Ιστορίες και μέρες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Κάτι σε αυτό που ζούμε δεν είναι αρκετό. Γιατί άλλωστε καθημερινά δημιουργούμε ιστορίες και αφηγήσεις, χαρακτήρες και τόπους; Δεν είναι ανάγκη να είμαστε συγγραφείς, σεναριογράφοι ή δεν ξέρω κι εγώ τι, δεν είναι ανάγκη να είμαστε δημιουργικοί τύποι. Δεν είναι ανάγκη καν να έχουμε την παραμικρή φαντασία.
Όλοι μας ερμηνεύουμε τις καταστάσεις γύρω μας, τις αντιδράσεις των άλλων, τις πολιτικές μας απόψεις, τις ίδιες τις σκέψεις μας μέσα από ένα φίλτρο που δημιουργεί ιστορίες. Έτσι μια ημέρα δεν είναι ποτέ απλά μια ημέρα, ένα άτακτο συνονθύλευμα όσων γεγονότων, συναισθημάτων και ό,τι άλλο έτυχε να βρεθεί μεταξύ των αυθαίρετων συνόρων μεταξύ της μιας ημέρας και της άλλης. Είναι μια ιστορία που ξεκινά με το πρωί, κορυφώνεται το μεσημέρι και το απόγευμα και έχει ως επίλογο τη νύχτα. Τα πάντα παίρνουν μορφή από αυτό το πλαίσιο και μετά επικαλύπτουν όλες τις προηγούμενες ημέρες, δίνοντας άλλη γεύση στα νέα τεκταινόμενα της κάθε ημέρας.

Όπως όμως είναι φυσικό, αυτή η αίσθηση συνέχειας καταλήγει είτε ψεύτικη είτε ατελής, όπως η πλοκή μιας τηλεοπτικής σειράς που συλλέγει στοιχεία και γεγονότα βάσει της έμπνευσης της στιγμής ή των απαιτήσεων του κοινού και της τηλεθέασης, και της οποίας η ασυνέπεια θυμίζει πόσο φτιαχτό και τεχνητό είναι αυτό που έχουμε στήσει. Κι εκεί μπαίνουμε εμείς, που δίνουμε νόημα στην παράδοξη αυτή κατάσταση συμπληρώνοντας την ιστορία, δημιουργώντας ένα συνεκτικό θέμα για την ημέρα που περάσαμε, για την τελευταία εβδομάδα, τον τελευταίο μήνα. Και, κατ’ επέκταση, για την πολιτική ζωή, για τις ανάγκες μιας κοινωνίας, για την πορεία ενός συνόλου.

Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι αυτό που βλέπουμε και μόνο, γιατί αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται και η δική μας συνεισφορά. Είναι αυτή μια προσπάθεια να δώσουμε νόημα σε έναν παράλογο και τρομακτικό κόσμο για να τον αντέξουμε; Ή η ίδια μας η πράξη αποτελεί μέρος αυτού του συνόλου, μια οργανική προσπάθεια του συνόλου να αποκτήσει νόημα; Όλες αυτές τις αντιπαραθέσεις, ιστορίες, φόβους και ελπίδες που αναπαράγονται με μελάνι σε αυτό το κατασκεύασμα που κρατάτε δημιουργούνται εκ του μηδενός; Ή εξ ανάγκης;

You May Also Like

Προσοχή, έργα

Τον τελευταίο χρόνο, όταν η Στέλλα βγαίνει από το σπίτι φαντάζεται πως περνά πάνω ...

Μισοτελειωμένη πόλη

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Το δημαρχείο αποφάσισε [αφού ο μέσος κάτοικος της Λευκωσίας το ...

Χάσμα ανάλυσης

Η συζήτηση των άνετων και ευκατάστατων 30άρηδων στην μπιραρία πέρασε από διάφορες φάσεις. Ξεκίνησε ...

Σκουπίδια (2)

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό Λευκωσία 1.000 δημοτικοί υπάλληλοι ...

Γκρίζες καταστάσεις

“Ήταν καλό, αλλά δεν έλεγε κάτι νέο, έμενε στα πολιτικά μηνύματα, δεν έλεγε κάτι ...

Οι καινούργιοι

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Για κάποιον λόγο που δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από μόνος ...

X