Η κοτζιάκαρη που [μας] τέζαρε

Γράφει η Κατερίνα Στεφάνου

Είναι σίγουρα πρόκληση να πιάσεις ένα έργο που έχει στο ενεργητικό του ένα κάρο ρεκόρ και να το ανεβάσεις σε κυπριακή σκηνή. Και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα τα καταφέρεις… Ο λόγος για την κυπριακή διασκευή της αστυνομικής κωμωδίας Shear Madness, που γεμίζει την αίθουσα Πάνθεον εδώ και μήνες. Και ίσως να συνεχίσει και μετά τον Μάρτιο… Ρεκόρ λοιπόν και για την Κύπρο το εγχείρημα της μεταφοράς του έργου των Bruce Jordan και Marilyn Abrams που παίζεται για δέκατη τρίτη χρονιά στην Αθήνα με τον τίτλο “Σεσουάρ για δολοφόνους”, έχει μεταφραστεί σε 11 γλώσσες και έχει παιχτεί σε 37 πόλεις της Αμερικής και 36 πρωτεύουσες του υπόλοιπου κόσμου, ενώ την έχουν δει περισσότεροι από 8.200.000 θεατές σε όλο τον κόσμο. Η ιδιαιτερότητα της παράστασης είναι ότι κάθε βραδιά είναι διαφορετική, αφού τμήμα του έργου παίζεται από την πλατεία, από όπου οι θεατές αναλαμβάνουν, σε ρόλο αυτόπτη μάρτυρα, να βοηθήσουν στην εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Κάθε ανακριτική διαδικασία είναι λοιπόν διαφορετική, και κάθε νύχτα οι ηθοποιοί καλούνται να αποδώσουν μέρος του έργου αυτοσχεδιάζοντας πάνω στα στοιχεία που προσφέρει η πλατεία. Έξυπνη ιδέα, έξυπνο κείμενο, έξυπνο παίξιμο και ενίοτε… εξυπνάδες από το κοινό. Γιατί η αλήθεια είναι πως άμα πέσεις σε νύχτα που οι θεατές ενδιαφέρονται περισσότερο για την “προσωπική ζωή” των πρωταγωνιστών και δεν αγωνιούν να βρεθεί ο δολοφόνος, πάει στράφι όλη η προσπάθεια.
Η παράσταση που παρακολούθησα εγώ ήταν μάλλον υποδειγματική. Όσοι πήραν το λόγο είχαν το νου τους να αποκαλύψουν τον δολοφόνο και όλα κύλησαν γρήγορα και συναρπαστικά. Οι συντελεστές ανταποκρίθηκαν σε κάθε πρόκληση και όπου έβλεπαν να κάνουμε κοιλιά μάς επανέφεραν. Ο καλύτερος της παρέας, ο Μάριος Δημητρίου, στο ρόλο του ανακριτή που πρέπει να κρατήσει και τον ιστό του έργου για να μην χαθούμε. Κι αν ρωτούσαμε “γιατί στα κυπριακά” και όχι στην κοινή ελληνική, η απάντηση είναι, νομίζω, ότι έτσι είναι πιο εύληπτο ή εξ ορισμού αστείο. Όπως και να έχει, αυτή ήταν η επιλογή και στο “Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω”, άρα το ερώτημα απαντήθηκε. Αν θέλετε μια ευχάριστη βραδιά και να τεστάρετε το αστυνομικό σας δαιμόνιο, φροντίστε από νωρίς για εισιτήρια. Συνήθως παίρνει βδομάδες…

You May Also Like

Taste of Cherry/Η γεύση του κερασιού του Abbas Kiarostami

Με αφορμή τον θάνατο του σπουδαίου Ιρανού σκηνοθέτη Abbas Kiarostami πριν από λίγες μέρες, ...

Wasted Youth

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως Καθόλου ευχάριστη ήταν η ταινία Wasted Youth, αντίθετα με όσα ...

Πολιτική ανυπακοή

Γράφει ο Ανδρέας Ριρής Υποθέτω πως όταν ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό έγραφε την “Πολιτική ...

Οθέλλος/The Infernal Comedy

Γράφει η Λίζα Tilford Οθέλλος Πήγα αρνητικά προδιατεθειμένη στον “Οθέλλο”. Είχα ακούσει πως, σε ...

“Ζητείται ψεύτης – στη Βουλή”

Γράφει ο Μιχάλης Σταύρου Δεν είναι εύκολο να παίρνεις ένα κείμενο, το οποίο αναφέρεται ...

Still Life

Από τις 8 παρά είχε κόσμο στο Θέατρο Ριάλτο, για να πάρει έγκαιρα το ...

X