Η ζωή ως ζόμπι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Ο συντάκτης του “Guardian” συνάντησε τον πρώην τραπεζίτη σε ένα καφέ στο οικονομικό κέντρο του Λονδίνου. Ο νεαρός είχε μόλις παραιτηθεί από τη δουλειά του, θέλοντας να αλλάξει ρότα, και ο δημοσιογράφος θέλησε να σκιαγραφήσει ποιοι είναι τελικά αυτοί οι αόρατοι άνθρωποι που εμπλέκονται τόσο έντονα στην -ίσως λιγότερο κατανοητή- κρίση στην ιστορία.

Το πρώτο μάθημα από το άρθρο είναι πως για κάθε υψηλά ιστάμενο στερεότυπο τραπεζίτη υπάρχουν δεκάδες που βρίσκονται εκεί όχι μόνο για το μισθό, αλλά και για τον ενθουσιασμό για μια δουλειά, όπου, “για να καταλάβεις μια εταιρεία, πρέπει να την αναλύσεις όπως αναλύει ένας γιατρός το ανθρώπινο σώμα”. Οι οποίοι δεν είναι τυφλοί υπηρέτες ενός απρόσωπου συστήματος, αλλά θύματά του, που στρατολογούνται με τη μαφιόζικη διαβεβαίωση “δούλεψε μαζί μας και θα σε προσέχουμε”.

Όμως ο νεαρός δεν άλλαξε πορεία λόγω της γκρίζας ηθικής που επιτρέπει π.χ. στον τραπεζίτη να δώσει στον πελάτη μια μη συμφέρουσα συμβουλή, επειδή αυξάνει το κέρδος για τον ίδιο. Ούτε λόγω της εργασίας “από τις 9:30 το πρωί μέχρι τις 3 το πρωί”.

“Κάποτε ήμουν ένα άτομο που απολάμβανε τη ζωή. Ξυπνούσα και ανυπομονούσα να αντιμετωπίσω τη μέρα. Τα τελευταία δύο χρόνια, άρχισα να αλλάζω”, εξηγεί.

Τι μετατρέπει τον άνθρωπο σε ζόμπι, πέρα από ένα sci-fi δάγκωμα και νεκρανάσταση; Το κλισέ του εργασιομανούς τραπεζίτη δεν είναι καινούργιο, όμως δεν αφορά μόνο τα golden boys και girls των υψηλών απολαβών και των μπόνους.

Εν μέρει, τους ανθρώπους που αρπάζουν την ευκαιρία να ζήσουν πλήρως την ουτοπία της ευμάρειας που έχουμε διαμορφώσει στο συλλογικό μας φαντασιακό [τα ακριβά εστιατόρια, αυτοκίνητα, σεξ, ντραγκς και Πάνο Κιάμο] τους ζηλεύουμε. Η αναφορά για το τι θεωρείται “επιτυχία” είναι κοινή, είτε την επιδιώκουμε είτε την απορρίπτουμε.
Γι’ αυτό ταυτόχρονα εξιδανικεύουμε και δαιμονοποιούμε τους λογιστές, τους δικηγόρους, τους δημόσιους υπαλλήλους. Ίσως γιατί ο άνθρωπος, μετά από αιώνες στο ρόλο τού αδύναμου, πολιτικά, υποκείμενου, πέφτει με φυσικότητα σε συνθήκες εργασίας που φτάνουν τα όρια δουλείας. Ίσως σήμερα, όπου ο τρόπος που εργαζόμαστε έχει γίνει τόσο εξοντωτικός για τους πάντες [γιατί στη μεταβατική περίοδο του αδυνατίσματος της οικονομίας μάς θεωρούν λίπος] είναι η πρώτη φορά που το αντιλαμβανόμαστε και το συζητάμε μαζικά.

“Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;”, αναρωτιέται ο πρώην τραπεζίτης. “Νιώθω πως για τους περισσότερους είναι μια ανάγκη να αποδείξουν την αξία τους. Υπάρχει μια ανασφάλεια σε πολλούς τραπεζίτες, μια ανάγκη και μια βαθιά επιθυμία”.

Τους υπόλοιπους, ποια βαθιά επιθυμία μάς εμποδίζει να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε;

+ Τι τραβάνε κι αυτοί οι τραπεζίτες: http://bit.ly/eatingbankers

You May Also Like

Και το αρχείο… άδειο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν καθαρίζω ή πρέπει να πλύνω πιάτα ή να διπλώσω ...

Νοσταλγοί της λύσης

Για ακόμα μια φορά την περασμένη Κυριακή, οι ρομαντικοί ήταν έξω από το Λήδρα ...

…και μετά ως φάρσα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Πώς το λέει η κλισέ, πλέον, πιθανώς παρερμηνευμένη ατάκα του ...

Ο βιασμός της Ντογούς

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης, Και νά που στις ελεύθερες [από ξένους στρατούς αλλά γενικότερα ...

Independence day

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για δεύτερη χρονιά έγινε παράσταση αρχαίου ελληνικού δράματος, αυτή τη ...

Μαθήματα βλασφημίας

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για τον Γέροντα Παστίτσιο και τη μη ανοχή του ελληνικού ...

X