Ιστορίες και μέρες

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Κάτι σε αυτό που ζούμε δεν είναι αρκετό. Γιατί άλλωστε καθημερινά δημιουργούμε ιστορίες και αφηγήσεις, χαρακτήρες και τόπους; Δεν είναι ανάγκη να είμαστε συγγραφείς, σεναριογράφοι ή δεν ξέρω κι εγώ τι, δεν είναι ανάγκη να είμαστε δημιουργικοί τύποι. Δεν είναι ανάγκη καν να έχουμε την παραμικρή φαντασία.
Όλοι μας ερμηνεύουμε τις καταστάσεις γύρω μας, τις αντιδράσεις των άλλων, τις πολιτικές μας απόψεις, τις ίδιες τις σκέψεις μας μέσα από ένα φίλτρο που δημιουργεί ιστορίες. Έτσι μια ημέρα δεν είναι ποτέ απλά μια ημέρα, ένα άτακτο συνονθύλευμα όσων γεγονότων, συναισθημάτων και ό,τι άλλο έτυχε να βρεθεί μεταξύ των αυθαίρετων συνόρων μεταξύ της μιας ημέρας και της άλλης. Είναι μια ιστορία που ξεκινά με το πρωί, κορυφώνεται το μεσημέρι και το απόγευμα και έχει ως επίλογο τη νύχτα. Τα πάντα παίρνουν μορφή από αυτό το πλαίσιο και μετά επικαλύπτουν όλες τις προηγούμενες ημέρες, δίνοντας άλλη γεύση στα νέα τεκταινόμενα της κάθε ημέρας.

Όπως όμως είναι φυσικό, αυτή η αίσθηση συνέχειας καταλήγει είτε ψεύτικη είτε ατελής, όπως η πλοκή μιας τηλεοπτικής σειράς που συλλέγει στοιχεία και γεγονότα βάσει της έμπνευσης της στιγμής ή των απαιτήσεων του κοινού και της τηλεθέασης, και της οποίας η ασυνέπεια θυμίζει πόσο φτιαχτό και τεχνητό είναι αυτό που έχουμε στήσει. Κι εκεί μπαίνουμε εμείς, που δίνουμε νόημα στην παράδοξη αυτή κατάσταση συμπληρώνοντας την ιστορία, δημιουργώντας ένα συνεκτικό θέμα για την ημέρα που περάσαμε, για την τελευταία εβδομάδα, τον τελευταίο μήνα. Και, κατ’ επέκταση, για την πολιτική ζωή, για τις ανάγκες μιας κοινωνίας, για την πορεία ενός συνόλου.

Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι αυτό που βλέπουμε και μόνο, γιατί αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται και η δική μας συνεισφορά. Είναι αυτή μια προσπάθεια να δώσουμε νόημα σε έναν παράλογο και τρομακτικό κόσμο για να τον αντέξουμε; Ή η ίδια μας η πράξη αποτελεί μέρος αυτού του συνόλου, μια οργανική προσπάθεια του συνόλου να αποκτήσει νόημα; Όλες αυτές τις αντιπαραθέσεις, ιστορίες, φόβους και ελπίδες που αναπαράγονται με μελάνι σε αυτό το κατασκεύασμα που κρατάτε δημιουργούνται εκ του μηδενός; Ή εξ ανάγκης;

You May Also Like

Όταν λυθεί το Κυπριακό:

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θα φκάλω που τη ναφθαλίνη το ποδήλατο που τωρά έχω ...

Αηδία

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Θέλεις να αγιάσεις σε αυτή τη χώρα, να δεις τις ...

Μια ομοσπονδία και μια απέλαση

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Η απέλαση του σχεδιαστή Μπαρμπαρός Σανσάλ από τα κατεχόμενα στην ...

Trust no one

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Ένας φίλος έγραψε στο facebook την περασμένη εβδομάδα κάτι που ...

Σσιου τζαι καλά

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Η είδηση πως όπου να ‘ναι φκαίννουμε ‘που το μνημόνιον ...

Απέχεις

Γράφει ο Γιώργος Κακούρης Δεν επήες να ψηφίσεις, γιατί έν’ ούλλοι οι ίδιοι τζαι ...

X