Το ατύχημα

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου

Με κατεύθυνση το κέντρο της Λευκωσίας, στα φώτα της διασταύρωσης του Βαρδάρη με το ΟΧΙ, επρόσεξα έναν άνθρωπο στην άκρη του δρόμου ξαπλωμένο. Έκπληκτος, είδα τα αυτοκίνητα δίπλα μου να απομακρύνονται, βουρώντας να προλάβουν το πράσινο. Άνοιξα το παράθυρο τζαι εφώναξα: “Φίλε είσαι καλά, χρειάζεσαι βοήθεια;”.

Ο άνθρωπος εδίκλησε πάνω τζαι είδε με χωρίς να απαντήσει. Έπιασα πάνταν τζαι εκατέβηκα.
Ετηλεφώνησα ασθενοφόρο τζαι κοντεύκοντας εκαταλάβα ότι η κατάσταση του ήταν σειρόττερη απ’ ό,τι εφαίνετουν ‘που το αυτοκίνητο. Τα μμάθκια του ήταν πρησμένα τζαι η κκελλέ του ήταν γεμάτη ξεραμένα αίματα τζαι μαυρίλες.

Τα ρούχα του ήταν σχισμένα τζαι τα σιέρκα του χταρμένα άσσημα. Έμοιαζε να τον έδερε κάποιος τζαι να τον εκωλόσυρε στο παγκέττο. Μισά ελληνικά, μισά εγγλέζικα, ερώτησα τι εσυνέβηκε.

Χρησιμοποιώντας την ίδια μισοδότζη γλώσσα επικοινωνίας, απάντησε μου ότι κάποιος του εκτύπησε με το αυτοκίνητο τζαι ότι ήταν τζαμαί κανένα μισάωρο.
Κάποιοι ξένοι επεράσαν τζαι εσταματήσαν να δουν τι έγινε. Ερωτήσαν τον διάφορα, έμοιαζε να τους εμπιστεύκεται παραπάνω που μένα. Που τα λλία που εκατάλαβα, ήταν που την Συρία. Επέμενε στην ίδια ιστορία ότι κάποιο μερσεντές του εκτύπησε τζαι άφησε τον αιμόφυρτο.

Ήμουν λλίο καχύποπτος για το πώς μπορεί να είσιεν συμβεί το περιστατικό. Εν είμαι γιατρός, ούτε ντετέκτιβ, αλλά οι φατσιές που είσιεν εμοιάζαν μου παραπάνω να επροκληθήκαν ‘που ξύλο παρά ‘που ατύχημα. Εν υπήρχε λόγος να τον αμφισβητήσω. Εξάλλου το πώς εσυνέβηκεν ήταν άσχετο.

Σημασία είσιεν ότι ένας άνθρωπος κτυπημένος, αιματωμένος, ήταν μέσα σε ένα αυλάτζι για ώρα τζαι κανένας δεν εσταμάτησε να τον βοηθήσει. Λλίο μετά το τηλεφώνημά μου, εφτάσαν αστυνομικοί με μοτόρες. Επροσπαθήσαν να του μιλήσουν αλλά αντιμετώπισε τους το ίδιο αδιάφορα όπως εμένα.

Αθόρυβα, εδιαλύθηκε σιγά-σιγά τζαι το πλήθος που είσιεν συναχτεί γυρό μας. Η άμπουλα έφτασε λλίον αργότερα.
Εκατέβηκε που μέσα μια νοσοκόμα. Εν μας ερώτησε τίποτε, εβούρησε, έπιασε του την κκελλέ του τζαι άρκεψε να τον εξετάζει. Τζείνος, μόλις του εκόντεψε η νοσοκόμα, εξέσπασε. Ελυτρώθηκε μόνο με την παρουσία της.

Μια γλυτζιά κοκκινομάλλα νοσοκόμα, εχάδευκε του τα μαλλιά τζαι επροσπάθαν να τον καθησυχάσει. “Μην κλαις καλέ μου, όλα θα παν καλά”, ελάλεν του τζαι τζείνος ούλλο πιο έντονα εμουγκάριζε όπως το μωρό. Τα άσπρα της τα σιερούθκια ήταν όπως τους κρίνους πά’ στο μαυρισμένο του το πρόσωπο.
Εμπήκα στο αυτοκίνητο τζαι έφυα. Ούλλη μέρα εσκέφτουμουν πόσο ανεπαίσθητα συνυπάρχει στην εποχή μας η αδιαφορία τζαι η σκληράδα, με την τρυφερότητα τζαι την συμπόνια. Ευτυχώς υπάρχει μια δόση λογικής τζαι καλοσύνης να αντισταθμίζει τούτην ούλλη την παράνοια που ζούμε.

You May Also Like

Οι ξένοι του χωρκού

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Στην πανέμορφη πλατεία του Παλαιχωρκού οι γέρικοι πλάτανοι κάμνουν σκιά ...

Το σακουλάκι

Περιμένω σειρά στον φούρνο. Μπροστά μου ένας κύριος. Φαλακρός, φρεσκοξυρισμένος, φορεί πουκάτω μια φόρμα ...

Το bar – Μέρος 3ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Απεχθάνομαι τους οδοντίατρους. Δεν είναι ότι απλά δεν μου αρέσουν. ...

Αστέρω – Μέρος 10ο

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Τζείνην την νύχταν, η Αστέρω δεν εκατάφερνεν να τζοιμηθεί. Εκρατούσεν ...

Το τέρτιν της Νίκης [Μέρος 12ο]

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Οι πρώτοι τζαιροί στο σπίτι ήταν δύσκολοι. Μόλις εμπήκαν μέσα, ...

Το τέρτι της Νίκης (μέρος 3ο)

Γράφει ο Σταυρίνος Κυριάκου Ήταν καλοτζιαίρι του ’75. Ο Αντώνης ήταν άνεργος παραπάνω που ...

X