτικού και ανεξέλεγκτου και ταυτόχρονα επιθυμητού μέλλοντος. Με το Άμστερνταμ να αντιπροσωπεύει ακόμα περισσότερο στην ελληνική αργκό και [με μαθηματική, αναπόφευκτή, πολιτισμικά ιμπεριαλιστική ακρίβεια] την κυπριακή, ανεξάρτητα από το τι είναι στην πραγματικότητα, μια παρακμή που στην ουσία την αναζητάμε.
Οι συντηρητικότεροι ίσως βλέπουν στην υπόσχεση ενός Άμστερνταμ [που στο φαντασιακό μας είναι μια καθαρή, ευνομούμενη, ελεύθερη πόλη] τα τρία κακά της μοίρας τους: σεξ, ντραγκς και ροκεντρόλ. Οι [έστω στο φαντασιακό] προοδευτικότεροι βλέπουμε τα ίδια, αλλά απ’ την καλή τους, με την απουσία ίσως του ροκεντρόλ.
Μια ευκαιρία να χαλαρώσουμε ήθη και έθιμα, να απενοχοποιήσουμε καμιά ουσία και καμιά σεξουαλική πρακτική που ο επιφανειακός πουριτανισμός μας δεν ανέχεται.
Δεν λέω βέβαια ότι απ’ τα ποδήλατα ενοικιάσεως θα φτάσουμε γρήγορα στην απενοχοποιημένη πορνεία [σε χώρους εκτός των γραφείων του ΔΗΚΟ] και στο ελεύθερο χόρτο. Υπερβολές. Για αυτό, όσοι φοβούνται μην “γίνουμε Άμστερνταμ”, ας χαλαρώσουν προς το παρόν. Και όσοι θα το ήθελαν, ας χαλαρώσουν επίσης και ας αρχίσουν από τα αυτονόητα: όπως το να μπαίνουν και σε κανένα λεωφορείο και να μην παριστάνουν πως βιάζονται.

You May Also Like

Διαφάνεια

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Γύρω που το εργοτάξιο της πλατείας Ελευθερίας [ή τζαι Ozgurluk ...

Ποιοι είναι οι μέτριοι;

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Είναι ένας από τους άγραφους φυσικούς νόμους του κυπριακού τρόπου ...

Ομπρέλες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης  Στις Φοινικούδες, ο δήμαρχος έχει αντικαταστήσει τις πασανάκατες ομπρέλες που ...

Παγκόσμιο Κυπριακό Φόρουμ

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Πώς σας φαίνεται η άσκηση πολιτικής γητειάς των ηγετών στο ...

Η ζωή εν γεωπολιτικώ τάφω

“Χάσατε την ευκαιρία να γίνετε για πρώτη φορά εδώ και χιλιετίες ένα πραγματικά ανεξάρτητο ...

Μια μέρα στη νεκρή ζώνη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μέσα στη ζέστη της νεκρής ζώνης, τρεις ΟΗΕδες σκουπίζουν την ...

X