Όμορφο τσιμέντο

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Ήταν μια περίοδος τη δεκαετία του ’90 που η παλιά Λευκωσία, τα χαλαμάντουρα, η πράσινη γραμμή άρχισε να τραβά την προσοχή μας. Η ξεχασμένη ζωή στα καντούνια της παλιάς πόλης, οι γριές και οι γέροι, τα φυλάκια, ήταν ιδανικό υλικό για να ταϊστούν οι ρομαντισμοί μας – εθνικοί, προοδευτικοί ή άλλως πως.

Σιγά σιγά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι αποφάσισαν να καταγράψουν τη ζωή στην παλιά πόλη, όλο και περισσότερες τηλεοπτικές παραγωγές αποφάσισαν να τη χρησιμοποιήσουν ως σκηνικό της. Οι καφενέδες και τα μπαράκια που πρότειναν κάτι εναλλακτικό άρχισαν να γεμίζουν πιο συχνά. Κάποιοι κάτοικοι άρχισαν να μετακομίζουν στο κέντρο.

Κάπου εκεί άρχισε και η μακροχρόνια συζήτηση για το αν η παλιά Λευκωσία είναι ασφαλής και η αντιπαράθεση αυτών που θέλουν να την αλλάξουν εντελώς και αυτών που κατάλαβαν πως οι ανησυχίες περί ασφάλειας μάλλον ήταν δικαιολογίες για να ανοίξει ο δρόμος για περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Σήμερα, η συζήτηση αυτή έχει κατά κάποιον τρόπο τελειώσει. Όχι ο διάλογος για το πώς θα είναι η παλιά Λευκωσία, πώς θα διαμορφωθεί, πώς θα τη ζήσουμε και πώς θα την αποτρέψουμε από το να μετατραπεί σε ένα εμπορικό λούνα παρκ. Έχει τελειώσει όμως η διαδικασία της ανακάλυψης, και πλέον η ίδια η πόλη, η εικόνα της, η αποκάλυψη παλιών ξεχασμένων γωνιών της, δεν αποτελεί αυτοσκοπό.

Έξω από τα τείχη κρύβονται τόσα πολλά κομμάτια της όποιας αστικής ταυτότητας έχουμε, που δεν έχουν ακόμα εκρομαντιστεί – τα προάστια, οι ξεχασμένοι συνοικισμοί, οι βιομηχανικές περιοχές, τα αποτυχημένα εμπορικά κέντρα και οι ξεχασμένες τουριστικές αναπτύξεις.

Είναι εύκολο [πια] να βρούμε ομορφιά στην πουρόπετρα, τα χαμηλά φώτα, τους στενούς δρόμους. Όμως η ανακάλυψή τους ανήκει σε μια άλλη εποχή, στα 10 χρόνια από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα. Μπορούμε τώρα να βρούμε ομορφιά στα τσιμέντα, στις άσχημες πολυκατοικίες του ‘80, στους παρηκμασμένους αλλά γνώριμους καφενέδες των συνοικισμών; Ή το αποφεύγουμε γιατί δεν περνάει εύκολα [ακόμα] μέσα από τη μηχανή της εξιδανίκευσης;

Δεν είναι ανάγκη να ρίξουμε κάτω το τσιμέντο για να δούμε ουρανό. Η θέα από τις ταράτσες είναι υπέροχη.

You May Also Like

Τι άκουσαν οι ηγέτες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν κάθισαν οι ηγέτες στο Ριάλτο και άκουσαν τα σκληρά ...

Περηφάνια και προκατάληψη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν είσαι κάθε μέρα περήφανος για την κυπριακή κοινωνία. Για ...

Μια εξάδα αφκά

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν ...

Στα υπόγεια είναι η θέα

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ένα πρόσφατο σκίτσο με την ευκαιρία των διακοσιοστών γενεθλίων του ...

Το πουλλίν επέτασεν

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Όταν η αστυνομία προχωρούσε στην κατάσχεση των φωτογραφιών της Πάολας ...

“Στο Λονδίνο;”

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θυμάμαι κάποτε τους Ελληνοκυπραίους φοιτητές και φοιτήτριες που γνώρισα στις ...

X