Άγνωστος, στο πεζοδρόμιο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Περπατώντας στην παλιά πόλη, ήβρα έναν άγνωστο απλούμενο στο πεζοδρόμιο, ο μισός σε έναν ‘που τα πάρκινγκ-χωράφες, στα σκοτεινά. Το αριστερό μέρος του προσώπου του, το μμάτι του, είσ’εν γαίματα.
Εν εκατάλαβα αν τον είχαν δέρει ή αν έππεσεν τζαι έδωκεν κάπου. Εν τζαι είμαι γιατρός. Εν εκατάλαβα αν του επιτεθήκαν ή αν ήταν σε καφκάν. Εν τζαι είμαι αστυνομικός.

Εμιλούσες του τζαι εθώρεν σε, έδειχνε να ακούει, αλλά εν εμίλαν. Έσουζεν την κκελλέν του άμα τον αρώτας αν εκαταλάβαινεν. Ήταν καλοντυμένος, σασμένος για έξω.

Ήρτεν τζαι άλλος κόσμος, ένας γέρος που επαίρναν, θκυο κοπελλούες που επιστρέφαν που τη Λήδρας. Επιάαμεν ασθενοφόρο. Επροσπαθήσαμεν να τον βάλουμεν να σηκωστεί, να κάτσει κάπου, αλλά εν εξέραμεν αν θα εβοηθούσεν. Εβάστουν του το σ’έρι τζαι υποστήριζα τον να ‘ν’ κάθοντα, ενώ η μια που τες κοπέλλες επροσπαθούσεν να του μιλήσει.

Ήρτεν πρώτα ένας αστυνομικός, που έψαξεν την ταυτότητα στο πορτοφόλιν του. Το όνομαν ήταν ρουμάνικο, οπότε ο αστυνομικός ερώτησεν τον κάτι, ίσως “είσαι εντάξει;”, όσα ήξερε που τη γλώσσαν. Ο άγνωστος έδειξε να αντιδρά παραπάνω στις πιο γνώριμες του λέξεις. Ένας άλλος κύριος ‘που τη γειτονιάν που έξερεν παραπάνω ρουμάνικα, επροσπάθησεν να τον κάμει να του πει τι έγινε.
Η νοσοκόμα που ήρτεν με το ασθενοφόρον είσ’εν μιαν αγένεια που εν την επερίμενα, αλλά σκέφτου πόσα πρέπει να θωρεί κάθε μέρα τζαι πόσον ευτελές πρόβλημα μπορεί να της φάνηκε το συγκεκριμένο, συγκριτικά. Ο αστυνομικός εκαθησύχαζεν τον άγνωστον καθώς τον εμεταφέραν.

Εμείναμε στον ήσυχον πλέον δρόμο οι περαστικοί, οι περίεργοι. Οι κοπέλλες, θκυο γέροι, ένα ζευγάρι ευφανώς “καλής πάστας” που είχαν ανακαινίσει κάποιο σπίτι στη γειτονιά.

Η συζήτηση επήεν στους ξένους. Που κάμνουν φασαρία. Που μεινίσκουν πολλοί μαζί σε μιτσιά διαμερίσματα. Που γίνουνται στρακόττο. Κάποιοι με κλασικές γενικεύσεις [“εν σέβουνται”], κάποιοι πιο υποψιασμένοι [“εν οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων που φταιν”]. Τζαι οι πιο καλοπροαίρετοι εκφράζουν μιαν ανάγκη να μεν έχουν το πρόβλημα μες στα πόθκια τους, να μεν χαλιέται η καθημερινότητά τους ή η ιδεατή παλιά τους πόλη ‘που τους ανθρώπους που εν μαθθαίννουν να σέβουνται γιατί εν τους σέβεται κανένας.

Άμαν ο “ξένος” εν ήταν πλέον μπροστά, εφκήκαν στην επιφάνεια όσα μας ταΐζουν τα δελτία ειδήσεων τζαι οι τηλεαστέρες, που τη μιαν προπαγανδίζουν γκέτο τζαι την επόμενη κάμνουν τους ωραίους σε κυριλλάτες ταβέρνες της περιοχής.

Εμέθυσεν, εδέραν τον, έππεσεν, έμπλεξε σε καφκά; Κανένας τζαμαί εν ήταν γιατρός. Μόνος ένας ήταν αστυνομικός τζαι επεριορίστηκεν στα τυπικά. Αλλά είχαμεν την ιστορία έτοιμην στον νουν μας. Τα ίδια άτομα που πέντε λεπτά νωρίττερα ανησύχησαν, επρόσεξαν τον, εμιλούσαν του. Food for thought.

You May Also Like

Independence day

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για δεύτερη χρονιά έγινε παράσταση αρχαίου ελληνικού δράματος, αυτή τη ...

Ναι στο “ναι”, ναι στο “όχι”

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Το ποίημα του Καβάφη “Che fece… il gran rifiuto”, από ...

Ζητείται πλάκα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Πριν από μερικές ημέρες κυκλοφόρησε η είδηση πως στο Ντιτρόιτ ...

“Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο επιβίωση”

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ο Φοίβος Σταυρίδης, μεταξύ άλλων ποιητής και μελετητής της ιστορίας, ...

Τα τελευταία παγκάκια

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Την περασμένη εβδομάδα, ακόμα ένα παγκάκι στην πλατεία Φανερωμένης εξαφανίστηκε. ...

Η μέρα της συγγνώμης που αργήσαμε να πούμε

Γράφει ο Νούρι Σιλάι* Η τουρκοκυπριακή κοινότητα πίστευε ότι αυτοί και αυτά που ήρθαν ...

X