Ώρα να σοβαρευτούμε

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Επιστρέφαμε με τρία αυτοκίνητα μια Κυριακή απόγευμα από την παραλία, ψάχνοντας ένα συγκεκριμένο χωριό. Οι προπορευόμενοι γνώριζαν τη διαδρομή, οι υπόλοιποι ακολουθούσαμε.

Όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, άσχετα αυτοκίνητα μπήκαν ανάμεσά μας, ο πίσω σε κάποια φάση μάς έχασε και χρειάστηκε να κόψουμε ταχύτητα μέχρι που τον βρήκαμε πάλι μπροστά μας και το άγχος της οπτικής επαφής μού αποσπούσε την προσοχή από τη διαδρομή.

Όπως όμως και στη ζωή, τίποτα δεν πρέπει να μας αποσπά την προσοχή από όσα συμβαίνουν γύρω μας, και κυρίως από τη διαδρομή. Ακόμα κι αν ένας φίλος μας χαθεί, πρέπει να τον εμπιστευτούμε πως μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο του. Αντί να αγχωνόμαστε να ακολουθήσουμε τον σωστό δρόμο, ίσως θα ήταν καλύτερα να εμπιστευτούμε λίγο όχι το ένστικτό μας, αλλά τα όσα ξέρουμε ήδη για το πού πηγαίνουμε.

Έτσι και στις κοινωνίες και στα άγχη μας. Ζούμε συνεχώς με το άγχος του αν θα βγει η Ελλάδα από το ευρώ ή αν θα συνεχίσει να θυσιάζει τηn κοινωνική συνοχή της για να παραμείνει πιστή στις υποχρεώσεις που οι εταίροι και η ίδια θεωρούν πως έχει.

Ζούμε ακόμα με το άγχος της δικής μας οικονομίας και ποιος και αν θα προλάβει να πάρει μέτρα και ποια θα είναι αυτά. Ζούμε με το άγχος να μην κάνει συναυλία κάποια τραγουδίστρια στα κατεχόμενα, να μην έρθει μέσω Τύμπου μια επιστημονική ομάδα. Με το άγχος να μη χαθεί η -πάντα- τελευταία ευκαιρία για το κυπριακό ή να μη χαθεί [πώς;] ο -πάντα- απειλούμενος “κυπριακός ελληνισμός”.

Το [κακώς νοούμενο] άγχος ίσως τελικά είναι αποτέλεσμα ανωριμότητας. Το άγχος εκείνο που σε κατατρώει εσωτερικά, που ακούγεται σαν τα παράσιτα την ώρα που προσπαθείς να πιάσεις σήμα στο ραδιόφωνο. Ίσως και να σημαίνει πως δεν λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας, ότι πορευόμαστε με μια εμμονή να τηρήσουμε μία και μόνη διαδρομή προς τον προορισμό μας, επιμένοντας σε αυτά που νομίζουμε πως θέλουμε και τις δυνατότητες και αδυναμίες που νομίζουμε πως έχουμε.

Όλες οι πολιτικές συμπεριφορές άλλωστε ξεκινούν από το πώς συμπεριφερόμαστε στην καθημερινή μας ζωή. Με άλλα λόγια, μηn χάνεστε τόσο εύκολα, κι αν χαθείτε στη διαδρομή δεν έγινε και τίποτα. Άμα σοβαρευτούμε, μπορούμε να βρούμε τις λύσεις μια χαρά.

You May Also Like

Σαν τρελό σεισμογραφικό

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Έχουμε πόλεμο; Όχι δα. Αλλά οι συνάδελφοι στην Ελλάδα, οι ...

Mega ήθη-licious

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Τα κυπριακά κανάλια, ενθαρρυμένα και από τον ενστικτώδη συντηρητισμό της ...

Η αρχαιολογία των συνθημάτων

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στην πλατεία Γεωργίου στην Πάτρα υπάρχει ένα άδειο κιόσκι. Με ...

Και το αρχείο… άδειο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν καθαρίζω ή πρέπει να πλύνω πιάτα ή να διπλώσω ...

Δικοινοτισμός, τέλος

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δικοινοτισμός, τέλος. Ετραγουδήσαμε κοινά τραγούδια με διαφορετικούς στίχους, ήβραμε κοινές ...

Στα υπόγεια είναι η θέα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ένα πρόσφατο σκίτσο με την ευκαιρία των διακοσιοστών γενεθλίων του ...

X