Σπιρτόκουτο

Σπιρτόκουτο 1

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως

Η αλήθεια είναι πως στο “γιατί” να πας να δεις μια παράσταση όπου όλοι βρίζουν και δεν συνεννοούνται, δεν έχεις και πολλά “επειδή” να απαντήσεις παρά μόνο: Επειδή είναι ωραία η ερμηνεία του Παναγιώτη Λάρκου.
Επειδή επιτέλους ο Φώτης Γεωργίδης βρήκε έναν ρόλο που του ταιριάζει.
Επειδή είναι μια διαφορετική παράσταση με το δικό της ενδιαφέρον: μεταφέρεται στο θέατρο από το σινεμά, ένα σινεμά περίεργο, του Γιάννη Οικονομίδη του Λεμεσιανού, ο οποίος καταφέρνει να αποτυπώσει τη ζωή και την ψυχοσύνθεση του Έλληνα όπως κανένας Έλληνας δεν το έχει καταφέρει μέχρι σήμερα.
Επειδή επιτέλους τα σκηνικά δεν έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ιστορία του έργου.
Επειδή όλοι αυτοί οι χαρακτήρες που βρίζουν αλόγιστα και δεν συνεννοούνται θυμίζουν έντονα την ελληνική Βουλή αλλά δεν είναι: είναι τα μέλη μιας οικογένειας σε ένα σπίτι/σπιρτόκουτο. Και αυτή είναι η θλιβερή ουσία του έργου: είμαστε ο καθρέφτης της κοινωνίας και η κοινωνία είναι ο καθρέφτης μας. Είμαστε ό,τι βλέπουμε γύρω μας και συνήθως είμαστε πολύ μικροί για να αντισταθούμε. Επειδή ο Οικονομίδης πρόταξε έναν καθρέφτη στα μούτρα μας με την ταινία του το 2002 και δεν κάναμε τίποτα. Επειδή ο Μηνάς Τίγκιλης τον επαναφέρει μπας και κάνουμε κάτι. Απάντησα;

Σπιρτόκουτο 2
Γράφει η Λίζα Tilford
Δεν είχα υπόψη μου την ταινία προτού δω τη μεταφορά της στο σανίδι. Ρώτησα και έμαθα ότι πέφτει πολύ βρισίδι κι ότι είναι πολύ ασυνήθιστη. Πήγα λοιπόν με μεγάλη περιέργεια να παρακολουθήσω το Σπιρτόκουτο. Χάρηκα που είδα κάτι που είναι όντως τόσο διαφορετικό από τις υπόλοιπες παραστάσεις που παρακολούθησα μέχρι τώρα, χάρηκα που εμπλούτισα τις εμπειρίες μου ως θεατή. Ώς εδώ, όμως. Η παράσταση είναι πολύ “δυνατή” από την άποψη ότι βιώνεις στο μεγαλείο τους τις φωνές, τις υστερίες, τις βρισιές, τους διαλόγους που σε κάνουν να σκεφτείς “δεν υπάρχει τέτοια συζήτηση!”. Πάντως, ούτε για δευτερόλεπτο δεν αποσπάται η προσοχή σου! Το δε λιγοστό χιούμορ αποφορτίζει την ασφυκτική, θα έλεγα, ατμόσφαιρα, αν το “πιάνεις” βέβαια. Οι ερμηνείες [ειδικά του πρωταγωνιστή] είναι εξαιρετικά καλές και πολύ πειστικές. Νιώθεις ότι δεν βλέπεις κάτι πρόχειρο. Αναγνωρίζεις ότι είναι καλή η σκηνοθεσία. Αλλά δεν πιστεύω ότι θα έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό το Σπιρτόκουτο: σε γενικές γραμμές, δεν σε προβληματίζει, δεν ταυτίζεσαι, δεν απολαμβάνεις έξυπνες ατάκες, δεν υπάρχει κάτι για να το φιλοσοφήσεις… Γούστα.

You May Also Like

Οι διακόσιες κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη

Είναι ολιγοσέλιδο, διαβάζεται πανεύκολα και προσφέρει το υπόβαθρο μιας ιστορικής συνάντησης: της πριγκίπισσας και ...

La Belote

Συγκρίνοντας, συνήθως, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες των θεατρικών παραστάσεων ανά σεζόν, είναι πάντα ...

Zivania Ensemble

Χωρίς την απαιτούμενη ανταπόκριση του κοινού πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο η συνάντηση ...

11η Ιουλίου 2011

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως Στα μεθεόρτια της εβδομάδας που πέρασε και που ξεκίνησε τραγικά ...

Η σιωπή του λύκου – Jodi Picoult

“Στον κόσμο των λύκων, είναι καλό όταν καλύπτεται κάποιο κενό στην αγέλη. Στην οικογένεια ...

Πάφος 2017

Λέχθηκαν όλα τα καλά για την τελική έκθεση αξιολόγησης του Πάφος 2017: ότι αποτελεί ...

X