Από το Πιτσιμπούργκο στη Λευκωσία

Γράφει η Μερόπη Μωυσέως, θεατής

Πίτσμπουργκ είναι. Αυτό, ντε, της Αμερικής. Η Σώτη Τριανταφύλλου το καταχώρησε στο βιβλίο της “Πιτσιμπούργο” ως τέτοιο, και μεταφέρεται τώρα στη σκηνή από τον Αιμίλιο Χαραλαμπίδη με τον ίδιο τίτλο. Το είδαμε την περασμένη Τετάρτη στο υπόγειο του Πολιτιστικού Κέντρου Βλαδίμηρος Καυκαρίδης [και σήμερα θα δοθεί η τελευταία παράσταση, στις 20:30]. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί το κοινό ανάμεσα σε δύο τόπους, τη Χίο και το… Πιτσιμπούργκο, ώστε να παρακολουθεί στρέφοντας το κεφάλι αριστερά ή δεξιά, αναλόγως δράσης. Ευθεία το κεφάλι, ο ου τόπος.
Ο Λευτέρης Σαλωμίδης είναι ο Δημοσθένης, ο οποίος κινεί για το Πίτσμπουργκ, να δουλέψει να βγάλει λεφτά και να στείλει εισιτήριο στην Ελέγκω. Σε εγρήγορση πάντα, ο Δημοσθένης είναι πραγματιστής, έχει στόχους, παρασύρεται στη μεγάλη πόλη αλλά επανέρχεται, εστιάζει στον στόχο του. Η Τζωρτζίνα Τάτση είναι η Ελέγκω: ισχνή, μελαγχολική, κρατιέται από τον Δημοσθένη ακόμη κι όταν εκείνος είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Δεν κάνει τίποτα, κρατιέται μόνο από την άφιξη ενός εισιτηρίου που θα την επιβιβάσει στο “όνειρο”. Ένα κείμενο-πρόκληση για τον σκηνοθέτη, η ανταλλαγή γραμμάτων ανάμεσα σε δύο ανθρώπους τα έτη 1913 – 14 θα μπορούσε να είναι από ανιαρή έως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα [αν επρόκειτο, ας πούμε, για την ανταλλαγή γραμμάτων της Μέριλιν με τον Τζον Κένεντι]. Αυτή η παράσταση είναι αυτή που είναι: σωστά μετρημένη, συνεπής στο κείμενο και στην ατμόσφαιρα, καμία προσπάθεια ψεύτικου εντυπωσιασμού. Στο τέλος αδημονούσα να κρατηθεί η Ελέγκω, να φτάσει γρήγορα το γράμμα, να νικήσουν τον χρόνο, να συναντηθούν πριν το τέλος. Και βεβαίως, κανείς δεν θα ήταν ιδανικότερος ως μπάρμπας του Δημοσθένη, από τον Αντώνη Κατσαρή. Ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο και το έφερε σε πέρας, άρτια!

Πίσω στη Λευκωσία και στην οδό Τεμπών: τι ωραίο το πάρτι επανέναρξης της Λευκωσίας! Μαζεμένοι όλοι οι zoners [όποιοι/ες ανεξαρτήτως ηλικίας, τάξης, εθνικότητας, θρησκείας & σεξουαλικού προσανατολισμού, ζουν στη Λευκωσία και/ή νοιάζονται για το μέλλον της], τίμησαν δεόντως τους τρεις dj που φρόντισαν για τη μουσική ψυχαγωγία των συμμετεχόντων: επί τω έργω Tony Cusack, Αντώνης Αντωνίου, Aλέξης – Teknon Vrutus. Παρών και ο δήμαρχος Γιωρκάτζης, έτρεξε από τα εγκαίνια του Ελ Γκρέκο στο πάρτι, μίλησε με τους zoners, αντάλλαξε απόψεις. Ήταν ό,τι έπρεπε για τη Λευκωσία. Θέλουμε κι άλλα τέτοια! Τα πάρτι σε μεγαλύτερες δόσεις από την κουβέντα.

You May Also Like

“MoonWalk”

Μια από τις πιο όμορφες νύχτες του καλοκαιριού η Νεολαία Δήμου Παραλιμνίου διοργάνωσε ένα ...

Χοντροί άντρες με φούστες

Μου είπαν για μαύρη κωμωδία. Δεν περίμενα αυτό που είδα, και δεν το λέω ...

Μπαμ!

Δεν παρακολούθησα την παράσταση, διάβασα όμως το κείμενο και σε αυτό θα περιοριστώ. Ο ...

Δύο Rainbow Festivals

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Άρχισαν με τον ίδιο τρόπο και κατέληξαν εντελώς διαφορετικά. Στις ...

The X-Files

Στην αρχή ήταν ο ενθουσιασμός. Και μετά ήταν η επιφύλαξη. Για το πώς μπορεί ...

Love and Information

H νέα σκηνοθετική δουλειά της Αθηνάς Κάσιου ήταν μια ενδιαφέρουσα ματιά σε ένα νέο ...

X